Η μουσική τους μάς ανήκει. Η ζωή τους, όχι.

Η Άννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας έχουν δημιουργήσει κάτι που ξεπερνά τους ίδιους. Ένα ολόκληρο μουσικό σύμπαν που δεν τους ανήκει πια αποκλειστικά, γιατί εδώ και δεκαετίες αποτελεί κομμάτι της ζωής όλων μας. Τα τραγούδια τους έχουν περάσει από τα ακουστικά μας στις καρδιές μας.

Η σκέψη ότι μπορεί κάποτε να ακούσω τις πρώτες νότες από το «12», το «Παραλύω» ή το «Δε θέλω να ξέρεις»και θα συνειδητοποιήσω ότι δεν θα το ξανακούσω ποτέ όπως το έχω αγαπήσει, από τη φωνή της Άννας, ζωντανά, μπροστά μου, μαζί με χιλιάδες ανθρώπους που το νιώθουν όπως κι εγώ, κάπως με μαυρίζει. Αυτοί ας μην τα ξαναβρούν ποτέ. Έχουν το δικαίωμα. Αλλά να μας στερήσουν τη μισή μας μουσική ζωή, δεν το έχουν.

Δεν απαιτώ από δύο ανθρώπους να τα ξαναβρούν επειδή αυτό θα έκανε εμάς χαρούμενους. Δεν είναι υποχρεωμένοι να συμφιλιωθούν για να ικανοποιήσουν το κοινό τους, ούτε να συνεχίσουν μαζί μια διαδρομή που μπορεί πια να μην επιθυμούν. Έχουν κάθε δικαίωμα να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους, ακόμη κι αν αυτοί οι δρόμοι δεν ξανασυναντηθούν ποτέ. Αν υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να λυθούν στις δικαστικές αίθουσες, είναι δικαίωμά τους να το κάνουν.

Ας μη συμφιλιωθούν ποτέ, αν αυτό είναι που πραγματικά θέλουν. Ας διεκδικήσουν ό,τι θεωρούν δίκαιο και ας κλείσουν τους λογαριασμούς τους όπως εκείνοι πιστεύουν. Μακάρι, όμως, να μπορέσουν να ξεχωρίσουν τις προσωπικές τους διαφορές από εκείνο το μοναδικό πράγμα που δημιούργησαν μαζί και που εδώ και τόσα χρόνια ανήκει και σε εμάς.

Γιατί η Άννα και ο Νίκος μπορεί να έχουν τους λόγους τους να βρίσκονται σήμερα απέναντι. Εμείς, όμως, έχουμε τους δικούς μας λόγους να θέλουμε να συνεχίσουμε να ακούμε την Άννα να τραγουδάει live τα τραγούδια του Καρβέλα. Και θα ήταν πραγματικά κρίμα μια ιστορία που μας χάρισε τόσα τραγούδια, τόσες συγκινήσεις και τόσες αναμνήσεις να αφήσει πίσω της μια σιωπή που κανείς μας δεν θα ήθελε να ακούσει.

Επίσης, κάπου έλεος με τους πρώην φίλους της Άννας. Η Άννα δεν είναι 12 χρόνων. Και οι πρώην φίλοι, αν την αγάπησαν πραγματικά, ας κλείσουν ερμητικά το στόμα τους σεβόμενοι τα όσα έζησαν μαζί της.

Όλοι οι άνθρωποι, κάποια στιγμή στη ζωή τους, έχουν δικαίωμα να κάνουν το δικό τους ξεσκαρτάρισμα. Δεν χρειάζεται κάθε προσωπική απόφαση να περάσει από δημόσια επιτροπή αξιολόγησης. Μπορεί να πάρεις τη σωστή απόφαση. Μπορεί να κάνεις και λάθος. Έχεις όμως δικαίωμα να αποφασίσεις.

Να ακολουθήσεις την καρδιά σου. Να αλλάξεις γνώμη. Να αλλάξεις ανθρώπους γύρω σου. Να αλλάξεις προτεραιότητες. Να φύγεις από μια σχέση που κάποτε θεωρούσες πολύτιμη. Να σταματήσεις μια φιλία επειδή κάτι μέσα σου σου λέει ότι ο κύκλος της έκλεισε.

Η φιλία είναι ιερό πράγμα. Αλλά δεν είναι ισόβια καταδίκη. Έχεις δικαίωμα να πεις «ως εδώ».

Και έχεις δικαίωμα να μη δώσεις εξηγήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο γι’ αυτό. Το να βλέπω ονόματα και φωτογραφίες ανθρώπων που φέρεται να έχουν βγει από τη ζωή κάποιου, σαν να δημοσιεύεται το προσωπικό του απουσιολόγιο, είναι τουλάχιστον αστείο.