Γιατί κάποιοι χωρίζουν μετά από 10 χρόνια σχέσης & παντρεύονται μέσα σε λίγους μήνες; Η ειδικός εξηγεί

Υπάρχουν ιστορίες σχέσεων που μοιάζουν να μην υπακούν σε καμία λογική. Να έχετε σχέση για 8, 10 ή και περισσότερα χρόνια, να μένετε μαζί, να ταξιδεύετε, να έχετε κοινή καθημερινότητα, φίλους, οικογένειες, αναμνήσεις. Να φαίνεστε αγαπημένοι, να λες στους γύρω σου ότι είστε καλά. Και παρ’ όλα αυτά, ο γάμος να μην έρχεται ποτέ, αντ’ αυτού χωρίζετε.

Εκείνος, λίγους μήνες αργότερα, γνωρίζει μια άλλη γυναίκα και ξαφνικά παντρεύεται.

Και μένεις τότε με ερωτήματα που πονάνε πολύ περισσότερο από τον ίδιο τον χωρισμό: «Γιατί όχι εμένα;», «Τι είχε εκείνη που δεν είχα εγώ;»

Ως ψυχοθεραπεύτρια έχω παρατηρήσει πως όταν μια γυναίκα βρίσκεται σε αυτήν τη θέση, έχει την τάση να μετατρέπει μια απόφαση ενός άλλου ανθρώπου σε αξιολόγηση της δικής της αξίας.

Αν έχεις βρεθεί σε αυτήν τη θέση, αυτό που κάνεις  στον εαυτό σου είναι σκληρό και άδικο.

Η αξία σου σίγουρα δεν εξαρτάται από αυτό, αλλά η πραγματικότητα είναι παράλληλα απλή και σύνθετη, εξαρτάται από ποια γωνιά θα την πιάσεις.

Το ότι δε σε παντρεύτηκε, δεν σημαίνει απαραίτητα πως δεν σε αγαπούσε.

Αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να ξεχωρίσουμε.

Η διάρκεια μιας σχέσης δεν είναι από μόνη της απόδειξη ούτε της ποιότητας, ούτε της πρόθεσης, ούτε της δέσμευσης.

Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν για χρόνια σε μια σχέση επειδή αγαπούν, άλλοι επειδή φοβούνται να φύγουν, άλλοι επειδή έχουν βολευτεί, άλλοι επειδή δεν θέλουν να πληγώσουν τον σύντροφό τους, άλλοι επειδή η σχέση λειτουργεί αρκετά καλά ώστε να μη βρίσκουν λόγο να την τελειώσουν, αλλά όχι αρκετά καλά ώστε να κάνουν το επόμενο βήμα.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη πιο δύσκολο να αποδεχτείς: Μπορεί ένας άνθρωπος να σε αγαπά και ταυτόχρονα να μη θέλει να σε παντρευτεί. Η αγάπη και η απόφαση για γάμο δεν είναι ταυτόσημα.

Ο γάμος εμπλέκει πολλές διαφορετικές έννοιες: ετοιμότητα, φόβους, προσδοκίες, προσωπικά βιώματα, εικόνες για την οικογένεια, ανάγκη για δέσμευση, τρόπο ζωής, αλλά και το πώς αντιλαμβάνεται κανείς τον συγκεκριμένο σύντροφο μέσα στο μέλλον του.

Γι’ αυτό και το «με αγαπούσε» και το «με επέλεξε για σύζυγο» δεν είναι πάντα συνώνυμα.

Και αυτή είναι μια δύσκολη αλήθεια, αλλά είναι πολύ πιο χρήσιμη από το να ψάχνεις ποια γυναίκα ήταν «καλύτερη».

Οι μακροχρόνιες σχέσεις γίνονται «σπίτι», κι όχι προορισμός

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα που συναντάμε στις μακροχρόνιες σχέσεις είναι η αδράνεια. Όταν δύο άνθρωποι είναι μαζί για πολλά χρόνια, δημιουργείται ένας ολόκληρος κόσμος γύρω από τη σχέση. Κοινές συνήθειες, οικονομικές υποχρεώσεις, φίλοι, οικογένειες, σπίτι, κατοικίδια, διακοπές, κοινωνικός κύκλος.

Η σχέση μπορεί να γίνει τόσο ενσωματωμένη στη ζωή τους, ώστε κάποια στιγμή να μην την «επιλέγουν» καθημερινά, απλώς υπάρχει. Και αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια παράξενη ψευδαίσθηση ασφάλειας.

«Αφού είμαστε τόσα χρόνια μαζί, πού θα πάει;».

Το «πού θα πάει;» όμως είναι διαφορετικό από το «πού θέλεις να πάει;».

Έχω συναντήσει πολλές φορές ανθρώπους που έμειναν για χρόνια σε σχέσεις στις οποίες δεν υπήρχε κάποια μεγάλη κρίση, αλλά υπήρχε μια μόνιμη αναβολή.

