Μια μαμά επιτρέπεται να ερωτευτεί;

Κάποιες φορές, η ζωή τα φέρνει έτσι ώστε πολλές γυναίκες να μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους. Δεν έχει σημασία πώς βρέθηκαν σε αυτή τη θέση. Σημασία έχει ότι, κάποια στιγμή, ανάμεσα στις υποχρεώσεις, τις ευθύνες και τη διαρκή φροντίδα των άλλων, συνειδητοποιούν κάτι πολύ απλό αλλά βαθιά ανθρώπινο: ότι, εκτός από μαμάδες, είναι και γυναίκες.

Και ίσως όταν δεν το περιμένει, εμφανιστεί ένας άνθρωπος που θα την ξαναφέρει κοντά σε μια πλευρά του εαυτού της που για χρόνια είχε αφήσει στην άκρη. Μια κουβέντα. Μια ματιά. Μια απρόσμενη συνάντηση. Και ξαφνικά, ανακαλύπτει πώς είναι να συγκινείται, να προσμένει, να νιώθει.

Και κάπου εκεί ξεκινούν οι ενοχές.

Γιατί μπορεί να την ενθουσιάζει ένας άνθρωπος που αρχίζει να βρίσκει χώρο στη ζωή της και, ταυτόχρονα, να αναρωτιέται αν επιτρέπεται να νιώθει έτσι. Μπορεί να χαμογελά όταν έρχεται ένα μήνυμα στο κινητό της και αμέσως μετά να σκέφτεται:

«Μήπως είμαι εγωίστρια; Μήπως όλο αυτό είναι λάθος;»

Κι όμως, πόσο παράξενο. Μια γυναίκα μπορεί να μεγαλώνει μόνη της ένα παιδί, να εργάζεται, να φροντίζει ένα σπίτι, να κουβαλά ευθύνες που συχνά ξεπερνούν τις δυνάμεις της και, παρ’ όλα αυτά, να νιώθει ενοχές επειδή της γεννήθηκε η ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Λες και η μητρότητα ακυρώνει τη γυναικεία της υπόσταση. Λες και, από τη στιγμή που γίνεται μητέρα, υπογράφει, κάπου αόρατα, ένα συμβόλαιο που λέει ότι οι προσωπικές της ανάγκες μπαίνουν επ’ αόριστον σε αναμονή.

Κι όμως, μια γυναίκα δεν παύει να έχει ανάγκη τη συντροφικότητα επειδή έγινε μητέρα. Δεν παύει να θέλει να μοιραστεί τη ζωή της, να ερωτευτεί, να νιώσει ότι κάποιος τη βλέπει όχι μόνο μέσα από τον ρόλο του γονιού, αλλά και ως γυναίκα.

Και εδώ έρχεται μία ακόμη δυσκολία. Δεν είναι μόνο οι ενοχές. Είναι και οι προσδοκίες των άλλων. Οι ανομολόγητες κρίσεις. Τα βλέμματα. Οι συμβουλές που ποτέ δεν ζήτησαν.

«Το παιδί σου να κοιτάξεις».

«Τώρα έχεις άλλες προτεραιότητες».

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή».

Λες και μια γυναίκα που φροντίζει το παιδί της οφείλει, ταυτόχρονα, να πάψει να φροντίζει τον εαυτό της.

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές οι γυναίκες δυσκολεύονται να βάζουν όρια. Δυσκολεύονται να προστατεύσουν την προσωπική τους ζωή από τις ενοχές και την ανάγκη να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των άλλων. Έτσι αρχίζουν να πιστεύουν ότι το να προχωρήσουν τη ζωή τους είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απολογηθούν.

Ίσως όμως το πιο υγιές παράδειγμα που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας δεν είναι να θυσιάζουμε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας για εκείνα. Είναι να τους δείξουμε ότι μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι γονείς και, ταυτόχρονα, άνθρωποι με ανάγκες, συναισθήματα και δικαίωμα στην προσωπική ευτυχία.

Γιατί μια μαμά που ερωτεύεται δεν αγαπά λιγότερο το παιδί της. Απλώς ξαναβρίσκει ένα κομμάτι του εαυτού της που για χρόνια είχε μείνει σιωπηλό.

Γιατί ένα παιδί δεν έχει ανάγκη από μια μητέρα που έχει πάψει να υπάρχει ως άνθρωπος. Έχει ανάγκη από μια μητέρα που νιώθει ζωντανή.