Δεν θέλω να με αγαπούν, να με εκτιμούν θέλω

Σήμερα που ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν είναι πια εδώ, οποιαδήποτε συζήτηση για το ποιος τον αγαπούσε περισσότερο και ποιος τον «πρόδωσε», μου φαίνεται μικρή μπροστά στην απώλεια ενός ανθρώπου μόλις 54 ετών.

Πέρσι το καλοκαίρι, όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης βρέθηκε στο Δρομοκαΐτειο μετά την κίνηση συγγενών του και την εισαγγελική διαδικασία που ακολούθησε, η μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου έσπευσε να καταδικάσει την οικογένειά του.

Κάπως αυτό με ενόχλησε μέσα μου. Δεν είχα καμία ιδιαίτερη γνώση. Δεν ήμουν μέσα στο σπίτι του. Δεν γνώριζα τι συνέβαινε στην καθημερινότητά του. Δεν είχα πρόσβαση στις προσωπικές του σχέσεις, στις φοβίες του, στις συγκρούσεις του, στις δυσκολίες του. Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, επέλεξα να μη βιαστώ να καταδικάσω.

Όταν ένας άνθρωπος που αγαπάς περνάει μια κατάσταση στην οποία, ενδεχομένως, δεν έχει την πλήρη επίγνωση τού τι του συμβαίνει, τι κάνεις; Σηκώνεις τα χέρια ψηλά επειδή φοβάσαι μήπως εκτεθείς; Κάνεις πίσω επειδή σκέφτεσαι τι θα πει ο κόσμος; Ή κάνεις αυτό που πιστεύεις ότι πρέπει να κάνεις για να προστατεύσεις έναν άνθρωπο που αγαπάς, ακόμη κι αν ξέρεις ότι μπορεί να σε μισήσει γι’ αυτό;

Εγώ πιστεύω το δεύτερο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζω αν η οικογένεια του Γιώργου Μαζωνάκη είχε δίκιο σε όλα. Δεν σημαίνει ότι ξέρω τι συνέβαινε πίσω από κλειστές πόρτες. Δεν σημαίνει ότι μπορώ να αποδώσω σε κανέναν ευθύνες για όσα ακολούθησαν.

Σημαίνει απλώς ότι αρνήθηκα να πιστέψω πως εμείς, οι απ’ έξω, γνωρίζαμε καλύτερα από τους ανθρώπους που ζούσαν δίπλα του.

Κι όμως, τότε, η οικογένειά του λοιδορήθηκε. Άνθρωποι που δεν γνώριζαν την πραγματικότητα έβρισαν, καταράστηκαν, έγραψαν χυδαία σχόλια, έβγαλαν αποφάσεις.

Γιατί; Επειδή αγαπούσαν τον Γιώργο.

Το να αγαπάς όμως έναν καλλιτέχνη δεν σημαίνει ότι γνωρίζεις τον άνθρωπο.

Μπορεί να έχεις μεγαλώσει με τα τραγούδια του. Να έχεις κλάψει με αυτά. Να έχεις ερωτευτεί, χωρίσει, διασκεδάσει, πονέσει με τη φωνή του. Μπορεί να αισθάνεσαι ότι τον «ξέρεις» επειδή τον έχεις δει εκατοντάδες φορές στην τηλεόραση, στη σκηνή, στα social media. Δεν τον ξέρεις όμως.

Και αυτό είναι κάτι που ο κόσμος δυσκολεύεται πάρα πολύ να αποδεχτεί όταν πρόκειται για έναν σταρ. Τον κάνουμε δικό μας. Τον αισθανόμαστε φίλο μας. Νομίζουμε ότι επειδή τον αγαπάμε, έχουμε δικαίωμα να αποφασίζουμε ποιος τον αγαπά πραγματικά και ποιος όχι.

Σήμερα, ο Γιώργος Μαζωνάκης κηδεύεται. Και ξαφνικά όλα όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο αποκτούν μια διαφορετική, ανατριχιαστική διάσταση.

Η οικογένειά του έχασε έναν άνθρωπο που αγαπούσε. Και μαζί της χάθηκε οριστικά και η δυνατότητα να λυθούν κάποια πράγματα που έμειναν ανοιχτά. Αυτό είναι ίσως το πιο τραγικό απ’ όλα.

Δεν υπάρχει σήμερα κανένα «σας τα έλεγα». Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να δικαιωθεί κανείς. Ο θάνατος ενός ανθρώπου δεν είναι επιχείρημα σε καμία οικογενειακή σύγκρουση.

Μπορεί όμως να μας διδάξει κάτι. Ότι ίσως πρέπει να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί όταν μιλάμε για τις ζωές των άλλων. Ότι ίσως πρέπει να σταματήσουμε να απονέμουμε δικαιοσύνη μέσα από ένα πληκτρολόγιο. Ότι ίσως πρέπει να καταλάβουμε πως η αγάπη για έναν καλλιτέχνη δεν μας κάνει μέλη της οικογένειάς του.

Δεν ξέραμε τι πραγματικά συνέβαινε στη ζωή του Γιώργου Μαζωνάκη. Δεν ξέραμε τι ζούσε η οικογένειά του. Δεν ξέραμε τι γνώριζαν εκείνοι που ήταν δίπλα του. Δεν ξέραμε τι φοβούνταν. Δεν ξέραμε τι προσπαθούσαν να προστατεύσουν. Ξέρουμε μόνο ότι ένας άνθρωπος έφυγε.

Και τώρα, ίσως αξίζει να μείνει κάτι άλλο από τον Γιώργο Μαζωνάκη. Όχι οι καβγάδες. Όχι οι αναρτήσεις. Όχι οι τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις. Όχι οι υποθέσεις μας για την προσωπική του ζωή. Να μείνει ο καλλιτέχνης. Ο άνθρωπος που μπήκε στη ζωή μας με έναν τρόπο που ελάχιστοι καλλιτέχνες μπορούν. Με μια φωνή που δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Με μια σκηνική παρουσία που δεν μπορούσες να αγνοήσεις. Με ένα ιδιαίτερο, σχεδόν ακατάτακτο προσωπικό ύφος που κατάφερε να γίνει σχολή χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να μοιάσει σε κανέναν.

Και ίσως αυτός να είναι ο Γιώργος που πρέπει να κρατήσουμε. Τον Γιώργο των τραγουδιών. Τον Γιώργο της σκηνής. Τον Γιώργο που για τόσους ανθρώπους έγινε soundtrack σε έρωτες, χωρισμούς, νύχτες, γιορτές, μοναξιές και μεγάλες στιγμές. Γιατί αυτό είναι τελικά το μεγάλο προνόμιο ενός σπουδαίου καλλιτέχνη: να φεύγει ο ίδιος, αλλά να μένει η φωνή του.

Ίσως, λοιπόν, αυτό να είναι το μόνο που μας επιτρέπεται σήμερα. Να τον αποχαιρετήσουμε όπως τον γνωρίσαμε εμείς. Με ένα τραγούδι του.

Και με λίγο περισσότερη σιωπή για όλα εκείνα που δεν γνωρίσαμε ποτέ.

Καλό ταξίδι, Γιώργο Μαζωνάκη.

Η σκηνή ήταν δική σου. Και θα μείνει δική σου για πάντα.