Η Athena Manoukian έχει πολύ «άντρα» μέσα της & δεν φοβήθηκε ποτέ να πει «όχι»
Εκρηκτική, δυναμική, με μια γλυκύτητα που μαγνητίζει, η Athena Manoukian δεν φοβήθηκε ποτέ να πάει κόντρα στο ρεύμα και να πει «όχι» όταν κάτι δεν εξέφραζε την αλήθεια της. Από το bullying στα σχολικά χρόνια και τις θυσίες για τη μουσική, μέχρι το βρετανικό X-Factor -όπου αποθεώθηκε από τον Robbie Williams και τον Simon Cowell-, και τη Eurovision, η τραγουδίστρια ανοίγει την καρδιά της στο Muse και μιλά για όλα.
Για τις δυσκολίες που τη σκλήρυναν, τη μοναξιά που πολλές φορές έχει ο δρόμος της μουσικής, τις στιγμές που λύγισε αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ, καθώς και για τα όνειρά της που, όπως λέει, είναι… «unlimited».
Η παιδική ηλικία, η μετακόμιση και το bullying
Athena, θέλω να πάμε αρκετά πίσω. Πού γεννήθηκες και μεγάλωσες;
Γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά έχω καταγωγή από την Αρμενία, από την πλευρά του πατέρα μου. Μεγάλωσα στη Δάφνη και μέχρι τη Δ’ Δημοτικού πήγαινα σε ένα σχολείο που αγαπούσα πάρα πολύ. Εκεί έκανα πραγματικούς φίλους, αλλά πάνω που δέθηκα μαζί τους, αναγκάστηκα να φύγω, διότι μετακομίσαμε οικογενειακώς. Είχαμε χτίσει ένα σπίτι στο Λαγονήσι, οπότε πήγαμε εκεί.
Σε δυσκόλεψε αυτή η αλλαγή;
Ήταν μια δυσάρεστη εμπειρία. Ένιωσα σαν να αποχωρίζομαι την οικογένειά μου.
Δεν βρήκες μια νέα «οικογένεια» στο καινούριο σχολείο;
Δεν θα το έλεγα… Πήγα σχολείο στα Καλύβια και εκεί πέρασα πολλές δοκιμασίες. Για να σου το πω αλλιώς, «το σχολείο της ζωής μου» ήταν αυτό το σχολείο – και όχι λόγω των μαθημάτων. Ένιωθα ότι υπήρχε ήδη μία προσαρμοσμένη παρέα και πως εγώ δεν ήμουν ποτέ αποδεκτή σε αυτό το σύνολο. Θυμάμαι παιδιά να λένε «ήρθε η Αθηναία». Ξέρεις, εκεί είναι μικρή η κοινωνία, σαν χωριό, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους.
Σου έκαναν δηλαδή bullying;
Ναι, φυσικά.
Έχω βιώσει bullying στο σχολείο. Και θεωρώ ότι αυτό συνέβαινε, διότι δεν ήταν αποδεκτό το γεγονός ότι μια τόσο μικρή κοπέλα ήξερε τι θέλει να κάνει στη ζωή της. Γιατί εγώ από το δημοτικό είχα ξεκινήσει την επαγγελματική μου πορεία.
Υπήρχε μια διαφορά με εκείνα τα παιδιά. Εγώ ήξερα το μέλλον μου. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν ζήλια ή αν απλά τους ενδιέφερε τόσο πολύ το τι κάνει ο διπλανός τους.
Δεν ευχαριστήθηκα την εφηβική μου ηλικία, ούτε τις πρώτες μουσικές επιτυχίες μου, που τότε έπαιζαν παντού. Ένιωθα ότι όσο πιο αναγνωρίσιμη γίνομαι τόσο μεγαλύτερο πρόβλημα θα έχω στο σχολείο.
