Από το «Αρέσω;» στο «Μου αρέσω;» 

Γιατί μεγαλώνουμε ακόμη τις κόρες μας για να αρέσουν; 

Από πολύ μικρές, πολλές γυναίκες μεγαλώνουμε με μια ερώτηση που κανείς ίσως δεν μας έμαθε ευθέως, αλλά κάπως εγκαταστάθηκε μέσα μας: 

«Αρέσω;» Είμαι όμορφη; Είμαι συμπαθητική; Με θέλουν; Με εγκρίνουν; 

Κανένας γονιός δεν λέει ευθέως στην κόρη του «η αξία σου εξαρτάται από το αν αρέσεις». Το μήνυμα περνάει μέσα από μικρές φράσεις: «Φτιάξε λίγο τα μαλλιά σου», «μην κάθεσαι έτσι, είσαι κορίτσι», «να είσαι ευγενική», «τι θα πει ο κόσμος;». 

Συνήθως λέγονται με αγάπη. Κι όμως, ένα κορίτσι μπορεί σιγά σιγά να μάθει ότι έχει μεγάλη σημασία πώς το βλέπουν οι άλλοι. 

Και δεν αφορά μόνο την εμφάνιση. Μαθαίνουμε να είμαστε «καλά κορίτσια». Ευγενικές, βολικές, να μη θυμώνουμε πολύ, να μη γινόμαστε «δύσκολες», να μη δυσαρεστούμε. 

Κι αυτό μπορεί αργότερα να γίνει η γυναίκα που δυσκολεύεται να πει όχι, νιώθει ενοχές όταν βάζει όρια και αναρωτιέται «γιατί δεν με διάλεξε;», αντί για «γιατί θέλω τόσο πολύ να με διαλέξει κάποιος που δεν μου κάνει καλό;».

Μετά την επίθεση, για ένα διάστημα ένιωσα σαν να είχα ξαναγίνει μικρό κορίτσι. 

Σαν να είχα επιστρέψει ξαφνικά στην αγκαλιά της μαμάς μου, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη. Όταν ο κόσμος γύρω σου αλλάζει μέσα σε μια στιγμή, ψάχνεις κάπου να ακουμπήσεις. Κι εγώ ακούμπησα στους δικούς μου ανθρώπους, όπως ένα παιδί που φοβάται και θέλει απλώς να νιώσει ότι είναι ακόμη ασφαλές, αγαπητό, «αρκετό».

Η μεγαλύτερη αγωνία μου τότε δεν ήταν αν θα αρέσω σε εμένα. 

Ήταν αν θα εξακολουθώ να αρέσω στους άλλους. 

Αν θα με κοιτούν με τον ίδιο τρόπο. Αν θα με θέλουν στη ζωή τους. Αν θα μπορώ ακόμη να νιώθω γυναίκα, φίλη, σύντροφος. Αν το βλέμμα τους θα έχει αγάπη ή λύπηση. 

Χωρίς να το καταλαβαίνω, άφησα τη δική μου ματιά για τον εαυτό μου στην άκρη και άρχισα να ψάχνω την αξία μου στα μάτια των άλλων. 

Χρειάστηκε χρόνος. Πολλή φροντίδα. Και μια τεράστια αγκαλιά από τους πραγματικά δικούς μου ανθρώπους. Από εκείνους που δεν προσπάθησαν να με πείσουν ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει — γιατί είχε αλλάξει. Μου έδειξαν όμως ότι η αγάπη δεν ζυγίζεται σε μερικά σημάδια. 

Και κάπως χρειάστηκε να ξαναμεγαλώσω. 

Να πάρω εκείνο το μικρό κορίτσι από το χέρι και να του μάθω ότι δεν χρειάζεται να ρωτάει διαρκώς «Αρέσω;». Ότι κάποια στιγμή η σημαντικότερη ερώτηση γίνεται άλλη: 

«Μου αρέσω; Με φροντίζω; Με κοιτάζω με καλοσύνη;» 

Αυτή ήταν μία από τις δυσκολότερες μάχες μέσα μου: 

Από την ανάγκη να με αποδεχτούν οι άλλοι, στην απόφαση να μη με εγκαταλείψω εγώ. 

