Για τον Γιώργο Μαζωνάκη…

Δεν θυμάμαι να έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.

Αλήθεια.

Από την περασμένη Τέταρτη, όταν έγινε γνωστή η είδηση για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, σε όποιο μέρος και αν βρεθώ όλοι μιλούν για αυτό. Όποια στιγμή και να ανοίξω τηλεόραση, ραδιόφωνο ή social media συμβαίνει το ίδιο.

10 μέρες μετά και δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Την ημέρα της κηδείας έβαλα τα κλάματα.

Όχι δάκρυ… κλάμα κανονικό. Σαν να έχασα κάποιον δικό μου άνθρωπο. Κάποια στιγμή φευγαλέα αναρωτήθηκα, μήπως υπερβάλλω.

Φυσικά και δεν υπερέβαλλα. Ούτε εγω, ούτε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πονέσαμε χωρίς να τον ξέρουμε προσωπικά.

Σίγουρα ευθύνεται το μέγεθος του καλλιτέχνη.

Μιλάμε για έναν σταρ.

Σίγουρα ευθύνονται οι 3 δεκαετίες που με τη φωνή του και τα τραγούδια του συνόδευσε όλες τις ιδιαίτερες στιγμές μας.

Και πάλι, δεν είναι μόνο αυτό.

Το σκεφτόμουν, αλλά η απάντηση ήρθε ξαφνικά, όταν άκουσα δύο κυρίες δίπλα μου να μιλούν και να λένε «κρίμα πάντως το παιδί».

Ήταν η λέξη κλειδί. Το «παιδί».

Στα μάτια του Γιώργου Μαζωνάκη βλέπαμε την καθαρότητα που έχει το βλέμμα ενός παιδιού. Ενός παιδιού που, όπως κάθε παιδί, θέλει αγάπη και προσοχή.

Βλέπαμε όμως και την καρδιά ενός παιδιού που δεν υπήρχε περίπτωση να ακούσει ότι κάποιος έχει ανάγκη και να μην βοηθήσει.

Ο Γιώργος, μέσα στη λάμψη του, άφησε να φανεί η ευάλωτη πλευρά του, μια πλευρά που κάθε άνθρωπος έχει και εκεί ακριβώς ταυτιστήκαμε μαζί του.

Πονέσαμε τόσο, γιατί στον Γιώργο είδαμε στοιχεία από εμάς.

Δεν ξέρω πώς να κλείσω αυτό το κείμενο.

Θέλω απλά να πιστεύω ότι κάπου σαν παιδί βρίσκεται τώρα και κρυφοκοιτάζει όλα αυτά που συμβαίνουν εδώ, βλέποντας πώς νιώθει ο κόσμος για αυτόν.

Γιατί ίσως αυτό τελικά… αγαπώ σημαίνει…