Όσα δεν λέμε για τα restarts

«Τα restart είναι δώρο. Είναι θάρρος», θα ακούσεις να λένε και να γράφουν. New beginnings… και τα κλασικά. Κανείς όμως δεν μιλάει για το πώς έφτασε κάποιος άνθρωπος σε αυτό το restart.

Και μιας και εγώ βρίσκομαι στην πιο μεταβατική φάση της ζωής μου σε όλους τους τομείς, θέλω να πούμε μερικές αλήθειες σε αυτό εδώ το blog.

Τα restart είναι δύσκολα. Πρέπει να διαλύσεις τα πάντα για να ξεκινήσεις από την αρχή.

Να χάσεις κάθε ασφάλεια, να βγεις εκτός ορίων. Πράγμα που πρακτικά είναι πολύ δύσκολο.

Φοβάσαι, αγχώνεσαι, νιώθεις ότι δεν θα τα καταφέρεις -και όλα αυτά είναι φυσιολογικά.

Όμως αν πήρα εγώ ένα μάθημα από την περσινή χρονιά (καλά, πολλά πήρα, αλλά ένα που κρατάω σίγουρα) είναι ότι ο μόνος τρόπος για να τα καταφέρεις είναι να συνεχίσεις.

Και εκεί λοιπόν έρχεται το restart.

Εκεί που νιώθεις ότι όλα πάνε λάθος και το ένα χαστούκι έρχεται πίσω από το άλλο. Εκεί λες πρέπει να αλλάξω για να αλλάξουν τα πράγματα γύρω μου.

Κάθε restart είναι μια ευκαιρία να ξαναρχίσουμε από την αρχή. Θεωρητικά εύκολο, πρακτικά δύσκολο.

Δύσκολο πολύ, όμως όχι ακατόρθωτο.

Σήμερα επιλέγω να κοιτάζω μπροστά.

Όσο μακάβριο και αν σου ακουστεί, μια φίλη λέει ότι δεν τελειώνει τίποτα όσο αναπνέουμε και είμαστε πάνω στη Γη. Όλα μπορούμε να τα αλλάξουμε.

Μερικές φορές, θέλει χρόνο, πίστη και εσωτερική δύναμη. Αλλά νικητής είσαι με έναν τρόπο, μόνο αν συνεχίσεις.

Και αυτό είναι το δικό μου restart.