Όχι. Η ζωή δεν σου χρωστάει άλλη μία ευκαιρία
Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τον τραγικό θάνατο για τον οποίο όλοι μιλάμε, σκέφτομαι συνέχεια πόσο δεδομένη θεωρούμε τη ζωή, μέχρι τη στιγμή που μας αποδεικνύει ότι δεν είναι.
Σήμερα θέλω να μιλήσουμε γι αυτή την παράξενη ανθρώπινη βεβαιότητα ότι έχουμε χρόνο. Ότι το σώμα μας αντέχει. Για εκείνη τη μικρή φωνή που λέει:
«Εμένα δεν θα μου συμβεί».
Η μεγαλύτερη ύβρις είναι να πιστεύεις ότι η ζωή σού χρωστάει άλλη μία ευκαιρία.
Όταν αρχίζεις να πιστεύεις ότι είσαι άτρωτος. Ότι δεν υπάρχουν όρια. Ότι επειδή, ίσως, μπορεί να έχεις χρήματα, γνωριμίες, πρόσβαση στους καλύτερους γιατρούς, μπορείς να προκαλείς ξανά και ξανά το σώμα σου, χωρίς συνέπειες.
Όμως όχι, δεν μπορείς. Το σώμα σου κρατάει λογαριασμό. Και η ζωή δεν έχει πάντα undo.
Το γράφω έχοντας ίσως μια ιδιαίτερη σχέση με αυτή τη σκέψη.
Έχω ξοδέψει αμέτρητες ώρες σε νοσοκομεία, χειρουργεία, θεραπείες και αποκατάσταση προσπαθώντας να βοηθήσω το σώμα μου να διορθώσει μια ζημιά που εγώ δεν επέλεξα. Και αυτό με έκανε να βλέπω διαφορετικά ακόμη και τις πιο απλές ημέρες. Ίσως γι’ αυτό σήμερα δυσκολεύομαι να βλέπω πόσο εύκολα συμπεριφερόμαστε σαν να διαθέτουμε απεριόριστες ζωές.
Δεν τις διαθέτουμε.
Δεν λέω ότι πρέπει να ζούμε φοβισμένοι. Ζωή χωρίς αυθορμητισμό δεν θα ήθελα ούτε εγώ.
Το ακριβώς αντίθετο. Θέλω να ζούμε πολύ. Να ταξιδεύουμε. Να ξενυχτάμε κάποιες φορές. Να ερωτευόμαστε. Να τρώμε το γλυκό. Να πίνουμε ένα ποτό με τους φίλους μας. Να γελάμε μέχρι το πρωί.
Η διαφορά βρίσκεται σε μία λέξη που δεν είναι καθόλου της μόδας: μέτρο.
Tο πιο γενναίο «ζω όπως θέλω» είναι να ξέρεις πότε να σταματάς.
Το μέτρο δεν είναι στέρηση. Είναι σεβασμός. Και δεν χρειάζεται να αλλάξουμε όλη μας τη ζωή για να αρχίσουμε να την προστατεύουμε. Χρειάζεται μόνο να συμφωνήσουμε με τον εαυτό μας σε μερικά απλά πράγματα.
Να κοιμόμαστε λίγο περισσότερο όταν το σώμα μας ζητάει ξεκούραση αντί να θεωρούμε την εξάντληση παράσημο. Να κάνουμε εκείνο το check-up που αναβάλλουμε μήνες. Να μην αγνοούμε ένα σύμπτωμα, επειδή «θα περάσει». Να μην παίρνουμε ουσίες ή φάρμακα αλόγιστα επειδή κάποιος μας είπε ότι «δεν έγινε και τίποτα».
Να προσέχουμε ποιον εμπιστευόμαστε όταν πρόκειται για την υγεία μας και να ζητάμε δεύτερη γνώμη όταν κάτι μας δημιουργεί αμφιβολία. Να μην οδηγούμε όταν δεν είμαστε σε κατάσταση να οδηγήσουμε. Να μάθουμε να ακούμε το «αρκετά» — ακόμη κι όταν κανένας άλλος δεν μας το λέει.
Εξίσου σημαντικό είναι να φροντίζουμε την ψυχική μας υγεία. Τις σχέσεις που μας εξαντλούν. Τους ανθρώπους που μας κάνουν κακό. Την ανάγκη μας να αποδεικνύουμε συνεχώς κάτι. Τη μόνιμη πίεση να αντέξουμε λίγο ακόμη.
Κάποιες φορές προστατεύω τη ζωή μου σημαίνει «κάνω εξετάσεις». Άλλες φορές σημαίνει «φεύγω». «Ζητάω βοήθεια». «Ξεκουράζομαι». «Σταματάω».
«Δεν χρειάζεται να φτάσω στα όριά μου για να δικαιούμαι να βάλω ένα όριο».
Αυτό για μένα είναι αυτοφροντίδα. Όχι μόνο οι κρέμες, τα spa, τα supplements και όλα όσα έχουμε μάθει να βάζουμε κάτω από την ταμπέλα του wellness. Αυτοφροντίδα είναι να αγαπάς τον εαυτό σου αρκετά ώστε κάποιες φορές να του χαλάσεις το χατίρι.
Φυσικά δεν μπορούμε να προστατευτούμε από τα πάντα. Το γνωρίζω καλύτερα από όσο θα ήθελα. Αύριο μπορεί να συμβεί κάτι άδικο, παράλογο, εντελώς έξω από τον έλεγχό μας. Δεν υπάρχει τρόπος να διασφαλίσουμε 100% την υγεία μας. Μπορούμε όμως να σταματήσουμε να της προσθέτουμε εμείς περιττό κίνδυνο.
Beautiful Inside Out σημαίνει όχι μόνο να απολαμβάνεις τη ζωή σου αλλά και να την προστατεύεις. Να αγαπάς το σώμα σου όχι μόνο όταν σου αρέσει στον καθρέφτη, αλλά αρκετά ώστε να ακούς τι σου ζητάει. Να μην το εξαντλείς.
Η ζωή δεν μας χρωστάει άλλη μία ευκαιρία. Ούτε άλλη μία Δευτέρα. Ούτε άλλο ένα καλοκαίρι. Ούτε άλλο ένα ταξίδι. Κι αυτό δεν είναι μακάβριο. Είναι ίσως η πιο δυνατή υπενθύμιση για να ζήσουμε πραγματικά.
Όσο λοιπόν την έχουμε, ας μην τη θεωρούμε δεδομένη.
Ας τη ζούμε. Ας τη φροντίζουμε. Ας την τιμάμε.
Γράφω για όσα ομορφαίνουν έναν άνθρωπο από μέσα προς τα έξω. Για όσα μας πληγώνουν, μας διδάσκουν και τελικά μας βοηθούν να αγαπήσουμε πιο σωστά τον εαυτό μας και τους άλλους. ✨ Ό,τι είναι αληθινό αφήνει πάντα φως πίσω του.