Κρυμμένοι στο αντίο

Έκατσα να γράψω ένα κείμενο με ανοιχτό το ραδιόφωνο. Οι λέξεις έβγαιναν σχεδόν μηχανικά, μέχρι που κάποια στιγμή η προσοχή μου καρφώθηκε στους στίχους ενός τραγουδιού: «Μαζί σου χάνω ό,τι αγαπώ και κρύβομαι στο αντίο».

Σταμάτησα να γράφω. Ή μάλλον, άλλαξα θέμα.

Αναρωτήθηκα γιατί οι άνθρωποι κρυβόμαστε στα «αντίο». Γιατί πολλές φορές ένα τέλος γίνεται το πιο ασφαλές μας καταφύγιο. Γιατί επιλέγουμε να φύγουμε αντί να μείνουμε, να σωπάσουμε αντί να μιλήσουμε, να κλείσουμε μια πόρτα αντί να αντικρίσουμε όσα μας φοβίζουν.

Το «αντίο» δεν είναι πάντα μια λέξη αποχαιρετισμού. Είναι συχνά ένας μηχανισμός άμυνας. Ένας τρόπος να προστατεύσουμε την καρδιά μας από την απόρριψη, την απογοήτευση ή την πιθανότητα να πληγωθούμε περισσότερο. Κάποιες φορές κρυβόμαστε μέσα του γιατί δεν αντέχουμε την αβεβαιότητα της παραμονής. Άλλες γιατί η φυγή μοιάζει ευκολότερη από την προσπάθεια.

Κι όμως, πίσω από κάθε «αντίο» υπάρχει σχεδόν πάντα μια ιστορία που δεν ειπώθηκε ολόκληρη. Ένα συναίσθημα που δεν βρήκε τις σωστές λέξεις.

Ίσως το πιο παράδοξο στοιχείο των ανθρώπινων σχέσεων είναι ότι συχνά φοβόμαστε περισσότερο την αλήθεια παρά το τέλος. Έτσι, το «αντίο» γίνεται ένα βολικό καταφύγιο.

Αυτό συμβαίνει όχι μόνο στις ερωτικές σχέσεις, αλλά και στις φιλίες – ακόμα και στα επαγγελματικά μας αν το καλοσκεφτείς.
Πόσες φορές δύο άνθρωποι που κάποτε μοιράζονταν τα πάντα απομακρύνθηκαν χωρίς μια ουσιαστική κουβέντα; Πόσες φιλίες τελείωσαν όχι από μια μεγάλη σύγκρουση, αλλά από σιωπές που μεγάλωσαν τόσο πολύ ώστε κάλυψαν κάθε διάθεση για επαφή; Πόσες φορές νιώσαμε ότι είμαστε «λίγοι» για μια επαγγελματική πρόταση και κάναμε πίσω;

Ίσως τελικά να μην κρυβόμαστε στο «αντίο» επειδή θέλουμε να φύγουμε. Ίσως κρυβόμαστε εκεί επειδή δεν ξέρουμε πώς να μείνουμε ή πως να δουλέψουμε για ό,τι αγαπάμε.