Weekly thoughts
Καλησπέρα φίλες μου, παρότι ήταν για «καλημέρα», όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο.
Η εβδομάδα που πέρασε ήταν πάρα πολύ απαιτητική για εμένα, μιας και αποφάσισα να βάψω ολόκληρο το σπίτι. Είχα τόσο μεγάλη ανάγκη αυτό το φρεσκάρισμα στους τοίχους και, γενικότερα, στη ζωή και την καθημερινότητά μου.
Ούσα ένας άνθρωπος του σπιτιού, από αυτούς που θέλουν να βρίσκονται μέσα σε αυτό και να το απολαμβάνουν με όλη την έννοια της λέξης, ήταν κάτι που ήθελα πραγματικά χρόνια να κάνω. Και δεν εννοώ απλά να βάψω τους τοίχους, αλλά να αλλάξω μικρά και μεγάλα πράγματα για εμένα και τη Σοφή μέσα σε αυτό.
Γιατί όμως μοιράζομαι όλα τα παραπάνω μαζί σας;
Γιατί είμαι ένας άνθρωπος που από τον Σεπτέμβριο του 2025 έχει ξεκινήσει να κάνει κάποιες αλλαγές. Μικρές και μεγάλες.
Άφησα τον χρόνο να περνάει, να μεγαλώνω το παιδάκι μου φυσικά, αλλά στην ουσία να μην κάνω τίποτα για εμένα. Και όταν λέω για εμένα, εννοώ αποκλειστικά για εμένα.
Όλα ξεκίνησαν μετά από ένα ταξίδι που πήγα με τη φιλενάδα μου την Έβελυν στην Πάτμο. Έλειψα για πρώτη φορά από το σπίτι πάνω από 3 μέρες. Και αυτό, για εμένα, ήταν μια μικρή αφύπνιση.
Δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο ότι αυτή η αφύπνιση ήρθε στο νησί της Αποκάλυψης και με το συγκεκριμένο άτομο. Κάναμε άπειρες συζητήσεις, ήπιαμε τους καφέδες που δεν είχαμε πιει έναν ολόκληρο χρόνο και ρίξαμε κι έναν ωραιότατο καβγά, που τελικά μας έφερε ακόμα πιο κοντά.
(Είχε δίκιο by the way.)
Ερωτήματα όπως «ποια είμαι;», «πού πάω;», «τι θέλω;» άρχισαν σιγά σιγά να βρίσκουν τις απαντήσεις τους.
Άρχισα να βρίσκω ξανά τον παλιό μου εαυτό.
Όχι ότι τον είχα χάσει. Απλά τον είχα βάλει να κοιμηθεί.
Νομίζω… παραξεκουράστηκε.
Θέλω να σας γράψω ακόμα περισσότερα. Και θα το κάνω.
Προς το παρόν, θα κλείσω λέγοντας κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό: μην αφήνετε τον χρόνο να τρέχει και να μένετε πίσω εσείς.
Να σας προσέχετε.
Να σας αγαπάτε.
Και τελικά, όλα αυτά τα «κλισέ» που ακούμε συνέχεια, ίσως να είναι τόσο σημαντικά ακριβώς επειδή είναι αληθινά.
Και επειδή στάθηκε αφορμή για αυτό το άρθρο το βάψιμο ενός σπιτιού, θα δανειστώ την εμβληματική φράση του Νίκος Καζαντζάκης:
«Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα».