Μητρότητα: Αυτά που δεν σου λέει κανείς

Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας σκέφτηκα να γράψω για όλα εκείνα που προσωπικά δεν είχα φανταστεί ούτε στο 1% πριν γίνω μαμά. Όχι τα “ωραία” και τα Instagramικά μόνο. Τα αληθινά. Τα δύσκολα. Τα σκοτεινά καμιά φορά… Τα αστεία. Τα χαοτικά. Όλα αυτά που, όταν τα ζεις, λες «αποκλείεται να συμβαίνει μόνο σε μένα».

Μητρότητα: αυτά που δεν σου λέει κανείς

1.⁠ ⁠⁠Είναι ό,τι πιο δύσκολο φαντάζομαι θα ζήσει μια γυναίκα ποτέ. Και αυτό σίγουρα θα ήθελα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας, διότι εγώ προσωπικά δεν είχα ιδέα, και μάλιστα είμαι από τα άτομα που έλεγα ότι θέλω 3 παιδιά. Εδώ γελάμε… H ζωή σου αλλάζει εντελώς για πάντα. Kαι σίγουρα, τα πρώτα χρόνια είναι και τα πιο δύσκολα θα πω εγώ, αλλά μαμάδες με μεγαλύτερα παιδιά θα πούνε ότι όσο μεγαλώνουν είναι και άλλες οι δυσκολίες.

2.⁠ ⁠Είναι πάρα πολύ σημαντική η επιλογή συντρόφου μιας και είστε μαζί και σε αυτό και πρέπει να είστε. Σε προλαβαίνω διότι καμία φορά μπορεί ο πατέρας το παιδιού να θέλει να συμμετέχει πιο ενεργά στο μεγάλωμα και εμείς να τον γειώνουμε «γιατί εσύ δεν θα το κάνεις καλά». Λάθος φίλη μου, λάθος… Και να βγει και λίγο κάτουρο έξω από την πάνα δεν έγινε και τίποτα…

3.⁠ ⁠Θέλοντας και μη θα πας λίγο πίσω στη δουλειά σου και αυτό είναι ok. Παραμένει μέχρι και σήμερα για εμένα απόλυτο μυστήριο πώς κοπέλες που ασχολούνται με τα σόσιαλ, όπως και εγώ, έχουν την όρεξη και τη θέληση να ανεβάζουν stories, post κτλ. από τη νέα τους ζωή… Θα μου πεις «Νικολέττα μου, εσύ όμως πέρασες και καταθλιψάρα».

4.⁠ ⁠Ας μείνουμε στην κατάθλιψη… Πέρυσι τέτοια εποχή είχα βγει στη Φαίη Σκορδά και μίλησα ανοιχτά για το μαύρο σκοτάδι που με πλάκωσε μετά τη γέννα της Σοφίας, το πρώτο βράδυ στο μαιευτήριο. Ποια, εμένα!; Τον πιο χαρούμενο και θετικό και αισιόδοξο άνθρωπο που έχω γνωρίσει. Το κορίτσι που πιάνει από μικρή την πέτρα και τη στύβει, άκουγε το ίδιο βράδυ το παράθυρο να την καλεί και να πάρει και παιδί της μαζί χωρίς κανένα γιατί, χωρίς κανέναν λόγο… Ή μήπως υπήρχε κάτι άλυτο βαθιά ριζωμένο μέσα μου; Έψαξα και δεν το έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως είναι ότι μετά από αυτή τη μαυρίλα -κυριολεκτικά- που βίωσα, τα κατάφερα και μετά από τη δημόσια εξομολόγησή μου, που ήξερα και πού την έκανα και πότε, και τα εκατοντάδες (όχι δεκάδες) μηνύματά σας -αναλυτικότατα μηνύματά σας-, ένιωσα new season new me, κάπως σαν λύτρωση.

5.⁠ ⁠Δεν θα αναλύσω το κομμάτι του ύπνου και της ξεκούρασης, γιατί θα ήταν κλισέ. Θα πω μόνο ότι απλά δεν κοιμάσαι οπότε θες και επίσης δεν τρως οπότε θες. Μιλάω πάντα για τους πρώτους μήνες και εάν δεν έχεις ένα village για βοήθεια, όπως έχει πει ο σοφός λαός.

6.⁠ ⁠Αν, όταν γεννήσεις, δεν νιώσεις απολύτως τίποτα για το μωράκι ή -ακόμα- μείνεις απλά speechless μπροστά σε αυτό το θαύμα είναι ok. Και σ’ το λέω εγώ που γέννησα και το πρώτο πράγμα που με ενδιέφερε, αφού μου είπαν ότι το Σοφάκι είναι ok, ήταν εάν συνέλαβαν τη βιτριόλισσα της Ιωάννας Παλιοσπύρου.

7.⁠ ⁠Να μην πούμε και για το οικονομικό, να πούμε. Και μην τολμήσει να μου πει καμία boomer ότι τα παιδιά θέλουν μόνο αγάπη και πώς σας μεγαλώσαμε εμείς. Η ακρίβεια είναι αδιανόητη και σας το λέω εγώ που λόγω δουλειάς έπαιρνα και άπειρα δώρα. Πρέπει όπωσδηποτε να έχεις ένα πλάνο για τα έξοδα του μωρού. Μιλάμε για ακριβό sport, και συγχωρέστε με για την έκφραση, αλλά όλοι μας θέλουμε το καλύτερο για το παιδί μας και κάποιες φορές είναι όντως το πιο ακριβό. Πάνες, ρούχα, τροφή, έπιπλα, σεντόνια και επειδή στις μέρες μας κάνουμε συνήθως και μόνο ένα παιδί, ε, λες και εκεί θα κάνω τα πάντα, να πάει σε ιδιωτικό σχολείο, κοκ.

Και μέσα σε όλο αυτό το χάος, την κούραση, τα νεύρα, τις τύψεις και τις δύσκολες μέρες… υπάρχει κι ένα μικρό πλασματάκι που σε κοιτάζει λες και είσαι όλος του ο κόσμος και που μεγαλώνει και κάποια στιγμή θα σου κλείσει και την πόρτα στη μούρη.

Και κάπως έτσι συνεχίζεις.

Χωρίς να ξέρεις ακριβώς πώς, αλλά συνεχίζεις.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες.

Σε αυτές που το απολαμβάνουν, σε αυτές που δυσκολεύονται και σε αυτές που ακόμα προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους μέσα σε όλο αυτό.