ΘΑ παντρευτούμε κάποια στιγμή.

ΘΑ κάνουμε παιδιά αργότερα.

ΘΑ το αποφασίσουμε όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Και η «κατάλληλη στιγμή» μπορεί να γίνεται σε δεκαετία κι έπειτα χωρισμός, καθώς ο ένας από τους δύο τουλάχιστον, συνειδητοποιεί πως δεν υπάρχει η κατάλληλη στιγμή.

Και μετά εμφανίζεται «εκείνη» η γυναίκα

Εδώ είναι που η ιστορία γίνεται σχεδόν βασανιστική αν είσαι η προηγούμενη σύντροφος.

Μπορεί να βλέπεις τον πρώην σου να κάνει μέσα σε 6 μήνες όλα εκείνα που δεν έκανε μαζί σου επί 10 χρόνια. Να γνωρίζει τη νέα σύντροφο στους γονείς του, να συγκατοικεί, να αρραβωνιάζεται, να παντρεύεται.

Και τότε το μυαλό  σου πηγαίνει αυτόματα στη σύγκριση:

«Άρα εκείνη ήταν πιο όμορφη;».

«Πιο θηλυκή;».

«Πιο εύκολη;».

«Πιο ήρεμη;».

«Πιο ενδιαφέρουσα;».

«Την αγάπησε περισσότερο;».

«Γιατί μαζί της μπόρεσε;».

Εδώ θα ήθελα να κάνουμε μια μικρή παύση.

Γιατί το γεγονός ότι κάποιος παντρεύτηκε γρήγορα μια δεύτερη γυναίκα δεν μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι η δεύτερη γυναίκα ήταν καλύτερη από την πρώτη.

Μας λέει κυρίως κάτι για εκείνον, για τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και για τη συγκεκριμένη δυναμική της νέας σχέσης.

Μπορεί να γνώρισε την πρώτη γυναίκα σε μια περίοδο της ζωής του κατά την οποία δεν ήθελε οικογένεια. Ή φοβόταν τη δέσμευση. Ή δεν είχε ωριμάσει αρκετά. Ή δεν είχε οικονομική ή συναισθηματική σταθερότητα. Ή απλώς θεωρούσε ότι έχει χρόνο.

Και χρόνια αργότερα, μπορεί να έχει αλλάξει.

Να θέλει παιδιά.

Να φοβάται τη μοναξιά.

Να έχει χάσει έναν γονιό.

Να έχει δει φίλους του να δημιουργούν οικογένειες.

Να έχει αλλάξει η εικόνα του για το τι θέλει από τη ζωή.

Να έχει νιώσει ότι «τώρα ή ποτέ».

Αυτό δεν κάνει την προηγούμενη γυναίκα λιγότερο σημαντική.

Σημαίνει ότι η χρονική στιγμή μπορεί να είναι μέρος της σχέσης.

Και μερικές φορές αυτό είναι οδυνηρό, επειδή στη ζωή δεν συναντάμε πάντα τους ανθρώπους όταν είμαστε οι πιο έτοιμες εκδοχές του εαυτού μας.

Η δύσκολη αλήθεια

Υπάρχει και η πιο σκληρή εκδοχή κορίτσια και είναι ανέντιμο προς τον εαυτό σας να την παρακάμψετε…

Μερικές φορές ένας άντρας δεν παντρεύεται μια γυναίκα για έναν πολύ απλό λόγο: Δεν τη βλέπει ως τη σύντροφο με την οποία θέλει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του. Μπορεί να σε αγαπά, να περνάει καλά, να θεωρεί πως έχετε μια καλή σχέση και πως είσαι εξαιρετικός άνθρωπος, αλλά μέσα του να υπάρχει ένα «δεν ξέρω».

Και όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται για χρόνια σε ένα «δεν ξέρω», ενώ ο άλλος περιμένει ένα «ναι», δημιουργείται μια σχέση άνισης προσδοκίας.

Αυτό που πρέπει λοιπόν να κοιτάξεις εσύ δεν είναι μόνο «γιατί δεν με παντρεύτηκε;», αλλά: «Εγώ γιατί έμεινα τόσα χρόνια σε μια σχέση στην οποία το μέλλον μου ήταν πάντα υπό αίρεση;».

Αυτή η ερώτηση, όσο και αν πονάει, επιστρέφει την ευθύνη εκεί που πραγματικά ανήκει: στη δική σου πλευρά της σχέσης.

Κάτι που θέλω να πω ιδιαίτερα στις γυναίκες που το έχουν περάσει αυτό

Μην κάνεις το γάμο του πρώην συντρόφου σου απόδειξη της δικής σου ανεπάρκειας. Ξέρω πόσο εύκολο είναι να το κάνεις. Ξέρω ότι μπορεί να βλέπεις μια φωτογραφία τους και να νιώθεις ότι κάποιος πήρε τη ζωή που πίστευες ότι θα ήταν δική σου.

