Situationship: Η γενιά που φοβάται να μοιραστεί
Σε μια ακόμη σημερινή κουβέντα με τη φίλη μου την Πέγκυ, ήρθε στην επιφάνεια ένας όρος που ακούγεται παντού γύρω μας τελευταία: το situationship.
Για εμάς τους παλαιότερους, η ελεύθερη μετάφραση αυτής της νέας «μόδας» θα ήταν το κλασικό: «δεν θέλω σχέση, θέλω μόνο σεξ». Μόνο που το θέμα μας εδώ δεν είναι ότι δύο ενήλικες αποφασίζουν συνειδητά να κάνουν μόνο σεξ. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ενδιάμεση κατάσταση έχει γίνει πλέον ο κανόνας της εποχής μας, όχι επειδή πραγματικά το θέλουμε, αλλά επειδή μας το επιβάλλουν οι φόβοι μας.
Στη δική μας εποχή, όταν ήμασταν πιο νέοι, το «θέλω μόνο σεξ» ήταν η εξαίρεση, αλλά ήταν τουλάχιστον ξεκάθαρο· ήταν μια ειλικρινής, κυνική θα έλεγα, συμφωνία μεταξύ ενηλίκων.
Το situationship όμως είναι πολύ πιο ύπουλο. Είναι μια κατάσταση που μοιάζει με σχέση, αλλά δεν είναι σχέση. Έχει τα μηνύματα, την παρέα, την κουβέντα, το σεξ, αλλά χωρίς την ταμπέλα και κυρίως χωρίς την ευθύνη. Είναι η απόλυτη μετάφραση του: «είμαστε μαζί, αλλά δεν είμαστε και μαζί». Σήμερα, λοιπόν, η πραγματική εξαίρεση είναι το να βρει κανείς το θάρρος να ξεπεράσει τον φόβο του και να δημιουργήσει μια κανονική, ουσιαστική σχέση.
Γιατί όμως επιλέγουμε πλέον μαζικά αυτήν την ενδιάμεση κατάσταση; Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, η γενικότερη τάση της εποχής μας να αποποιούμαστε τις ευθύνες μας είναι ένα τεράστιο θέμα που αφήνει βαθιά σημάδια στις ανθρώπινες επαφές. Όταν αποφασίζεις να είσαι πραγματικά με έναν άνθρωπο, οφείλεις να αναλάβεις και το βάρος αυτής της επιλογής.
Στο situationship όμως, αυτό το βάρος παρακάμπτεται. Αντικαθίσταται από τον τρόμο. Φοβόμαστε να αφεθούμε στο συναίσθημα, να εκτεθούμε και να πορευτούμε πλάι-πλάι με κάποιον άλλον. Έτσι, αρκούμαστε στη στιγμιαία απόλαυση, επειδή είναι εύκολη, ανώδυνη και αναλώσιμη.
Μόνο που αυτή η στιγμιαία απόλαυση έρχεται με ένα πολύ βαρύ τίμημα: μας στερεί τη συντροφικότητα.
Είναι πραγματικά κρίμα, αν το σκεφτείς, να πετάς στα σκουπίδια κάτι τόσο βαθύ και ουσιαστικό, απλώς και μόνο για να κερδίσεις μια ικανοποίηση που κρατάει ελάχιστα. Επιλέγοντας αυτήν τη βολική ουδετερότητα, καταδικάζεις τον εαυτό σου να περνάει όλες τις υπόλοιπες στιγμές της καθημερινότητας στην απόλυτη μοναξιά. Δεν έχεις κανέναν να μοιραστείς τις σκέψεις σου, την κούραση της ημέρας, τις μικρές χαρές ή τις αναπάντεχες αναποδιές.
Στο όνομα αυτής της νέας τάσης, έχουμε οδηγηθεί σε μια πλήρη ισοπέδωση. Αυτή των συναισθημάτων, της αληθινής επαφής, του αυθεντικού μοιράσματος. Αντικαταστήσαμε την ομορφιά τού να ανήκεις κάπου με την ασφάλεια τού να μην ανήκεις πουθενά, ξεχνώντας ότι οι πιο όμορφες στιγμές στη ζωή δεν είναι αυτές που καταναλώνονται γρήγορα, αλλά αυτές που χτίζονται με υπομονή και θάρρος.