Η Vinayana Khurana γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση, αλλά κατάφερε να γίνει λέκτορας, ποιήτρια & ακτιβίστρια στα 32 της
Η ιστορία της Vinayana Khurana είναι μια ιστορία δύναμης, επιμονής και υπέρβασης των ορίων που συχνά θέτει η κοινωνία στους ανθρώπους με αναπηρία. Μιλώντας αποκλειστικά στο PEOPLE, η ίδια αφηγείται τη διαδρομή της και εξηγεί πώς κατάφερε να βρει τους δικούς της τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας, μετατρέποντας τις προκλήσεις σε δύναμη.
Γεννημένη στην Ινδία με εγκεφαλική παράλυση, η Vinayana χρειάστηκε από μικρή να αντιμετωπίσει εμπόδια στην κίνηση, την επικοινωνία και την καθημερινή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον της. Αντί, όμως, να επιτρέψει σε αυτά να καθορίσουν την ταυτότητά της, αναζήτησε νέους τρόπους για να εκφραστεί, να δημιουργήσει και τελικά να κάνει τη δική της φωνή να ακουστεί.
Σήμερα, στα 32 της χρόνια, είναι λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Δελχί, ποιήτρια και ακτιβίστρια για την ένταξη των ανθρώπων με αναπηρία. Η πορεία της, όμως, μόνο εύκολη δεν ήταν. Για ένα διάστημα, ακόμη και κάτι τόσο καθημερινό όσο η γραφή αποτελούσε για εκείνη μια σημαντική πρόκληση.
Από το «δεν μπορώ» στο «βρήκα τον τρόπο»
Για τη Vinayana, η τεχνολογία έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Τα ψηφιακά εργαλεία και οι πιο προσβάσιμοι τρόποι επικοινωνίας τής έδωσαν τη δυνατότητα να εκφράζει τις σκέψεις και τις ιδέες της χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από τους παραδοσιακούς τρόπους γραφής. Κάπως έτσι ανακάλυψε κάτι που άλλαξε τη σχέση της με τον εαυτό της:
«Ανακάλυψα ότι η επικοινωνία δεν περιορίζεται σε μία συγκεκριμένη μέθοδο. Έχει να κάνει με το να βρεις έναν τρόπο ώστε η φωνή σου να ακουστεί».
Και αυτή η συνειδητοποίηση δεν της έδωσε απλώς έναν νέο τρόπο να επικοινωνεί. Της έδωσε την αυτοπεποίθηση να αγκαλιάσει τη συγγραφή, την ποίηση, το χιούμορ και την αφήγηση.
Το χιούμορ έγινε η δική της μορφή αντίστασης
Η Vinayana δεν θέλει απλώς να μιλά για την αναπηρία. Θέλει να μιλά ως άνθρωπος που έχει όνειρα, απόψεις, φιλοδοξίες, χιούμορ και μια ολόκληρη προσωπικότητα. Ένα από τα πιο ξεχωριστά στοιχεία της ιστορίας της είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί το χιούμορ.
«Το χιούμορ είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους διεκδικώ ξανά τη φωνή μου και λέω την ιστορία μου με τους δικούς μου όρους. Μερικές φορές, οι άνθρωποι κάνουν υποθέσεις για την αναπηρία που είναι τόσο αποκομμένες από την πραγματικότητα, επομένως το χιούμορ γίνεται ένας υπέροχος τρόπος για να αναδείξουμε τον παραλογισμό αυτών των υποθέσεων», εξηγεί.
Μέσα από ποιήματα, κόμικς και ιστορίες από την καθημερινότητα, προσπαθεί να κάνει τη συζήτηση για την αναπηρία πιο προσιτή, ανθρώπινη και ουσιαστική.
Από φοιτήτρια, λέκτορας στο ίδιο πανεπιστήμιο
Σήμερα η Vinayana βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πανεπιστημιακής αίθουσας. Είναι λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Δελχί, το ίδιο πανεπιστήμιο στο οποίο κάποτε ήταν φοιτήτρια.