Οι γονείς σου ήταν κοντά σου;
Ναι, βέβαια. Οι γονείς μου γνωρίζουν τα πάντα για τη ζωή μου και τότε γνώριζαν ό,τι συνέβαινε. Είναι οι καλύτεροί μου φίλοι και έχουν παίξει μεγάλο ρόλο και στην πορεία μου μέχρι σήμερα. Με στήριξαν πάρα πολύ, με βοήθησαν να γίνω πιο δυνατή, μου δίδαξαν το καλό. Θυμάμαι να μου λένε πάντα να μη ζηλεύω και να μην ανταγωνίζομαι κανέναν. Να κοιτάω μόνο εμένα.
Τα πρώτα βήματα στη μουσική & το βρετανικό X Factor
Η μουσική ήρθε στη ζωή σου πολύ νωρίς. Ήταν δική σου επιθυμία ή υπήρχε παράδοση στην οικογένεια;
Όλα ξεκίνησαν όταν ήμουν 12 ετών και ο μπαμπάς μου δήλωσε συμμετοχή για εμένα στον παιδικό μουσικό διαγωνισμό του ALPHA «Αυτός μας έλειπε» με παρουσιαστή τον Ανδρέα Μικρούτσικο. Και, τελικά, κέρδισα. Βέβαια, η επαφή μου με τη μουσική είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Στο σπίτι τραγουδούσαμε συχνά με τον μπαμπά μου, μου μάθαινε τεχνικές – γιατί και εκείνος έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά με το τραγούδι. Παράλληλα, χόρευα συνέχεια και έβαζα τις κούκλες μου να κάνουν το κοινό. Είχα το ψώνιο από μωρό.
Πότε είπες ότι «εγώ αυτό θα κάνω στη ζωή μου»;
Πολύ μικρή. Μπορεί και 10 χρόνων. Οι γονείς μου μου λένε ότι φαινόταν πως θα ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο. Είχα κλίση.
Σου ήρθαν όλα εύκολα;
Όχι βέβαια. Ξεκίνησα από το μηδέν, αλλά πάντα ήξερα πού θέλω να φτάσω.
Έκανες θυσίες για το τραγούδι;
Πάρα πολλές. Στερήθηκα πράγματα που για τα περισσότερα παιδιά ήταν αυτονόητα, ώστε να μπορώ να μαζεύω χρήματα, να κάνω τις δουλειές μου και να πληρώνω τους συνεργάτες μου. Αντί να πάω πενθήμερη με το σχολείο, να αγοράσω ρούχα και παπούτσια, κινητό ή να πάω διακοπές, καθόμουν σπίτι.
Έκανα πολύ μεγάλη οικονομία για να μπορέσω να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Θυμάμαι, μου έλεγαν οι φίλες μου «Athena, θα πάμε διακοπές το καλοκαίρι σε αυτό το νησί, θα έρθεις;» και δεν πήγαινα. Με πονούσε αυτό τότε, αλλά ήξερα ότι είναι το σωστό.
Η διαδρομή αυτή είχε και μοναξιά;
Ναι, ένιωθα πολλή μοναξιά, αλλά πάντα με γέμιζε αυτό που κάνω. Η μουσική ήταν πάντα ο καλύτερος μου φίλος.
Ό,τι κι αν συνέβαινε – μια προδοσία από φίλη ή ένας χωρισμός – η μουσική ήταν πάντα εκεί και με σήκωνε ξανά στα πόδια μου.
Σε αυτόν τον χώρο υπήρξαν άνθρωποι που σου έβαλαν τρικλοποδιές;
Πάρα πολλοί. Χρησιμοποιούσαν μέσα ώστε να πάνε πιο μπροστά από εμένα. Σε μικρότερη ηλικία, αυτό με πλήγωνε πολύ, γιατί σκεφτόμουν ότι ίσως να μην αρκεί το ταλέντο. Ότι μετράνε άλλα. Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό:
Όσο πιο γρήγορα αποκτάς κάτι τόσο πιο εύκολα μπορείς και να το χάσεις. Όταν όμως το χτίζεις αργά, με υπομονή και κόπο, αποκτά διάρκεια. Και τότε κανείς δεν μπορεί να σου το πάρει.
