Γιατί όλο και περισσότερες γυναίκες 40+ επιλέγουν νεότερους άντρες;

Καλημέρα φίλες μου.

Πριν από λίγες ημέρες διάβασα ότι η 42χρονη κόρη της Brigitte Macron, Tiphaine Auzière, είναι σε σχέση με έναν 22χρονο.

Ναι. 20 χρόνια μικρότερο.

Και κάπου ανάμεσα στα σχόλια του τύπου «σαν τη μαμά της» και στη γενικότερη έκπληξη που προκάλεσε η είδηση, εγώ σκέφτηκα κάτι άλλο: Γιατί μου φαίνεται τόσο λογικό;

Όχι απαραίτητα τα 20 χρόνια. Μπορεί να είναι 5, 10, 15. Αλλά το ότι βλέπουμε όλο και περισσότερες γυναίκες μετά τα 40 να επιλέγουν νεότερους άντρες δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο.

Και νομίζω ότι ένας από τους λόγους είναι πολύ απλός.

Για πάρα πολλά χρόνια ο μεγαλύτερος άντρας δεν σήμαινε μόνο «ωριμότητα». Σήμαινε και ασφάλεια. Είχε προλάβει να χτίσει καριέρα, να αποκτήσει οικονομική άνεση, να είναι περισσότερο «τακτοποιημένος». Και σε εποχές που οι γυναίκες δεν είχαν την οικονομική ανεξαρτησία που έχουν σήμερα, αυτό προφανώς έπαιζε πολύ μεγαλύτερο ρόλο στην επιλογή συντρόφου.

Μόνο που τώρα πολλές γυναίκες φτάνουν στα 40 έχοντας φτιάξει μόνες τους όλα αυτά.

Έχουν δουλειά, καριέρα, δικά τους χρήματα, σπίτι, φίλους, ταξίδια, ενδιαφέροντα, μια ολόκληρη ζωή που δεν περιμένει κάποιον να έρθει να τη χρηματοδοτήσει ή να τη σώσει.

Και κάπου εκεί αλλάζουν λίγο και τα κριτήρια.

Αν την ασφάλεια την έχεις ήδη δημιουργήσει μόνη σου, μπορείς να διαλέξεις περισσότερο με βάση το πώς σε κάνει ο άλλος να αισθάνεσαι.

Και ξαφνικά η ενέργεια, το κέφι, η τρυφερότητα, η φροντίδα, η φρεσκάδα, η διάθεση να κάνετε πράγματα μαζί αποκτούν άλλη σημασία.

Α, και το σεξ.

Ας μη γράψουμε ολόκληρο άρθρο για τις σχέσεις μετά τα 40 και ξαφνικά πάθουμε όλες αμνησία.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που θεωρώ πολύ ενδιαφέρον. Νομίζω ότι αρκετοί νεότεροι άντρες είναι πολύ πιο εξοικειωμένοι με τη δυναμική γυναίκα.

Μεγάλωσαν με γυναίκες που εργάζονται, βγάζουν χρήματα, έχουν άποψη, φιλοδοξίες και ανεξαρτησία. Δεν τους φαίνεται τόσο περίεργο ότι η γυναίκα δίπλα τους μπορεί να είναι περισσότερο πετυχημένη, περισσότερο γνωστή, να κερδίζει περισσότερα ή απλώς να μη χρειάζεται κανέναν να της εξηγήσει πώς θα ζήσει τη ζωή της.

Και αυτό, για μια γυναίκα 40+, μπορεί να είναι εξαιρετικά απελευθερωτικό.

Βέβαια, πριν θεωρήσουμε ότι ανακάλυψα τη λύση όλων των ερωτικών μας προβλημάτων και αρχίσουμε να ζητάμε ταυτότητα στην είσοδο, να ξεκαθαρίσω κάτι: Ο νεότερος άντρας μπορεί φυσικά να αποδειχθεί εντελώς λάθος επιλογή.

Δεν υπάρχει ηλικιακό όριο σε αυτό. Η ανθρωπότητα έχει φροντίσει να υπάρχει εκπροσώπηση σε όλες τις ηλικιακές ομάδες.

Υπάρχει όμως μία μικρή διαφορά.

Στα 28, στα 30 ή στα 35, κάποια πράγματα ενδεχομένως να τα δικαιολογήσεις λίγο περισσότερο. Θα πεις «είναι μικρός», «δεν το έχει μάθει ακόμα», «δεν έχει ζήσει αρκετά».

