Όταν δεν αντέχεις τη σιωπή

Άλλη μία από εκείνες τις κουβέντες που ξεκινούν από κάπου και, χωρίς να το καταλάβεις, σε πηγαίνουν πολύ πιο βαθιά. 

Μιλούσαμε για τη μοναξιά. Για τις επιλογές που κάνουμε από φόβο μήπως μείνουμε μόνοι. Για ανθρώπους που ίσως κρατάμε στη ζωή μας περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, για σχέσεις στις οποίες μένουμε όχι επειδή είμαστε ευτυχισμένοι, αλλά επειδή το άγνωστο της μοναξιάς μάς τρομάζει περισσότερο από το γνώριμο μιας δυστυχίας. 

Και κάπου εκεί μου είπε κάτι τόσο αληθινό:«Τον φόβο τον θέλεις βοηθό. Όχι οδηγό».

Και μετά σκέφτηκα τη σιωπή. Τις στιγμές που δεν υπάρχει κανείς γύρω μας και μένουμε, αναπόφευκτα, με τον εαυτό μας. 

Γιατί η μοναξιά δεν έχει πάντοτε να κάνει με το πόσοι άνθρωποι βρίσκονται γύρω μας. Μπορεί να είσαι ανάμεσα σε πολλούς, να μιλάς, να γελάς, να συμμετέχεις και, παρ’ όλα αυτά, κάτι μέσα σου να παραμένει ασύνδετο. Κι άλλοτε να είσαι εντελώς μόνος και να νιώθεις γαλήνη. Υπάρχουν όμως και μέρες που το να είσαι μόνος γίνεται δύσκολο. Που ψάχνεις έναν ήχο, μια οθόνη, ένα τηλέφωνο, έναν άνθρωπο. Όχι πάντα επειδή σου λείπει κάποιος συγκεκριμένος, αλλά επειδή, όταν όλα γύρω σου σωπαίνουν, αρχίζουν να ακούγονται όσα συμβαίνουν μέσα σου. 

Οι ενοχές. Οι φόβοι. Τα «έπρεπε». Τα «αν είχα κάνει αλλιώς». Εκείνη η εσωτερική φωνή που έχει μια παράξενη ευκολία να σηκώνει το δάχτυλο και να αποφασίζει πως, για ακόμη μία φορά, εμείς φταίμε για όλα. 

Μόνο που και εκεί χρειάζεται ένα όριο. 

Η αυτοκριτική είναι απαραίτητη. Χρειάζεται να κοιτάμε τα λάθη μας και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί. Όχι όμως να στεκόμαστε διαρκώς απέναντι από τον εαυτό μας σαν κατήγοροι. Κάποιες φορές χρειάζεται απλώς να καθίσουμε δίπλα του. Να συμφιλιωθούμε μαζί του. 

Και αυτό δεν σημαίνει ότι θεωρούμε πως είμαστε τέλειοι. Σημαίνει ότι αποδεχόμαστε πως είμαστε άνθρωποι. Με αδυναμίες, λάθη, πληγές, αλλά και με τη δυνατότητα να εξελισσόμαστε. Να προσπαθούμε να αλλάξουμε όσα μπορούμε και να αγκαλιάζουμε όσα, προς το παρόν, απλώς χρειάζονται χρόνο. 

Κάπως έτσι αρχίζουμε να εναρμονιζόμαστε με τον εαυτό μας. Και τότε η σιωπή παύει να μοιάζει με εχθρό και γίνεται χώρος ξεκούρασης. 

Δεν είναι ότι έχει αλλάξει η σιωπή. Έχει αλλάξει η σχέση μας με τον άνθρωπο που συναντάμε μέσα της. 

Και ίσως εκεί να βρίσκεται η πραγματική ελευθερία. Στο να μην παραδώσουμε στον φόβο το τιμόνι. Να μη ζητάμε από έναν άνθρωπο να συμπληρώσει ό,τι πιστεύουμε πως λείπει από εμάς. Να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον, όχι ως δύο μισά που ψάχνουν να γίνουν ένα, αλλά ως δύο άνθρωποι που επιλέγουν να περπατήσουν μαζί. 

Να έρθει κάποτε εκείνο το ήσυχο απόγευμα που δεν χρειάζεται να συμβαίνει τίποτα. Να είμαστε μόνοι και να μη νιώθουμε ότι κάτι λείπει. 

Γιατί ίσως η γαλήνη να αρχίζει ακριβώς εκεί: τη στιγμή που η σιωπή παύει να είναι κάτι από το οποίο θέλουμε να φύγουμε και γίνεται ένας τόπος στον οποίο μπορούμε, επιτέλους, να μείνουμε.