Πίσω από τη σιωπή ενός άνδρα…

Πίσω από τη σιωπή ενός άνδρα…
Alena Darmel/pexels


Πόσοι άνδρες έχουν απαντήσει «είμαι καλά», ενώ μέσα τους κάτι κατέρρεε; Πόσοι έχουν χαμογελάσει για να μη χρειαστεί να εξηγήσουν, έχουν σωπάσει για να μη θεωρηθούν αδύναμοι, έχουν απομακρυνθεί γιατί δεν ήξεραν πώς να πουν «φοβάμαι»;

Από μικρά αγόρια ακούν πως πρέπει να αντέχουν. Να μη δακρύζουν, να μη φοβούνται, να μη ζητούν πολλά. Να γίνονται οι δυνατοί της οικογένειας, εκείνοι που προστατεύουν, που πληρώνουν, που βρίσκουν λύσεις. Κι όταν κάποτε λυγίζουν, συχνά δεν ξέρουν ούτε πού να ακουμπήσουν το βάρος τους. Γιατί κανείς δεν τους έμαθε πως κι εκείνοι δικαιούνται να κουραστούν.

Η συστημική ματιά μάς βοηθά να δούμε πίσω από τη σιωπή μια ολόκληρη ιστορία. Ένα αγόρι που άκουσε «μην κλαις». Έναν πατέρα που δεν αγκαλιάστηκε ποτέ και δεν έμαθε να αγκαλιάζει. Μια οικογένεια όπου τα συναισθήματα έμεναν ανείπωτα και η αντοχή περνούσε από γενιά σε γενιά σαν κληρονομιά. Κάποιες φορές, αυτό που ονομάζουμε «κλειστό χαρακτήρα» είναι ένας παλιός τρόπος να προστατεύεται κανείς.

Άνδρας Προβληματισμένος
Alena Darmel/pexels

Κι έτσι, μέσα στις σχέσεις, η σιωπή του μπορεί να μοιάζει με αδιαφορία. Η απόσυρσή του με απόρριψη. Μα πίσω από την απόσταση μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν έμαθε να ζητά παρηγοριά χωρίς να ντρέπεται. Που φοβάται πως, αν δείξει τον πόνο του, θα πάψει να είναι εκείνος στον οποίο όλοι στηρίζονται.

Η υπαρξιακή προσέγγιση μάς θυμίζει πως κανένας άνθρωπος δεν χωρά μόνο στους ρόλους του. Δεν είμαστε μόνο σύντροφοι, πατέρες, γιοι, προστάτες και επαγγελματίες. Είμαστε υπάρξεις που διψούν να τις δουν, να τις ακούσουν, να τις αγαπήσουν χωρίς όρους και επιδόσεις. Η ευαλωτότητα δεν ακυρώνει τη δύναμη· είναι μέρος της ανθρώπινης αλήθειας μας.

Ίσως, λοιπόν, χρειάζεται να σταματήσουμε να ρωτάμε μόνο «τι θα κάνεις;» και να αρχίσουμε να ρωτάμε «πώς είσαι, αλήθεια;». Και, κυρίως, να αντέχουμε την απάντηση. Να μην τρέχουμε να διορθώσουμε, να συμβουλεύσουμε ή να κρίνουμε. Να μείνουμε εκεί. Να πούμε: «Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνος. Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός αυτή τη στιγμή. Μπορείς να ακουμπήσεις κι εσύ κάπου».

Γιατί ίσως ο πιο μοναχικός άνθρωπος δεν είναι εκείνος που δεν έχει κανέναν γύρω του, αλλά εκείνος που πιστεύει πως πρέπει να κρύβει όσα τον πονάνε για να μην απογοητεύσει τους άλλους.

Και πίσω από κάθε άνδρα που δεν μιλά, μπορεί να υπάρχει ένα παιδί που ακόμη περιμένει να ακούσει πως δεν χρειάζεται να σκουπίσει τα δάκρυά του για να το αγαπήσουν.

Κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να είναι άτρωτος για να αξίζει μια αγκαλιά.