6 χρόνια Σ(σ)οφίας

Σήμερα, η Σοφία μου, το παιδάκι μου, γίνεται 6 χρόνων και κάπως έτσι συνειδητοποιώ ότι αυτά τα 6 χρόνια δεν είναι μόνο χρόνια Σοφίας. Είναι και 6 χρόνια σοφίας. Ή τουλάχιστον 6 χρόνια που η ζωή προσπαθεί να μου μάθει πράγματα μέσα από ένα παιδί.

Αν με ρωτούσε κάποιος τι σκέφτομαι όταν ακούω τη φράση «η Σοφία γίνεται 6», η πρώτη μου απάντηση θα ήταν πόσο δύσκολο είναι τελικά να μεγαλώνεις ένα παιδί. Όχι γιατί δεν υπάρχουν όμορφες στιγμές. Υπάρχουν άπειρες. Αλλά γιατί κάθε μέρα κουβαλάει μαζί της ευθύνη, αγωνία, φόβο, χαρά, περηφάνια και άλλα 50 συναισθήματα που αλλάζουν θέση μέσα σου από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Και μαζί με αυτό σκέφτομαι πόσο περήφανη είμαι για το μικρό αυτό πλάσμα. Για το πόσο έξυπνο είναι, πόσο παρατηρητικό, πόσο δικός του άνθρωπος. Κυρίως όμως χαίρομαι που αγαπάει τη φύση και τα ζώα. Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά για εμένα δεν είναι καθόλου. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν, που όλοι κοιτάμε οθόνες και προλαβαίνουμε όλο και λιγότερο να κοιτάξουμε γύρω μας, εκείνη εξακολουθεί να σταματάει για να χαϊδέψει έναν σκύλο, να μαζέψει ένα λουλούδι ή να παρατηρήσει μια πεταλούδα, να χαϊδέψει το δεντράκι που εγώ χτύπησα κατά λάθος ανοίγοντας την πόρτα του αυτοκινήτου μου. Και αυτό με κάνει ευτυχισμένη, γεμάτη, πλούσια!

Τα δύσκολα του πρώτου καιρού δεν τα ξέχασα ποτέ. Και δεν πρόκειται. Απλώς, 6 χρόνια μετά, μπορώ να τα κοιτάζω διαφορετικά. Όχι γιατί έχουν μικρύνει, αλλά γιατί πλέον βλέπω και όλα όσα ήρθαν μετά από αυτά. Γιατί τελικά κάθε ηλικία έχει τις δικές της δυσκολίες, τις δικές της χαρές και το δικό της ενδιαφέρον. Κι εκεί που νομίζεις ότι βρήκες τον ρυθμό σου, το παιδί σου μεγαλώνει λίγο ακόμα και όλα αλλάζουν ξανά. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι της διαδρομής.

Αυτό όμως που δεν αλλάζει είναι το πώς νιώθω όταν μου λέει «σ’ αγαπώ». Έχω ακούσει πολλά σ’ αγαπώ στη ζωή μου. Κανένα όμως δεν μοιάζει με αυτό. Κανένα δεν ακούγεται το ίδιο. Κανένα δεν φτάνει στο ίδιο σημείο μέσα μου. Και ίσως εκεί να κρύβεται και το μεγαλύτερο μάθημα αυτών των 6 χρόνων.

Γιατί αν η Σοφία μου έμαθε ένα πράγμα, αυτό είναι η πραγματική αγάπη. Την ανιδιοτελή. Αυτή που δεν ζητάει τίποτα πίσω. Αυτή που υπάρχει απλώς επειδή υπάρχει ο άλλος.

Σε λίγους μήνες θα πάει Δημοτικό. Και η αλήθεια είναι ότι δεν φοβάμαι κάτι συγκεκριμένο. Δεν αγχώνομαι για το σχολείο, ούτε για εκείνη. Αυτό που με συγκινεί είναι ότι μεγάλωσε. Ότι το μωρό έγινε παιδί. Ότι τα 6 χρόνια πέρασαν χωρίς να το καταλάβω. Και κάπως έτσι πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πότε ακριβώς συνέβη όλο αυτό.

Αν έχω μία ευχή για τα γενέθλιά της, δεν είναι να γίνει κάτι συγκεκριμένο. Είναι να παραμείνει αυτό που είναι. Να συνεχίσει να αγαπάει τους ανθρώπους, τα ζώα και τη ζωή με τον ίδιο αυθόρμητο τρόπο. Και εγώ να έχω την υγεία, τη δύναμη και την τύχη να τη βλέπω να μεγαλώνει.

Γιατί, όσο κι αν λέμε ότι τα παιδιά μας χρειάζονται εμάς, η αλήθεια είναι ότι εγώ είμαι αυτή που στάθηκα απίστευτα τυχερή.

6 χρόνια μετά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η καλύτερή μου φίλη ήρθε στη ζωή μου πολύ πριν προλάβω να τη γνωρίσω.

Χρόνια πολλά πλάσμα μου❤️