Σκέψου λοιπόν, όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, με ποιανού τα μάτια κοιτάζεσαι; 

Με τα δικά σου ή με τα μάτια όλων εκείνων που σου λένε πώς «πρέπει» να είσαι; 

Σήμερα μάλιστα αυτός ο καθρέφτης βρίσκεται και στο κινητό μας. Τα social media δεν δημιούργησαν την ανάγκη να αρέσουμε. Απλώς της έδωσαν μετρητή: likes, views, followers, comments. 

Το «τι θα πει ο κόσμος;» έγινε «τι θα πει το Instagram;». 

Και για ένα κορίτσι που ακόμη ανακαλύπτει ποια είναι, πόσο εύκολο είναι να μπερδέψει το «με βλέπουν» με το «αξίζω»; 

Μεγαλώνοντας προσπαθώ να αλλάζω την ερώτηση. 

Από το «Του αρέσω;» στο «Μου αρέσει ο τρόπος που μου φέρεται;». 

Από το «Με θέλει;» στο «Τον θέλω πραγματικά εγώ;». 

Από το «Με εγκρίνουν;» στο «Μου αρέσει εμένα η ζωή που ζω;». 

Και τελικά, από το «Αρέσω;» στο «Μου αρέσω;». 

Δεν σημαίνει ότι παύεις να θέλεις να αρέσεις. Είναι ανθρώπινο να χαίρεσαι με ένα κομπλιμέντο, ένα όμορφο βλέμμα, την αποδοχή. Όμως σταμάτα να δίνεις στους άλλους το δικαίωμα να αποφασίζουν μέσα από αυτά πόσο αξίζεις. 

Πιστεύω πως αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που μπορούμε να μάθουμε στα κορίτσια που μεγαλώνουν σήμερα: δεν χρειάζεται να σε συμπαθούν όλοι. Μπορείς να πεις όχι. Μπορείς να βάλεις όρια. Και η απόρριψη κάποιου δεν αφαιρεί τίποτα από την αξία σου. 

Για μένα, αυτό το «Μου αρέσω;» κρύβει ένα μεγάλο κομμάτι της φιλοσοφίας του Beautiful Inside Out. 

Δεν εννοώ να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να πιστεύεις κάθε μέρα ότι είσαι τέλεια. 

Εννοώ να μη χρειάζεσαι πια το βλέμμα κάποιου άλλου για να αποφασίσεις αν είσαι αρκετή. 

Να μπορείς να αγαπάς την εξωτερική ομορφιά χωρίς να μετράς μέσα από αυτήν την αξία σου. Να φροντίζεις την εικόνα σου, αλλά να φροντίζεις εξίσου τη γυναίκα που υπάρχει πίσω από αυτήν.

Να θέλεις να αρέσεις, αλλά να μην ξεχνάς ποτέ να αρέσεις και σε εσένα. 

Μετά όμως αναρωτιέμαι.. Αν έχουμε μάθει ότι η αξία μας δεν βρίσκεται στην εμφάνισή μας, μήπως είναι επιφανειακό να θέλουμε να είμαστε όμορφες;  

Ότι ένα κραγιόν, ένα άρωμα, ένα ωραίο φόρεμα είναι ματαιοδοξία; 

Καθόλου. 

Αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα. 

Και μάλλον… το επόμενο Beautiful Inside Out. ✨  

Γράφω για όσα ομορφαίνουν έναν άνθρωπο από μέσα προς τα έξω. Για όσα μας πληγώνουν, μας διδάσκουν και τελικά μας βοηθούν να αγαπήσουμε πιο σωστά τον εαυτό μας και τους άλλους. ✨ Ό,τι είναι αληθινό αφήνει πάντα φως πίσω του.