Είμαι millennial. Αυτά τα πράγματα απλώς δεν θα τα κάνω ποτέ!
Καλημέρα φίλες μου.
Τις τελευταίες μέρες βλέπω παντού εικόνες με ουρές έξω από καταστήματα για την άφιξη μιας συγκεκριμένης εταιρείας καλλυντικών στην Ευρώπη. Κορίτσια να περιμένουν για να μπουν, προϊόντα να εξαφανίζονται, ένας μικρός χαμός για να προλάβουν αυτό το πολυπόθητο προϊόν που μέχρι χθες βλέπαμε κυρίως στα social.
Και θέλω κάπου λίγο να βάλω τα γέλια. Σίγουρα θα στείλω το αντίστοιχο υλικό στις συνομήλικες φίλες μου, για να σχολιάσουμε αυτό το κοινωνικό-καταναλωτικό φαινόμενο.
Και γιατί θα το κάνω αυτό; Επειδή πραγματικά δεν θυμάμαι ούτε εμένα ούτε κανένα άτομο της γενιάς μου να κάνει ποτέ τέτοιο χαμό για οποιοδήποτε προϊόν!
Είμαι millennial. Και φαίνεται. 😂
Δεν το λέω με το «εμείς στην εποχή μας ήμασταν καλύτεροι». Προς Θεού. Εμείς έχουμε κάνει άλλα κι άλλα, που ίσως η Gen Z να έβρισκε «τραγικά», όπως το να περνάμε με το αμάξι κάτω από το σπίτι αυτού που μας ενδιέφερε, για να τσεκάρουμε αν είναι όντως σπίτι. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κουνάμε το δάχτυλο σε οποιαδήποτε γενιά.
Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που βλέπω σήμερα και ξέρω με απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν θα τα έκανα και δεν θα τα κάνω ποτέ.
1. Δεν θα περιμένω 2 ώρες στην ουρά για να αγοράσω ένα viral καλλυντικό
Δεν με ενδιαφέρει πόσο καταπληκτικό είναι. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι sold out παντού. Δεν με ενδιαφέρει αν 437 κορίτσια στο TikTok μού έχουν εξηγήσει ότι το συγκεκριμένο blush θα αλλάξει τη ζωή μου. Γενικά, κανένα κορίτσι σε κανένα κοινωνικό δίκτυο δεν μπορεί να μου πουλήσει κάτι έτσι απλά. Ίσως και επειδή είμαι της «δουλειάς».
Θα περιμένω να περάσει ο πανικός. Θα το παραγγείλω online. Ή (και εδώ πραγματικά κρατηθείτε) θα αγοράσω άλλο blush.
Δεν έχω τίποτα εναντίον του προϊόντος. Μπορεί να είναι και θεϊκό. Με την ουρά έχω.
2. Δεν θα αγοράσω κάτι μόνο και μόνο επειδή έγινε viral
Και εδώ είναι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά μου με όλο αυτό το φαινόμενο.
Το ότι ξαφνικά έχουν όλες το ίδιο παπούτσι, την ίδια τσάντα, το ίδιο μπουκάλι νερού ή το ίδιο καλλυντικό δεν με κάνει να το θέλω περισσότερο.
Για να είμαι ειλικρινής, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Θέλω να μου αρέσει κάτι πριν μάθω ότι πρέπει να μου αρέσει.
3. Δεν είναι απαραίτητο να σχολιάζουμε τα πάντα και να έχουμε άποψη για τα πάντα δημοσίως
Άλλο τι συζητάμε στον καφέ ή στο τηλέφωνο με τις φίλες μας κι άλλο τι πρέπει να μοιραζόμαστε δημόσια. Άλλο τι μηνύματα ανταλλάσσουμε στην ομαδική, που αν διάβαζε κάποιος τις δικές μου ομαδικές και το τι λέμε εκεί μέσα, μάλλον θα έπρεπε να αλλάξω χώρα.
Δεν είναι όλα προς δημόσια κατανάλωση. Δεν μας ρώτησε και κανείς και, ναι, είναι αλήθεια: καμιά φορά η σιωπή είναι χρυσός.
