Παρίσι: Οι γνωστοί άγνωστοι τελικά υπάρχουν σε κάθε χώρα

Η Γαλλία είναι μια χώρα με μακρά ιστορία κοινωνικών αγώνων, διαδηλώσεων και διεκδικήσεων. Ως πολίτης μιας ευρωπαϊκής χώρας, παρατηρώ όλα αυτά που συμβαίνουν αυτές τις ημέρες, βλέποντας αρκετά κοινά με αυτά που συμβαίνουν κατά καιρούς στη δική μας χώρα.

Οι άνθρωποι που κατεβαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής έχουν δικαίωμα να ακουστεί η φωνή τους απέναντι στην κοινωνική και οικονομική ανισότητα. Με όλα τα δίκια του κόσμου.

Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο!

Μπορούν να διαφωνούν με την κυβέρνηση, να καταγγέλλουν αδικίες και να ζητούν αλλαγές. Αυτό είναι εξάλλου η δημοκρατία. Νομίζω συμφωνούμε όλοι.

Ωστόσο, σε ορισμένες διαδηλώσεις εμφανίζονται άτομα ή ομάδες που εκμεταλλεύονται την ένταση και το πλήθος για να προκαλέσουν επεισόδια, να καταστρέψουν καταστήματα, να βάλουν φωτιές, να κάψουν ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Και εκεί κάπου ξεκινά η ασυδοσία.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι ίδιοι οι άνθρωποι που διαμαρτύρονται προσπαθούν να τους σταματήσουν. Γιατί ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι να φέρουν την καταστροφή και το χάος και όχι να κατακτήσουν δικαιώματα.

Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό;

Ο πολίτης. Ο άνθρωπος που διεκδικεί ειρηνικά.

Όλη αυτή η αναμπουμπούλα βολεύει μόνο όσους δεν θέλουν να δοθούν λύσεις. Ας είμαστε ειλικρινείς.

Πίσω από κάθε σπασμένη βιτρίνα μπορεί να βρίσκεται ένας μικρός επαγγελματίας που χρειάστηκε χρόνια για να δημιουργήσει την επιχείρησή του. Πίσω από κάθε καμένο αυτοκίνητο υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να έχασε το μοναδικό του μέσο μετακίνησης. Και πίσω από κάθε κατεστραμμένο δημόσιο κτίριο βρίσκονται χρήματα των φορολογούμενων πολιτών.

Με το δίκιο ναι, αλλά όχι με τους γνωστούς άγνωστους.