Έρευνα: Οι γυναίκες με σοβαρές ασθένειες είναι πιο πιθανό να εγκαταλειφθούν ή να χωρίσουν από τον σύντροφό τους συγκριτικά με τους άνδρες ασθενείς

«Λίγο μετά αφότου νόσησε από καρκίνο, χώρισαν». «Δεν μπόρεσε να το αντέξει όλο αυτό και την άφησε». Είναι πολύ πιθανό να έχεις ακούσει αυτές τις φράσεις από τον περίγυρο μίας γυναίκας που νοσεί με σοβαρή ασθένεια. Πίσω από αυτές, όμως, κρύβεται ένα φαινόμενο που δεν αφορά μόνο μια προσωπική ιστορία, αλλά ένα ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα: την αυξημένη πιθανότητα οι γυναίκες με σοβαρές ασθένειες να βιώσουν την εγκατάλειψη ή τον χωρισμό από τον σύντροφό τους.

Το επιβεβαιώνει και μελέτη που δημοσίευσε το επιστημονικό περιοδικό Cancer, η οποία διαπίστωσε ότι, όταν οι γυναίκες διαγιγνώσκονται με σοβαρές ασθένειες (όπως κακοήθεις όγκοι στον εγκέφαλο, διάφοροι άλλοι καρκίνοι ή σκλήρυνση κατά πλάκας), ο κίνδυνος διαζυγίου ή χωρισμού ανέρχεται στο 20,8%.

Για τους άνδρες, το ποσοστό αυτό είναι σχεδόν 6 φορές μικρότερο. Συγκεκριμένα, η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άνδρες που διαγιγνώσκονται με τις ίδιες σοβαρές ασθένειες, είναι πιθανό να εγκαταλειφθούν ή να χωρίσουν σε ποσοστό 2,9%.

515 ασθενείς στο επίκεντρο της έρευνας

Για να διερευνήσουν πώς μια σοβαρή ασθένεια μπορεί να επηρεάσει τη σταθερότητα μιας σχέσης, οι ερευνητές παρακολούθησαν συνολικά 515 ασθενείς, οι οποίοι είχαν διαγνωστεί με μία από τις 3 παρακάτω σοβαρές παθήσεις: κακοήθη πρωτοπαθή όγκο στον εγκέφαλο, καρκίνο συμπαγούς όγκου χωρίς προσβολή του νευρικού συστήματος ή σκλήρυνση κατά πλάκας.

Όλοι οι συμμετέχοντες ήταν παντρεμένοι τη στιγμή της διάγνωσης, γεγονός που επέτρεψε στους ερευνητές να εξετάσουν την πορεία των γάμων τους μετά την εμφάνιση της ασθένειας.

Κατά τη διάρκεια της μελέτης συλλέχθηκαν δημογραφικά στοιχεία και πληροφορίες για την οικογενειακή τους κατάσταση, ενώ οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν από τη διάγνωση έως τον θάνατό τους ή την ολοκλήρωση της έρευνας, ώστε να καταγραφούν πιθανές αλλαγές στη συζυγική τους ζωή.

Όταν η ασθένεια χτυπά τη σχέση: η διαφορά ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες

Τα ευρήματα της μελέτης ανέδειξαν μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες ασθενείς. Αν και οι γυναίκες αποτελούσαν το 53% του συνολικού δείγματος, η πιθανότητα χωρισμού ή διαζυγίου μετά τη διάγνωση ήταν πολύ υψηλότερη όταν εκείνες ήταν οι ασθενείς.

Συνολικά, το ποσοστό χωρισμών ανήλθε στο 11,6%, ωστόσο η ανάλυση των δεδομένων έδειξε ότι οι γυναίκες αντιμετώπιζαν πάνω από εξαπλάσιο κίνδυνο να χάσουν τον σύντροφό τους σε σύγκριση με τους άνδρες (20,8% έναντι 2,9%).

Το φύλο του ασθενούς αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος παράγοντας που προέβλεπε την πιθανότητα χωρισμού ή διαζυγίου, ανεξάρτητα από το είδος της ασθένειας.

Παράλληλα, η διάρκεια του γάμου πριν από τη διάγνωση φάνηκε να επηρεάζει την πορεία της σχέσης, ιδιαίτερα στους ασθενείς με όγκους στον εγκέφαλο.

Οι συνέπειες ενός χωρισμού δεν περιορίζονταν μόνο στη συναισθηματική επιβάρυνση. Οι ασθενείς με όγκους εγκεφάλου που είχαν βιώσει διαζύγιο ή χωρισμό παρουσίαζαν μεγαλύτερη πιθανότητα νοσηλείας, ενώ ήταν λιγότερο πιθανό να συμμετέχουν σε κλινικές δοκιμές, να λάβουν συνδυαστικές θεραπείες, να ολοκληρώσουν ακτινοθεραπεία στον εγκέφαλο ή να πεθάνουν στο σπίτι τους.

Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι η απώλεια της συντροφικής υποστήριξης μπορεί να έχει επιπτώσεις όχι μόνο στην ψυχολογία, αλλά και στην πορεία της φροντίδας και της θεραπείας.

Πέρα από τη διάγνωση: η σημασία της στήριξης

Τα συμπεράσματα της μελέτης αναδεικνύουν μια κρίσιμη διάσταση της σοβαρής ασθένειας: το γυναικείο φύλο φαίνεται να αποτελεί έναν ισχυρό παράγοντα που συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο χωρισμού ή εγκατάλειψης από τον σύντροφο. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι, όταν μια σχέση διαλυόταν μετά τη διάγνωση, οι επιπτώσεις δεν περιορίζονταν μόνο στο συναισθηματικό επίπεδο, αλλά επηρέαζαν και την καθημερινή φροντίδα, την ποιότητα ζωής και τη συνολική εμπειρία του ασθενούς κατά τη διάρκεια της νόσου.

Η μελέτη, λοιπόν, υπενθυμίζει ότι η υποστήριξη από το οικογενειακό και συντροφικό περιβάλλον αποτελεί σημαντικό κομμάτι της αντιμετώπισης μιας σοβαρής ασθένειας και ότι η απώλειά της μπορεί να έχει ουσιαστικές συνέπειες για την πορεία και την ευημερία των ασθενών.