Κάποιες σκέψεις που κάνω έντονα τις τελευταίες ημέρες… 

Είναι περίεργο, γιατί ξέρω ακριβώς πώς νιώθεις… Το ίδιο βαρύ συναίσθημα έχουμε όλοι τις τελευταίες ημέρες και όχι άδικα…

Πολλά τα υπαρξιακά μου, που σίγουρα πρέπει να λύσω σε σχέση με το τι είναι η ζωή και πόσο ΤΙΠΟΤΑ δεν δεδομένο… 

Υπάρχει κάτι παράξενο με τη ζωή: όσο περισσότερο προσπαθούμε να την οργανώσουμε, τόσο περισσότερο εκείνη μας θυμίζει ότι δεν οργανώνεται.

Κάνουμε σχέδια, βάζουμε ημερομηνίες, αγχωνόμαστε για το αύριο, στενοχωριόμαστε για πράγματα που ειπώθηκαν χθες. Θεωρούμε δεδομένους ανθρώπους, καταστάσεις, δουλειές, σχέσεις, ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό. Πιστεύουμε ότι «έχουμε χρόνο». Ότι αυτό που δεν κάναμε σήμερα, θα το κάνουμε αύριο. Ότι αυτός που αγαπάμε θα είναι εκεί. Και θα πάρουμε το τηλέφωνο αυτό αύριο μωρέ γιατί δεν πειράζει… 

Ότι η ζωή μας θα συνεχίσει περίπου όπως την έχουμε σχεδιάσει.

Και μετά, μέσα σε μία στιγμή, μπορεί να αλλάξουν όλα.

Μερικές φορές προς το χειρότερο. Άλλες φορές, ευτυχώς, προς κάτι πολύ καλύτερο απ’ αυτό που είχαμε φανταστεί. Γιατί το απρόβλεπτο δεν είναι πάντα κακό…

Ίσως λοιπόν το μεγαλύτερο λάθος μας είναι ότι παίρνουμε τη ζωή υπερβολικά σοβαρά.

Δυστυχώς τίποτα δεν είναι τόσο δεδομένο όσο νομίζουμε.

Ούτε οι άνθρωποι. Ούτε οι καταστάσεις. Ούτε οι δυσκολίες — κι αυτές περνούν. Ούτε οι όμορφες περίοδοι — γι’ αυτό και αξίζει να τις απολαμβάνουμε όσο υπάρχουν.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το νόημα: να αγαπάμε περισσότερο, να φοβόμαστε λιγότερο, να γελάμε πιο εύκολα, να λέμε αυτά που νιώθουμε και να μη φυλάμε τη ζωή μας για «όταν».

Το μόνο που έχουμε πραγματικά είναι αυτή η στιγμή και αξίζει να τη ζούμε στο 100%.

💋💋💋