Υπήρξε στιγμή που να ένιωσες ότι πρέπει να αποδείξεις πολλά περισσότερα σε αυτόν τον χώρο, μόνο και μόνο γιατί είσαι γυναίκα;
Όχι, γιατί νιώθω ότι έχω πολύ «άντρα» μέσα μου (γέλια).
Η μικρή Athena είναι περήφανη για τη μεγάλη Athena;
Πάρα πολύ. Και πολλές φορές σκέφτομαι και το αντίθετο: ότι η σημερινή Athena πρέπει να είναι περήφανη για το μικρό κορίτσι που είχε τη δύναμη να λέει «όχι», ακόμα κι όταν δεν ήξερε ακριβώς το γιατί. Απλώς το ένιωθε.
Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να τα κάψω όλα, που φοβόμουν ότι ίσως αύριο να μην έχω δουλειά. Μου έχει τύχει να αρνηθώ μια πολύ μεγάλη πρόταση και να μείνω ολόκληρο καλοκαίρι σπίτι μου, από επιλογή. Τότε δεν ήξερα ότι αυτό το «όχι» θα με προστατεύσει στο μέλλον.
Νιώθεις ότι στην Ελλάδα δεν έχεις πάρει την αναγνώριση που σου αξίζει; Δεδομένου ότι έχεις κάνει πράγματα στο εξωτερικό.
Ναι, πιστεύω ότι έχω αδικηθεί αρκετά στην Ελλάδα. Πριν κάνω βήματα στο εξωτερικό, προσπάθησα πολύ να ξεκινήσω από εδώ. Ήθελα πρώτα να χτίσω κάτι στην πατρίδα μου και μετά να ανοίξω τα φτερά μου έξω. Όμως δεν βοηθήθηκα όσο θα ήθελα. Έτσι, πήρα το ρίσκο και έπεσα κατευθείαν στα βαθιά. Τελικά, όλα έγιναν ανάποδα: πρώτα ήρθε το εξωτερικό και μετά η Ελλάδα.
Μιλάς για την εμφάνιση σου στο βρετανικό X-Factor.
Ναι.
Πώς βρέθηκες εκεί;
Εκείνη την περίοδο τραγουδούσα με τον Νίκο Βέρτη και αποφάσισα να μαγνητοσκοπήσω το πρόγραμμα που έκανα, ανεβάζοντάς το στο YouTube. Ήθελα απλώς να το δει περισσότερος κόσμος. Μέσα σε περίπου έναν μήνα οι προβολές εκτοξεύθηκαν. Το είδαν οι άνθρωποι του βρετανικού X-Factor, μου έστειλαν email και μου είπαν: «Αυτό που κάνεις θέλουμε να το φέρεις εδώ». Πιστεύω ότι ήταν κάρμα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Εμφανίστηκες στην οντισιόν με απίστευτη αυτοπεποίθηση. Εντυπωσίασες μέχρι και τον Simon Cowell που δεν λέει εύκολα καλή κουβέντα.
Ήταν πραγματικά «όλα ή τίποτα». Το είδα σαν μια τεράστια ευκαιρία και αποφάσισα να τα δώσω όλα.
Εκείνη η εμφάνιση κουβαλούσε μέσα της όλα όσα είχα ζήσει μέχρι τότε: τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις θυσίες.
Μετά την εμφάνισή σου on stage, είχες κάποια επαφή με τους κριτές;
Ναι.
Ο Robbie Williams ήρθε μόνος του να με βρει πίσω από τις κάμερες και μου είπε: «Είσαι top. Αυτό που έκανες πάνω στη σκηνή το βλέπουμε συνήθως από καλλιτέχνες που έχουν κάνει αμέτρητες πρόβες και έχουν όλες τις ανέσεις γύρω τους». Κάναμε μια μικρή κουβέντα και μου έδειξε και επίσημα το respect του. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Τι ξεχώρισες σε αυτόν;
Το πόσο cool ήταν. Οι πραγματικοί superstars είναι cool άνθρωποι, γιατί δεν έχουν ανάγκη να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Δεν έχουν ανασφάλειες ούτε κόμπλεξ.
