Δεν σου επιτρέπω να κάνεις τον δικό σου θυμό δικό μου φόβο

Πριν από λίγες ημέρες ανέβασα ένα story από την παραλία. Μια εντελώς συνηθισμένη καλοκαιρινή στιγμή, περίοδο Αυγούστου στη χώρα μας. Θάλασσα, φαγητό, λίγη ξεγνοιασιά.

Ένας άνθρωπος που δεν με γνωρίζει, θεώρησε πως αυτό τον πληγώνει ή τον προσβάλλει τόσο πολύ, που έφτασε στο σημείο να μου γράψει ότι θα ήθελε να βγει από τη φυλακή η γυναίκα που μου επιτέθηκε και να μου ρίξει ξανά βιτριόλι και στο υπόλοιπο πρόσωπο. Και πως είμαι τόσο ενοχλητική που «πολύ καλά μου έκανε».

Φυσικά δεν πρωτοτύπησε, καθώς και άλλες- λίγες ευτυχώς- φορές, έχω δεχτεί απειλές κατά της ζωής μου, αλλά ποτέ δεν θα ξεπεράσω το σοκ, το μούδιασμα και το στρες που βιώνει το σώμα μου κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Όμως αναρωτιέμαι, πόσο μπορεί να σε ενοχλεί η χαρά ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζεις; Τι είναι αυτό που μπορεί να συμβαίνει μέσα σου ώστε η εικόνα μιας άγνωστης γυναίκας στις διακοπές της να σου δημιουργεί τέτοια οργή;

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Μπορεί να μη σου αρέσει η ζωή μου. Η εικόνα μου. Οι απόψεις μου. Μπορεί ακόμη και να με αντιπαθείς. Έχεις ένα εξαιρετικά απλό δικαίωμα: να μη με ακολουθείς.

Αυτό που δεν έχεις δικαίωμα είναι να θεωρείς ότι, επειδή απέκτησες πρόσβαση στο προφίλ μου, απέκτησες πρόσβαση και στην αξιοπρέπειά μου. Και κυρίως, δεν έχεις δικαίωμα να χρησιμοποιείς το μεγαλύτερο τραύμα ενός ανθρώπου ως όπλο για να τον πληγώσεις ξανά.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια διαφορετική άποψη. Ούτε για κριτική. Ούτε καν για μια χυδαία βρισιά. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που γνωρίζει ότι απέναντί του βρίσκεται ένα θύμα μιας εξαιρετικά βίαιης επίθεσης και επιλέγει συνειδητά να χρησιμοποιήσει ακριβώς αυτό το τραύμα ως όπλο εναντίον του.

Όμως το ακόμα πιο ανησυχητικό, είναι πως δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτήν του τη σκέψη. Είναι τέτοια η ικανοποίηση και η ανακούφιση από αυτήν τη φαντασίωση που είχε ανάγκη να τη μοιραστεί, όχι με κάποιον φίλο ή συγγενή σε ένα τραπέζι, αλλά προσωπικά με εμένα.

Πήρε το κινητό του. Μπήκε στο προφίλ μου. Έγραψε ότι θα ήθελε παραμορφωμένο και το άλλο μισό πρόσωπό μου. Είδε τις λέξεις μπροστά του. Πάτησε αποστολή. Και μετά επέστρεψε για να προσθέσει: «Πολύ καλά σου έκανε».

Γιατί ήταν σημαντικό για εκείνον να το διαβάσω εγώ; Τι ακριβώς ήθελε να προκαλέσει σε εμένα; Να με πληγώσει; Να με τρομάξει; Να με κάνει να αισθανθώ ξανά ευάλωτη; Να πάρει ο ίδιος κάποια ικανοποίηση γνωρίζοντας ότι η εικόνα που περιγράφει μπορεί να ξυπνήσει το μεγαλύτερο τραύμα της ζωής μου;

Δεν έχω ιδέα. Αυτή η συμπεριφορά όμως είναι κακοποιητική.

Αναρωτιέμαι, ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος όταν αφήνει το κινητό από τα χέρια του; Πώς συμπεριφέρεται στους ανθρώπους του πραγματικού του περιβάλλοντος; Στην οικογένειά του; Στους συναδέλφους του; Τι συμβαίνει όταν κάποιος τον απορρίπτει, του λέει «όχι», διαφωνεί μαζί του ή απλώς δεν συμπεριφέρεται όπως εκείνος θεωρεί σωστό; Πόσο επικίνδυνος μπορεί πραγματικά να γίνει;

Όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται τόσο άνετα να εκφράζει τέτοια επιθετικότητα απέναντι σε μια εντελώς άγνωστη γυναίκα, και μάλιστα ήδη θύμα του πιο ειδεχθούς εγκλήματος, θεωρώ απολύτως εύλογο να αναρωτηθούμε πώς διαχειρίζεται τον θυμό του απέναντι στους ανθρώπους στους οποίους έχει πραγματική πρόσβαση.

Έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε το διαδικτυακό bullying σαν μια ενοχλητική παρενέργεια των social media. «Μην ασχολείσαι». «Κάνε block». «Μην απαντάς». «Είσαι δημόσιο πρόσωπο, τι περίμενες;». Όχι. Το γεγονός ότι κάποιος εκτίθεται δημόσια δεν σημαίνει ότι παραιτείται από το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στην ασφάλειά του.

Και κυρίως, η οθόνη δεν απαλλάσσει κανέναν από την ευθύνη των πράξεών του. Το Instagram δεν είναι ένας παράλληλος κόσμος στον οποίο η αξιοπρέπεια, τα όρια και οι συνέπειες εξαφανίζονται.

Πίσω από κάθε account υπάρχει ένας πραγματικός άνθρωπος, ο οποίος πρέπει να αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του. Και κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσουμε να μεταφέρουμε ένα μέρος της συζήτησης από το «πώς θα προστατευτεί το θύμα» στο «πότε θα αναλάβει την ευθύνη εκείνος που κακοποιεί».

Γιατί φυσικά θα κάνω block και report. Θα κρατήσω screenshots. Και όταν μια συμπεριφορά ξεπερνά την προσβολή και δημιουργεί αίσθημα απειλής ή φόβου, θα απευθυνθώ και στις αρμόδιες Αρχές. Όχι από εκδίκηση. Αλλά για να μπει ένα όριο.

Είμαι ένας άνθρωπος που έχει περάσει χρόνια δουλεύοντας με τον εαυτό του και έχει γύρω του ένα δίκτυο ανθρώπων που τον στηρίζει. Και έτσι μπορώ να το διαχειριστώ. Αύριο όμως μπορεί να είναι ένα 15χρονο παιδί. Μια γυναίκα που μόλις βγήκε από μια κακοποιητική σχέση. Ένας άνθρωπος που περνά κατάθλιψη. Κάποιος που βρίσκεται ήδη στο όριό του. Και δεν γνωρίζουμε ποτέ ποια μπορεί να είναι η τελευταία σταγόνα για έναν άνθρωπο που ήδη παλεύει.

Προβληματίζομαι… Τι καλλιεργούμε μέσα μας όταν η χαρά κάποιου άλλου μας θυμώνει; Τι συμβαίνει όταν, αντί να προσπαθήσουμε να κάνουμε καλύτερη τη δική μας ζωή, αισθανόμαστε ανακούφιση στη σκέψη ότι κάποιος άλλος μπορεί να πονέσει; Τι άνθρωπος επιλέγεις να είσαι όταν πιστεύεις πως κανείς δεν σε βλέπει;

Beautiful Inside Out δεν σημαίνει μόνο να αισθανόμαστε όμορφα με τον εαυτό μας. Είναι και το τι βγάζουμε προς τους άλλους. Θα ευχόμουν να βγάζουμε, τουλάχιστον, ευγένεια και ασφάλεια προς το περιβάλλον μας.

Όταν η χαρά ενός αγνώστου γεννά μέσα σου την ανάγκη να τον πληγώσεις, ίσως η σημαντικότερη ερώτηση δεν είναι γιατί εκείνος βρίσκεται στην παραλία, γελάει ή συνεχίζει τη ζωή του.

Είναι: «Τι είναι αυτό που έχω επιτρέψει να μεγαλώσει μέσα μου;».

Όλοι κουβαλάμε τραύματα. Αυτό όμως δεν είναι ελαφρυντικό. Οφείλουμε να τα διαχειριζόμαστε. Οπότε, φίλε «Δημήτρη» με το ψεύτικο προφίλ, είτε είσαι άντρας είτε γυναίκα, δεν σου επιτρέπω να κάνεις τον δικό σου θυμό, δικό μου φόβο. Θα τα ξαναπούμε.

………………………………………………………………………………………………………………………………

Γράφω για όσα ομορφαίνουν έναν άνθρωπο από μέσα προς τα έξω. Για όσα μας πληγώνουν, μας διδάσκουν και τελικά μας βοηθούν να αγαπήσουμε πιο σωστά τον εαυτό μας και τους άλλους. Ό,τι είναι αληθινό αφήνει πάντα φως πίσω του.