Μήπως έχεις το σύνδρομο του καλού παιδιού;

«Πρέπει να είσαι καλό παιδί, μην ενοχλήσεις».

«Δεν έχει βόλτα αν δεν φέρεις καλούς βαθμούς».

«Να είσαι ήσυχος».

Σου φαίνονται γνώριμες αυτές οι φράσεις;

Λογικό! Είναι συχνές και κατά πάσα πιθανότητα θα τις έχεις ακούσει.

Όμως, πώς από αυτές τις λέξεις, οι οποίες περνούν μέσα μας βαθιά, καταλήγουμε να μην μπορούμε να πούμε καν όχι;

Αυτό είναι το λεγόμενο «σύνδρομο του καλού παιδιού».

Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να πουν «όχι». Που ζητούν συγγνώμη ακόμα κι όταν δεν φταίνε. Που σκέφτονται διαρκώς μήπως στενοχώρησαν κάποιον, μήπως απογοήτευσαν, μήπως δεν έκαναν αρκετά.

Πάντα διαθέσιμοι. Πάντα ευγενικοί.

Όχι επειδή το εννοούν αλλά επειδή έτσι έμαθαν.

Να είναι τα καλά παιδιά. Για να πάρουν αποδοχή και αγάπη.

Δυσκολεύτηκα πολύ να πω το πρώτο μου ΟΧΙ στη δουλειά.  Πέρασαν χρόνια για να βάλω τα όριά μου και να καταλάβω ότι χωρίς αυτά απλά δεν μπορώ να πάω παρακάτω. Ακόμα δυσκολεύομαι για να είμαι ειλικρινής, γιατί και εγώ έτσι μεγάλωσα. Όμως, καθώς περνούν τα χρόνια, αρχίζω να λέω τα ΟΧΙ μου και αυτά να είναι πιο έντονα.

Η παγίδα τού να θέλεις να σε αγαπούν όλοι

Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από την καλοσύνη: πιστεύουμε πως, αν είμαστε αρκετά καλοί, οι άλλοι θα μας φερθούν με τον ίδιο τρόπο.

Όμως η ζωή δεν λειτουργεί πάντα έτσι.

Το «όχι» δεν είναι πάντα απόρριψη. Μερικές φορές είναι αυτοσεβασμός. Είναι η αναγνώριση ότι ο χρόνος, η ενέργεια και οι ανάγκες μας έχουν αξία. Είναι ένας τρόπος να πούμε «σε νοιάζομαι, αλλά δεν μπορώ να αγνοώ συνεχώς εμένα».

Πώς αρχίζεις να επιλέγεις τον εαυτό σου;

Η αλλαγή δεν ξεκινά με μεγάλες αποφάσεις, αλλά με μικρές, καθημερινές πράξεις.

Πολλές φορές λοιπόν στην ενήλικη ζωή μας θα συναντήσουμε ξανά τον παιδικό μας εαυτό και θέλω να του πούμε ότι:

Δεν χρειάζεται να είσαι πάντα το καλό παιδί!

Μπορείς να είσαι καλός άνθρωπος και να επιλέγεις τον εαυτό σου.

Και ίσως η πιο γενναία μορφή αγάπης να είναι αυτή που, για πρώτη φορά, δεν σε αφήνει έξω από την εξίσωση.