Μπορεί να σκέφτεσαι:

«Μαζί μου δεν ήθελε».

«Γιατί σε εκείνη έκανε πρόταση;».

«Σε μένα έλεγε “δεν πιστεύω στον γάμο”».

«Μαζί της ξαφνικά πιστεύει».

Και αυτό πονάει.

Αλλά θέλω να θυμάσαι κάτι: Δεν μπορείς να μετρήσεις τη δική σου αξία με τις αποφάσεις ενός ανθρώπου που δεν επέλεξε να είστε μαζί, να μοιραστείτε τη ζωή σας. Ούτε η πρόταση γάμου είναι πιστοποιητικό ομορφιάς. Ούτε ο γάμος είναι βραβείο. Ούτε η διάρκεια μιας σχέσης είναι απόδειξη ότι άξιζες περισσότερο.

Και, κυρίως, η επιλογή μιας άλλης γυναίκας δεν αποτελεί απόρριψη ολόκληρης της δικής σου ύπαρξης.

Αυτό που με απασχολεί περισσότερο στην ψυχοθεραπεία

Αν μια γυναίκα ερχόταν στο γραφείο μου μετά από μια τέτοια εμπειρία, δεν θα προσπαθούσα πρώτα να εξηγήσω τον πρώην της. Θα ήθελα να καταλάβω εκείνη.

Θα τη ρωτούσα:

Πόσα χρόνια περίμενες;

Πόσες φορές συζητήθηκε ο γάμος;

Τι σου έλεγε;

Τι πίστευες ότι θα αλλάξει;

Πόσες φορές έβαλες τις ανάγκες σου στην άκρη για να μη χαλάσει η σχέση;

Πόσο φοβόσουν ότι, αν ζητήσεις ξεκάθαρα αυτό που θέλεις, μπορεί να τον χάσεις;

Και ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση: «Αν ήξερες από την αρχή ότι δεν θα σε παντρευτεί ποτέ, θα έμενες 10 χρόνια;».

Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι συχνά πολύ αποκαλυπτική. Γιατί μπορεί να φανερώσει ότι το μεγαλύτερο τραύμα δεν είναι μόνο ότι εκείνος παντρεύτηκε κάποια άλλη.

Είναι ότι εκείνη έχασε χρόνια περιμένοντας κάτι που δεν ερχόταν.

Τελικά γιατί παντρεύτηκε την επόμενη;

Μπορεί επειδή την αγάπησε διαφορετικά. Μπορεί επειδή ήταν έτοιμος. Μπορεί επειδή η νέα σχέση ταίριαξε περισσότερο στις ανάγκες και στις επιθυμίες του. Μπορεί επειδή η προηγούμενη σχέση είχε τελειώσει συναισθηματικά πολύ πριν τελειώσει επίσημα. Μπορεί ακόμη και επειδή έκανε μια παρορμητική επιλογή που αργότερα θα αποδειχθεί σωστή ή λάθος.

Δεν υπάρχει μία απάντηση που να ισχύει για όλους τους άντρες. Υπάρχει όμως ένα πράγμα που θα ήθελα να κρατήσει κάθε γυναίκα που έχει βρεθεί σε αυτή τη θέση.

Το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι «γιατί εκείνη και όχι εγώ;».

Το σημαντικότερο ερώτημα είναι: «Γιατί εγώ έμεινα τόσο πολύ σε μια σχέση στην οποία δεν ήξερα αν με επέλεγαν πραγματικά;».

Γιατί κάποια στιγμή η ζωή μάς ζητάει να σταματήσουμε να περιμένουμε να μας επιλέξει κάποιος άλλος και να αρχίσουμε εμείς να επιλέγουμε. Να επιλέγουμε έναν άνθρωπο που δεν χρειάζεται 10 χρόνια για να καταλάβει αν θέλει να μας έχει στη ζωή του. Να επιλέγουμε μια σχέση στην οποία οι επιθυμίες μας μπορούν να ειπωθούν χωρίς φόβο. Να επιλέγουμε έναν σύντροφο που δεν μας κρατάει σε μια μόνιμη αναμονή.

Και πάνω απ’ όλα, να επιλέγουμε τον εαυτό μας όταν η αναμονή αρχίζει να κοστίζει περισσότερο από όσο αξίζει.

Η επούλωση  δεν έρχεται όταν καταλάβουμε γιατί παντρεύτηκε την επόμενη, έρχεται όταν κάποια στιγμή παύουμε να χρειαζόμαστε αυτή την απάντηση για να νιώσουμε αρκετές.

Και τότε η ερώτηση αλλάζει, δεν είναι πια: «Γιατί δεν με επέλεξε;».

Είναι: «Εγώ, από εδώ και πέρα, ποιον και τι επιλέγω για τη ζωή μου;».