4. Δεν θα πάω κάπου μόνο και μόνο επειδή είναι Instagrammable
Θέλω να πάω σε ένα εστιατόριο, επειδή τρώμε καλά. Σε ένα ξενοδοχείο, επειδή είναι υπέροχο. Σε ένα μέρος, επειδή αξίζει να το δω.
Αν είναι και πανέμορφο στις φωτογραφίες, ακόμα καλύτερα. Αυτή είναι και η δουλειά μου, άλλωστε, προφανώς και μου αρέσει μια ωραία εικόνα.
Αλλά αν το φαγητό είναι χάλια, ποσώς με ενδιαφέρει ότι ο τοίχος πίσω μου είναι ροζ.
Και αν δω neon Good vibes only, αρχίζω ήδη να ανησυχώ. Είναι εξαιρετικά σπάνιο να δω κάτι σε Gen Z account που να αποτελεί πρόταση για φαγητό και όντως να είναι εξαιρετικό. Κι εγώ στο φαγητό δεν ρισκάρω και ξέρω ποιον ρωτάω.
5. Δεν θέλω κάθε στιγμή της ζωής μου να γίνει content
Και αυτό ίσως ακούγεται οξύμωρο να το λέω εγώ.
Ζω ένα μεγάλο μέρος της επαγγελματικής μου ζωής μέσα από τα social media. Φωτογραφίζω, βιντεοσκοπώ, ανεβάζω, δημιουργώ περιεχόμενο.
Ακριβώς γι’ αυτό όμως έχω μάθει και κάτι άλλο:
Κάποιες στιγμές θέλω απλώς να είναι δικές μου.
Δεν χρειάζεται κάθε ωραίο φαγητό να φωτογραφηθεί. Κάθε έξοδος να γίνει story. Κάθε συναίσθημα να εξηγηθεί δημόσια.
Μερικές φορές θέλω απλώς να ζω κάτι χωρίς να σκέφτομαι πώς θα φαίνεται σε 9:16.
6. Και στη συναυλία θέλω κάποια στιγμή να κοιτάξω και τον τραγουδιστή
Θα τραβήξω βίντεο; Φυσικά.
Δύο, τρία, πέντε. Μπορεί και παραπάνω. Δεν θα σας πω και ψέματα.
Αλλά δεν μπορώ να παρακολουθήσω ολόκληρη συναυλία μέσα από την οθόνη του κινητού μου.
Κάποια στιγμή θέλω να το κατεβάσω. Να τραγουδήσω. Να χορέψω. Να κοιτάξω τη σκηνή.
Και κυρίως να έχω μία ανάμνηση που υπάρχει στο κεφάλι μου και όχι μόνο στο camera roll.
Η μόνη συναυλία που πήγα τα τελευταία χρόνια και δεν είχε τόσα πολλά σηκωμένα κινητά, ήταν των Metallica και αυτό κάτι λέει…
7. Δεν χρειάζομαι να μου πει κάποιος ότι «ΟΛΕΣ πρέπει να το έχουμε»
Όχι. Δεν πρέπει.
Μπορεί να το θέλω. Μπορεί να είναι υπέροχο. Μπορεί να το αγοράσω κι εγώ αύριο.
Αλλά αυτή η φράση «το χρειάζεσαι» για ένα ακόμη καλλυντικό, ένα ακόμη gadget, μία ακόμη τσάντα με κάνει πλέον να γελάω.
Χρειάζομαι νερό. Ύπνο. Αντηλιακό. Ανθρώπους που αγαπώ.
Το έκτο lip oil όχι. Πιθανότατα θα επιβιώσω και χωρίς αυτό.
8. Δεν θέλω να μου πει ένας αλγόριθμος τι μου αρέσει
Θα ακούσω τραγούδι του 1997. Θα δω ταινία του 1985. Θα φορέσω ένα σακάκι που αγόρασα πριν 6 χρόνια. Θα ξαναπάω σε ένα εστιατόριο που αγαπώ αντί να τρέξω στο καινούριο, επειδή «τώρα πάει όλη η Αθήνα».
Δεν χρειάζεται ό,τι ακούω, φοράω, βλέπω, τρώω και αγοράζω να κυκλοφόρησε την προηγούμενη Πέμπτη.