Τι θυμάσαι πιο έντονα από αυτήν την εμπειρία στο βρετανικό X Factor;
Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι ότι πριν βγω στη σκηνή μίλησα με ψυχολόγο. Υπήρχε επαγγελματίας ψυχικής υγείας στην παραγωγή που σε προετοίμαζε ψυχολογικά για όλη αυτή την έκθεση. Εμένα αυτό μου φάνηκε απίστευτο, γιατί είχα μάθει αλλιώς. Είχα μάθει να παίρνω το μικρόφωνο και να τραγουδάω είτε είμαι άρρωστη, είτε κουρασμένη, είτε έχω περίοδο, είτε έχω κοιμηθεί δύο ώρες. Δεν είχα μάθει σε πολυτέλειες. Μου φάνηκε τρομερό.
Η εμπειρία της Eurovision
Έχεις μια ιδιαίτερη σχέση με τη Eurovision, αφού συμμετείχες και στην παιδική όταν ήσουν 13 ετών. Πώς έγινε αυτό;
Τυχαία. Με είχαν δει στην εκπομπή «Αυτός μας έλειπε» που συμμετείχα και κάπως με βρήκαν. Κάλεσαν τον μπαμπά μου, του είπαν ότι έχουν έτοιμο τραγούδι για εμένα, πήγα, το ηχογράφησα και δεν ζήτησα καν να το ακούσω. Έρχεται κάποια στιγμή ένας φάκελος στο σπίτι και βλέπω ότι με έχουν επιλέξει να συμμετέχω στον εθνικό τελικό της Eurovision Junior.
Το 2020 η Eurovision επιστρέφει ξανά στη ζωή σου, αφού επιλέχθηκες να εκπροσωπήσεις την Αρμενία. Πώς έγινε αυτό;
Παρότι έχω αρμένικες ρίζες, δεν είχα ουσιαστική σχέση με τη χώρα μέχρι το 2015, όταν ταξίδεψα εκεί για μια συναυλία. Από εκείνο το ταξίδι δημιουργήθηκε, σχεδόν μαγικά, ένα πολύ δυνατό fan base. Από τότε, πήγαινα κάθε χρόνο για δουλειές. Εκεί συνεργάστηκα με έναν μάνατζερ από την Αυστραλία, που είχε όνειρο να δημιουργήσει μια διεθνή star από την Ελλάδα. Μαζί βρεθήκαμε μέχρι και στη Σουηδία, όπου ηχογραφήσαμε με την ομάδα του Max Martin το πρώτο μου τραγούδι. Κάπως έτσι άνοιξε και ο δρόμος για την Αρμενία. Σαν να ήταν όλα γραφτό να συμβούν.
Σε επέλεξαν από την Αρμενία ή εσύ ήθελες να εκπροσωπήσεις τη χώρα;
Ήταν απόλυτα δική μου απόφαση. Είχα ήδη το τραγούδι και ολόκληρο το concept στο μυαλό μου. Ήμουν έτοιμη να το κάνω ακόμα κι αν έβγαινα τελευταία. Το πιο αστείο είναι ότι το τραγούδι είχε απορριφθεί αρχικά από μεγάλη δισκογραφική εταιρεία. Δεν γράφτηκε καν για τη Eurovision. Κι όμως, τελικά κέρδισε στον εθνικό τελικό. Τότε, ήταν μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου. Ήμουν η μόνη που δεν μιλούσε αρμένικα ανάμεσα σε 11 Αρμένιους συμμετέχοντες. Ένιωθα ότι δεν έχω στον ήλιο μοίρα. Δούλεψα όμως ασταμάτητα μέχρι που την ημέρα του τελικού έκλεισε η φωνή μου. Παρ’ όλα αυτά, ανέβηκα στη σκηνή, τραγούδησα και τελικά κέρδισα. Έγινα η εκπρόσωπος της χώρας στον διαγωνισμό.
