Τι είναι τελικά αγάπη;

Καλημέρα φίλες μου και καλή εβδομάδα.

Σκεφτόμουν τελευταία τι είναι τελικά αγάπη.

Μεγάλη κουβέντα, το ξέρω. Και προφανώς δεν έχω σκοπό να σας πω τι είναι η αγάπη. Μπορώ μόνο να σας πω τι είναι για εμένα. Ή μάλλον τι έχω καταλάβει μέχρι σήμερα ότι είναι για εμένα, γιατί μεγαλώνοντας αλλάζουν πολλά. Αλλάζουμε εμείς, αλλάζουν οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας και μαζί τους αλλάζει ίσως και ο τρόπος που αγαπάμε.

Για εμένα λοιπόν αγάπη είναι πρώτα απ’ όλα φροντίδα.

Είναι να θέλω να είσαι καλά. Να σε σκέφτομαι. Να είμαι εκεί. Να σου μαγειρέψω, να σε αγκαλιάσω, να σου δώσω τον χρόνο μου, που όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω ότι είναι ίσως το πολυτιμότερο πράγμα που έχω να δώσω.

Αγάπη είναι να προσφέρω χωρίς να περιμένω απολύτως τίποτα πίσω.

Και κάπου εδώ θα μου πείτε «ωραία τα λες, Νικολέττα μου, αλλά κάπως πρέπει να παίρνεις κιόλας».

Ναι.

Και αυτό είναι κάτι που έμαθα με τα χρόνια.

Γιατί κοιτάζοντας πίσω συνειδητοποίησα ότι υπήρξαν άνθρωποι στους οποίους έδωσα πάρα πολλά. Και το περίεργο είναι ότι πολλές φορές έδινα ακόμα περισσότερο ακριβώς τις περιόδους που εγώ είχα μεγαλύτερη ανάγκη να πάρω.

Ίσως τελικά περίμενα ότι αν αγαπήσω λίγο περισσότερο, θα αγαπηθώ κι εγώ περισσότερο.

Spoiler: δεν λειτουργεί έτσι!

Και σίγουρα δεν λειτουργεί με όλους τους ανθρώπους.

Γιατί η αγάπη για εμένα είναι ανιδιοτελής, αλλά δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι μονόπλευρη.

Θέλω να φροντίζω, αλλά θέλω και να με φροντίζουν. Θέλω να ενδιαφέρομαι, αλλά θέλω να ενδιαφέρονται. Θέλω να είμαι εκεί και θέλω να ξέρω ότι αν κάποια στιγμή χρειαστώ εγώ κάποιον, θα είναι κι εκείνος εκεί.

Και ίσως το σημαντικότερο: θέλω να μπορώ να είμαι ακριβώς αυτή που είμαι.

Γιατί αγάπη είναι και αποδοχή.

Σε βλέπω όπως είσαι και σε αγαπώ έτσι. Δεν σε αγαπώ για εκείνον που θα μπορούσες να γίνεις. Δεν μπαίνω στη σχέση μαζί σου με ένα φανταστικό project βελτίωσης στο κεφάλι μου. Σε αγαπώ τώρα.

Νομίζω βέβαια ότι το πραγματικό νόημα αυτής της λέξης το κατάλαβα πρώτη φορά όταν έγινα μαμά.

Γιατί η αγάπη για ένα παιδί είναι κάτι άλλο.

Εκεί κατάλαβα για πρώτη φορά στην απόλυτη πληρότητά του τι σημαίνει να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις. Να φροντίζεις έναν άνθρωπο επειδή και μόνο υπάρχει. Να θέλεις να είναι καλά ακόμα περισσότερο απ’ όσο θέλεις να είσαι εσύ.

Και μετά υπάρχουν και οι άλλες αγάπες.

Εκείνες που έρχονται στη ζωή μας και μας δείχνουν μια διαφορετική εκδοχή του ίδιου συναισθήματος.

Τον τελευταίο χρόνο, χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες, έχω ξανασκεφτεί πολλές φορές τι σημαίνει να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Και έχω καταλήξει σε κάτι που ίσως παλιότερα δεν ήξερα.

Η αγάπη πρέπει να είναι εύκολη.

Όχι η ζωή. Όχι οι συνθήκες. Όχι κάθε μέρα μιας σχέσης.

Η αγάπη.

Δεν πιστεύω ότι πρέπει να αναρωτιέσαι συνέχεια αν υπάρχει. Να ψάχνεις αποδείξεις. Να παρακαλάς για ενδιαφέρον. Να εξηγείς ξανά και ξανά τι χρειάζεσαι. Να εξαντλείσαι για να κρατήσεις κάτι ζωντανό.

Η αγάπη μπορεί να χρειάζεται προσπάθεια, αλλά δεν πιστεύω ότι πρέπει να μοιάζει με αγώνα.

Και ίσως σήμερα αυτός να είναι ο πιο απλός τρόπος που μπορώ να την περιγράψω.

Να σε φροντίζω.

Να είμαι εδώ.

Να σε αποδέχομαι όπως είσαι.

Να χαίρομαι να σου δίνω.

Και όταν είμαι εγώ στην άλλη πλευρά, να μπορώ να ανοίξω τα χέρια και να δεχτώ ακριβώς το ίδιο.

Γιατί τελικά, για εμένα, αγάπη είναι να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις.

Αλλά πόσο όμορφο είναι όταν, χωρίς να το ζητήσεις, παίρνεις κι εσύ. ❤️