Και ναι, θα ανακαλύψω και πράγματα από το TikTok ή το Instagram. Προφανώς.
Απλώς θέλω στο τέλος να αποφασίζω εγώ αν μου αρέσουν.
9. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να μοιάζετε όλες μεταξύ σας
Και δεν μιλάω μόνο για ρούχα.
Ίδιο μακιγιάζ. Ίδια φρύδια. Ίδια μαλλιά. Ίδιες πόζες. Ίδια σπίτια. Ίδια αισθητική.
Δεν λέω ότι εμείς οι millennials υπήρξαμε υποδείγματα προσωπικού στιλ. Υπάρχουν φωτογραφίες μου από τα 00s που εύχομαι να μη βρεθούν ποτέ.
Αλλά σήμερα, περισσότερο από ποτέ, μου αρέσει να κοιτάζω μια γυναίκα και να βλέπω εκείνη.
Όχι την τάση.
10. Δεν θα πληρώσω παραπάνω για να το πάρω ΠΡΩΤΗ
Το καινούριο κινητό μπορεί να περιμένει. Το sneaker μπορεί να περιμένει. Το καλλυντικό μπορεί να περιμένει.
Δεν παίρνω μετάλλιο, επειδή το απέκτησα 48 ώρες πριν από την υπόλοιπη Ελλάδα.
Και ίσως τελικά εδώ επιστρέφουμε στην ουρά από την οποία ξεκίνησε όλο αυτό.
Δεν έχω πια FOMO, επειδή κάτι εξαντλήθηκε.
Θα ξανάρθει.
Και αν δεν ξανάρθει;
Ε, θα ζήσω.
11. Και, τελικά, πόσο χαίρομαι που ξέρουμε ακόμα να απολαμβάνουμε
Ένα τραγούδι για εμάς δεν κρατάει 15 δευτερόλεπτα και μετά next. Θα το ακούσουμε ολόκληρο. Όπως θα διαβάσουμε ολόκληρο το κείμενο και θα δούμε ολόκληρη την ιστορία.
Δεν μας αρέσουν τόσο οι περιλήψεις. Δεν θέλουμε πάντα το short version. Θέλουμε το long version, με όλες τις λεπτομέρειες.
Ίσως γιατί μεγαλώσαμε σε μια εποχή που δεν μπορούσες να κάνεις swipe μόλις κάτι δεν σου τραβούσε την προσοχή μέσα στα πρώτα τρία δευτερόλεπτα. Περιμέναμε λίγο. Ακούγαμε λίγο περισσότερο. Διαβάζαμε λίγο περισσότερο.
Και νομίζω ότι τελικά απολαμβάναμε και λίγο περισσότερο.
Κάθε γενιά έχει τις συνήθειές της, τις υπερβολές της και τα πράγματα που η επόμενη θα κοιτάζει και θα αναρωτιέται «μα καλά, τι κάνατε;».
Απλώς αυτές τις μέρες, βλέποντας όλες αυτές τις ουρές για ένα καλλυντικό, συνειδητοποίησα για άλλη μία φορά ότι κάποια πράγματα πάνω μου φωνάζουν millennial.
Και ξέρετε κάτι;
Μου αρέσει.
Γιατί μεγαλώσαμε χωρίς social media και μετά μάθαμε να ζούμε μέσα σε αυτά. Προλάβαμε έναν κόσμο στον οποίο δεν ήξερες τι έκανε ο άλλος κάθε στιγμή της ημέρας και τώρα ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο μπορείς να ξέρεις τι αγόρασε μια άγνωστη κοπέλα στην άλλη άκρη του πλανήτη πριν από 12 λεπτά.
Και ίσως γι’ αυτό κρατάω ακόμα κάτι από εκείνη την εποχή:
Δεν χρειάζεται να θέλω κάτι επειδή το θέλουν όλοι.
Αλλά, παρακαλώ, μην το πάρουμε και πάνω μας.
Εμείς κάποτε αγοράζαμε Juicy Couture φόρμες και τις θεωρούσαμε επίσημο ένδυμα.