Και μετά ήρθε ο Covid…
Ναι, αλλά πιστεύω ότι όλα για κάποιον λόγo γίνονται.
Σου έχει μείνει απωθημένο η Eurovision;
Θα ήθελα κάποια στιγμή να εκπροσωπήσω και την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο, και να ολοκληρώσω αυτό που ξεκίνησα.
Γιατί και την Κύπρο; Έχεις κάποια σχέση με τη χώρα;
Έχω πάρα πολλούς φίλους, οι οποίοι πίστεψαν πολύ σε εμένα. Τη θεωρώ σαν δεύτερη χώρα μου. Για να καταλάβεις, όταν το 2025 εμφανίστηκα στον εθνικό τελικό Eurovision της Αρμενίας, το μεγαλύτερο ποσοστό των συνεργατών μου ήταν Κύπριοι.
Η ελληνική συμμετοχή με τον Akyla πώς σου φάνηκε φέτος;
Συγκινήθηκα όταν τον έβλεπα. Είναι ένα παιδί που έχει θυσιάσει πολλά και εκείνος, όπως και εγώ, για να βρίσκεται εκεί που είναι. Τον εκτιμώ πολύ. O Akylas είναι Eurovision.
Όνειρα… δίχως όρια
Τα όνειρά σου για τη μουσική μέχρι πού φτάνουν;
Δεν έχουν ταβάνι. Είναι unlimited. Πιστεύω ότι αξίζω μια διεθνή αναγνώριση.
Έχεις συνεργαστεί με αρκετούς Έλληνες καλλιτέχνες. Υπάρχει κάποιος με τον οποίο θα ήθελες πολύ να συνεργαστείς;
Έχω συνεργαστεί με πολλούς ανθρώπους που θαύμαζα – τον Νίκο Βέρτη, την Έλενα Παπαρίζου, τον Κωνσταντίνο Αργυρό, τις Μέλισσες, την Τάμτα. Όμως ένας άνθρωπος που θέλω πολύ να συναντηθούμε καλλιτεχνικά είναι ο Γιώργος Μαζωνάκης. Είναι ο αγαπημένος μου.
Εκτός από το να τραγουδάς, συνθέτεις και είσαι και στιχουργός. Τι σου αρέσει περισσότερο;
Το performance είναι η ζωή μου όλη. Η σκηνή είναι το νούμερο 1, γιατί εκεί νιώθω πραγματικά ατρόμητη, είναι το σπίτι μου, ο χώρος όπου μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα. Μετά, έρχεται η δημιουργία.
Όταν γράφεις, αντλείς έμπνευση από προσωπικά σου βιώματα;
Κάποιες φορές ναι, κάποιες άλλες εμπνέομαι από τους γύρω μου. Μπορεί, δηλαδή, κάποιος φίλος να μου πει μια ιστορία και μετά να γράψω.
Πώς ονειρεύεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια;
Θέλω σίγουρα να έχω δημιουργήσει οικογένεια. Και ξέρω ότι θα έχω κάνει. Παράλληλα, θέλω να έχω μια ολοκληρωμένη πορεία, ο κόσμος να με έχει αναγνωρίσει όχι μόνο ως καλλιτέχνη, αλλά και ως άνθρωπο.
Τι αποτύπωμα θέλεις να αφήσεις στον κόσμο;
Θέλω ο κόσμος να καταλάβει μέσα από εμένα ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Και ότι η ταπεινότητα πάντα σε σώζει. Να μη φοβούνται να ρισκάρουν, να μη σκέφτονται διαρκώς αν είναι έτοιμοι. Γιατί η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν είσαι απόλυτα έτοιμος. Πρέπει απλώς να το κάνεις. Και τι έγινε αν αποτύχεις;