Όταν όμως ένας άνθρωπος έχει φτάσει στα 50 και εξακολουθεί να κουβαλά τα ίδια άλυτα θέματα, να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη και να συμπεριφέρεται σαν να μην του έμαθε η ζωή απολύτως τίποτα, ε, εκεί δικαιούσαι να αναρωτηθείς:

Αγάπη μου, πότε ακριβώς είχες σκοπό να τα λύσεις αυτά;

Δεν λέω φυσικά ότι ένας μεγαλύτερος άντρας κουβαλάει απαραιτήτως περισσότερα προβλήματα ή ότι ένας νεότερος έρχεται χωρίς αποσκευές. Ούτε ότι η ηλικία είναι πιστοποιητικό ωριμότητας προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Λέω απλώς ότι όσο μεγαλώνουμε, περιμένουμε, δικαίως νομίζω, να έχουμε μάθει και κάτι από όσα ζήσαμε.

Και μετά υπάρχει φυσικά το αγαπημένο μου: τα δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Το συζητούσα πρόσφατα με έναν φίλο μου, 45 ετών, ο οποίος μου ανακοίνωσε με μεγάλη βεβαιότητα ότι θεωρεί εντελώς λάθος μια γυναίκα να κάνει σχέση με πολύ νεότερο άντρα.

«Ειδικά αν έχει παιδιά», μου είπε.

Του ζήτησα πραγματικά να μου εξηγήσει γιατί.

Έπαθε error.

Και ακόμα περιμένω.

Γιατί ένας άντρας 50 ετών με μια γυναίκα 35 ετών είναι μια απολύτως φυσιολογική εικόνα που έχουμε δει περίπου 15 εκατομμύρια φορές.

Μια γυναίκα 50 ετών όμως με έναν άντρα 35 ετών εξακολουθεί να προκαλεί συζήτηση.

Και αν έχει παιδιά, ακόμα μεγαλύτερη.

Γιατί;

Επειδή έγινε μητέρα, έπαψε κάπου στην πορεία να είναι γυναίκα;

Και το ίδιο ισχύει και από την άλλη πλευρά. Δεν έχει σημασία αν μια γυναίκα έχει ήδη παιδιά, αν δεν έκανε ποτέ, αν δεν θέλει ή ακόμα κι αν θέλει να αποκτήσει.

Αν μια γυναίκα 42 ετών θέλει να κάνει παιδί και γνωρίσει έναν άντρα 32 ή 35 που θέλει ακριβώς το ίδιο πράγμα, γιατί θα έπρεπε να τον αποκλείσει επειδή είναι νεότερος;

Η ημερομηνία γέννησης δεν σου λέει αν κάποιος είναι έτοιμος να γίνει πατέρας, σύντροφος ή οικογένεια.

Η συμπεριφορά του μάλλον λέει πολύ περισσότερα.

Νομίζω τελικά ότι αυτό που έχει αλλάξει περισσότερο στις γυναίκες μετά τα 40 είναι κάτι πολύ πιο απλό:

Έχουν αρχίσει να επιλέγουν με λιγότερα «πρέπει».

Δεν ψάχνουν απαραίτητα τον μεγαλύτερο, τον μικρότερο, τον πλουσιότερο ή τον πιο «κατάλληλο στα χαρτιά».

Ψάχνουν ή τουλάχιστον θα έπρεπε να ψάχνουν, τον άνθρωπο με τον οποίο περνούν καλά. Που τις φροντίζει. Που τις θέλει. Που δεν φοβάται τη δύναμή τους. Που έχει κέφι για ζωή. Που τις κάνει να γελάνε. Που θέλει περίπου τα ίδια πράγματα από τη ζωή.

Κι αν αυτός είναι 10 χρόνια μεγαλύτερος, υπέροχα.

Αν είναι συνομήλικος, επίσης υπέροχα.

Κι αν είναι 10 χρόνια μικρότερος;

Πού ακριβώς είναι το πρόβλημα;

Δεν ξέρω αν οι νεότεροι άντρες είναι κάποια καινούρια μυστική συνταγή ευτυχίας. Προφανώς και όχι.

Και σίγουρα κανένα νεανικό δέρμα δεν αποτελεί εγγύηση ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται μέσα του δεν θα σου βγάλει την ψυχή.

Αλλά, μεταξύ μας τώρα…

Αν είναι να ανακαλύψεις τελικά ότι έχει κι αυτός τα θέματά του, χίλιες φορές να τον κοιτάς με το ηλιοκαμένο νεανικό του δέρμα και το χαμόγελο Colgate και να σκέφτεσαι «τουλάχιστον…».

Κάπου πρέπει να υπάρχουν και προτεραιότητες. 😂