Τα red flags που κάποτε μου φαίνονταν sexy (και πραγματικά απορώ!)

Καλημέρα φίλες μου.

Υπάρχουν πράγματα που μεγαλώνοντας αλλάζουν. Ο μεταβολισμός σου, η ανοχή σου στο αλκοόλ, η ώρα που θεωρείς απολύτως φυσιολογικό να φύγεις από ένα πάρτι και ευτυχώς, οι άντρες που σου φαίνονται «καλές περιπτώσεις».

Βέβαια, για να είμαι δίκαιη με τον νεότερο εαυτό μου, δεν υπήρξα ποτέ κορίτσι του κλασικού bad boy. Δεν με εξίταρε ποτέ ο δύσκολος, ο απόμακρος, αυτός που εξαφανίζεται και εμφανίζεται όποτε θέλει, ούτε εκείνος που είναι κάθε βράδυ έξω και πρέπει να τον ψάχνεις από μπαρ σε μπαρ. Αυτοί ήταν μια χαρά για κολλητοί μου. Για boyfriends; Thank you, next.

Ούτε την εμφάνιση κοίταζα ιδιαίτερα. Ήθελα συνήθως κάποιον συνομήλικο ή μικρότερο, καλό παιδί, με σπουδές, ενδιαφέροντα και πολλά χόμπι. Με γοήτευε πάντα περισσότερο το μυαλό. Εντάξει, να είναι και ψηλός. Άνθρωπος είμαι κι εγώ!

Παρόλα αυτά, κοιτάζοντας πίσω, υπήρξαν red flags που όχι μόνο δεν αναγνώριζα ως red flags, αλλά κάποιες φορές τα μπέρδευα με κάτι εντελώς διαφορετικό. Με αγάπη. Με πάθος. Με ενδιαφέρον. Με εκείνο το περίφημο «με θέλει πολύ».

Πρώτο και καλύτερο: η ζήλια.

Ναι, δυστυχώς. Υπήρξε εποχή που η ζήλια μπορούσε να μου φανεί κολακευτική. Και δεν μιλάω για το χαριτωμένο «ποιος ήταν αυτός που σου μιλούσε;». Μιλάω για ζήλια που μπορούσε να φτάσει σε ακραίο σημείο. Κάπου στο μυαλό μου υπήρχε τότε η εντύπωση ότι όσο περισσότερο ζηλεύει κάποιος, τόσο περισσότερο σε θέλει.

Ευτυχώς αυτό το κατάλαβα σχετικά νωρίς. Σήμερα τη ζήλια την απεχθάνομαι. Έχω χρόνια να τη βιώσω και δεν μου λείπει καθόλου. Γιατί άλλο «σε θέλω» κι άλλο «θέλω να σε ελέγχω». Και μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι τα δύο δεν έχουν καμία απολύτως σχέση. Το ένα είναι υγεία το άλλο είναι αρρώστια!

Το δεύτερο δικό μου τεράστιο red flag ήταν ίσως πιο ύπουλο:

«Θα αλλάξει για μένα».

Αχ. 😂

Δεν μιλάω για τον bad boy που θα γνωρίσει εμένα και ξαφνικά θα αποφασίσει να παντρευτεί, να κάνει παιδιά και να αγοράσει poodle. Δεν είχα ποτέ τέτοια φαντασίωση. Έκανα κάτι άλλο, εξίσου αφελές: πίστεψα ότι μπορούσα να βοηθήσω έναν άνθρωπο με σοβαρά ψυχολογικά θέματα. Ότι με αρκετή αγάπη, αρκετή υπομονή και αρκετή παρουσία, κάπως θα τον βοηθούσα εγώ. Ή ότι θα άλλαζε για μένα.

Spoiler: δεν άλλαξε.

Και πώς να αλλάξει; Ο άνθρωπος δεν χρειαζόταν εμένα για να τον «σώσω». Χρειαζόταν ειδικό για να βοηθηθεί ο ίδιος. Κι αυτό είναι κάτι που εύχομαι να είχα καταλάβει πολύ νωρίτερα: η αγάπη μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι θεραπεία. Και εμείς δεν είμαστε ούτε ψυχολόγοι ούτε κέντρα αποκατάστασης ανδρών.

Και μετά υπάρχει το drama.

Νομίζω ότι κι αυτό το έχω μπερδέψει κάποτε με το πάθος. Όταν μια σχέση έχει τεράστιες εντάσεις, καβγάδες, κλάματα, ακραίες αντιδράσεις και μετά εξίσου έντονες συμφιλιώσεις, μπορεί κάποια στιγμή να αρχίσεις να πιστεύεις ότι όλο αυτό το συναίσθημα σημαίνει ότι ζεις έναν τεράστιο έρωτα.

Θα σας πω μόνο αυτό: μου έχει συμβεί άνθρωπος να τρακάρει επίτηδες και να εμφανιστεί μετά στο σπίτι μου με αίματα για να τον λυπηθώ.

Ναι.

Κι εγώ κάποτε αυτό το έβαλα μέσα στην κατηγορία «πάθος».

Σήμερα θα το έβαζα σε μια εντελώς διαφορετική κατηγορία και θα απομακρυνόμουν πολύ γρήγορα. Γιατί τελικά η ένταση δεν είναι απαραίτητα πάθος. Μερικές φορές είναι απλώς ένταση. Και το ότι μια σχέση σε κάνει να αισθάνεσαι συνεχώς κάτι πολύ δυνατό δεν σημαίνει ότι αυτό που αισθάνεσαι είναι καλό.

Το αστείο είναι ότι κάποια πράγματα που με γοήτευαν τότε με γοητεύουν ακόμα. Πάντα μου άρεσε ένας άντρας που, όπως λέω εγώ, «πιάνει την πέτρα και τη στύβει». Και μου αρέσει ακόμα. Δεν εννοώ απλώς να έχει χρήματα ή μια εντυπωσιακή δουλειά. Εννοώ να είναι ικανός, εργατικός, δραστήριος, να βρίσκει λύσεις, να στέκεται στα πόδια του. Να είναι ΑΝΤΡΑΣ. Και όχι με την παλιομοδίτικη έννοια του macho. Με την έννοια ενός ανθρώπου που μπορείς να θαυμάσεις.

Αυτό όμως που βρίσκω σήμερα περισσότερο sexy από οτιδήποτε άλλο είναι πολύ πιο απλό.

Να είναι φροντιστικός. Και να είναι ο εαυτός του.

Δεν θέλω εκατό λόγια. Για την ακρίβεια, όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο μου αρέσουν οι άντρες που λένε λίγα και κάνουν περισσότερα. Δεν χρειάζομαι performances, παιχνίδια, ζήλιες, εξαφανίσεις, δράματα ή κάποιον να προσπαθεί να μου αποδείξει πόσο άντρας είναι.

Θέλω απλώς να είναι.

Και αν μπορούσα να γυρίσω πίσω και να πω μόνο ένα πράγμα στον νεότερο εαυτό μου για τους άντρες, δεν θα του έλεγα ποιον να διαλέξει. Θα του έλεγα κάτι πολύ πιο απλό:

Ό,τι σου κάνει red flag από την πρώτη εβδομάδα, αυτό θα είναι.

Μην περιμένεις έξι μήνες, δύο χρόνια ή πέντε για να επιβεβαιώσεις αυτό που κάτι μέσα σου κατάλαβε από την αρχή. Μην προσπαθείς να μεταφράσεις κάτι που σε ενοχλεί σε «πάθος», «δύσκολο χαρακτήρα», «με αγαπάει πολύ» ή «θα αλλάξει».

Γιατί αυτό είναι ίσως το μόνο πράγμα για το οποίο πραγματικά μετανιώνω.

Όχι για τους λάθος άντρες. Για τον χρόνο.

Γιατί δυστυχώς έχασα, και μάλιστα πολύ, με κάποιους που σήμερα ξέρω ότι δεν άξιζαν ούτε μία ώρα.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο red flag απ’ όλα: όχι αυτό που βλέπεις στον άλλον, αλλά αυτό που βλέπεις και επιλέγεις να αγνοήσεις.

Σήμερα δεν ψάχνω τον τέλειο άντρα. Δεν νομίζω καν ότι υπάρχει. Θέλω έναν άνθρωπο που να είναι ο εαυτός του, να με φροντίζει, να μπορώ να τον θαυμάζω και κυρίως να μη χρειάζεται να ψάχνω δικαιολογίες για πράγματα που μέσα μου ξέρω ότι είναι λάθος.

Γιατί τελικά το πιο sexy πράγμα σε έναν άντρα δεν είναι να σε κάνει να αναρωτιέσαι.

Είναι να μη χρειάζεται να αναρωτιέσαι.

Και εντάξει… αν δεν είναι και ψηλός, δεν θα χαλάσουμε τις καρδιές μας. 😂