Παράλληλα, έχει δημιουργήσει δικό της account στα social media, όπου μοιράζεται εμπειρίες, σκέψεις και ιστορίες από τη ζωή της. Χιλιάδες άνθρωποι την ακολουθούν και παρακολουθούν την πορεία της. Για εκείνη, όμως, η μεγαλύτερη επιτυχία δεν μετριέται απαραίτητα σε τίτλους, αναγνωρίσεις ή σε followers.
«Όταν ένας άνθρωπος με αναπηρία μού λέει ότι τα κείμενά μου, τα βίντεό μου ή τα λόγια μου τον έκαναν να νιώσει ότι τον καταλαβαίνουν, αυτό σημαίνει για μένα περισσότερα από οποιαδήποτε επίσημη αναγνώριση», εξομολογείται.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Η εγκεφαλική παράλυση είναι μέρος της ζωής μου, όχι ολόκληρη η ταυτότητά μου»
Ίσως το πιο δυνατό κομμάτι της ιστορίας της Vinayana βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η ίδια επιλέγει να μιλά για την αναπηρία της. Δεν την κρύβει. Δεν την αποφεύγει. Αλλά δεν επιτρέπει και σε κανέναν να τη μετατρέψει στη μοναδική ιστορία που υπάρχει για εκείνη.
«Η εγκεφαλική παράλυση είναι μέρος της ζωής μου, αλλά δεν είναι ολόκληρη η ταυτότητά μου. Είμαι μια γυναίκα με όνειρα, απόψεις, συναισθήματα, φιλοδοξίες, αίσθηση του χιούμορ και μια προσωπικότητα που δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια ιατρική διάγνωση».
Μεγαλώνοντας, όπως εξηγεί, αισθάνεται όλο και πιο άνετα με την αναπηρία της, χωρίς να επιτρέπει σε αυτή να γίνει η μοναδική ιστορία που οι άλλοι αφηγούνται για εκείνη. Και ίσως αυτή να είναι μία από τις σημαντικότερες νίκες της.
Η προσβασιμότητα δεν αποτελεί «ειδική μεταχείριση»
Η Vinayana δεν μιλά μόνο για τη δική της ζωή. Θέλει να αλλάξει και τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιλαμβάνεται την προσβασιμότητα. Γιατί, όπως εξηγεί, η προσβασιμότητα δεν αφορά μόνο τις ράμπες και τη φυσική πρόσβαση σε ένα κτίριο.
«Ένα εμπόδιο προσβασιμότητας που θα ήθελα να κατανοούσαν περισσότεροι άνθρωποι είναι ότι η προσβασιμότητα ξεπερνά κατά πολύ τις ράμπες και τις υποδομές. Μερικές φορές, ακόμη κι όταν ένα κτίριο είναι τεχνικά προσβάσιμο, το περιβάλλον, οι μεταφορές, οι εγκαταστάσεις ή η στάση των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί μπορούν να κάνουν τη συμμετοχή δύσκολη», εξηγεί.
«Δεν ζητάμε ειδική μεταχείριση»
Το μήνυμα της Vinayana είναι ξεκάθαρο:
«Θα ήθελα οι άνθρωποι να κατανοήσουν ότι η προσβασιμότητα δεν αφορά την παροχή ειδικής μεταχείρισης. Αφορά την απομάκρυνση περιττών εμποδίων, ώστε όλοι να έχουν μια δίκαιη ευκαιρία να συμμετέχουν. Όταν σχεδιάζουμε δημόσιους χώρους, εκπαιδευτικά ιδρύματα, χώρους εργασίας και ψηφιακές πλατφόρμες έχοντας εξαρχής στο μυαλό μας τις διαφορετικές ανάγκες, δημιουργούμε περιβάλλοντα που ωφελούν ολόκληρη την κοινωνία. Η προσβασιμότητα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από την αρχή και όχι να προστίθεται εκ των υστέρων».
Η μικρή Vinayana που έμαθε να ακούει τη δική της φωνή
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω στα παιδικά της χρόνια, η Vinayana λέει πως νιώθει «ένα τεράστιο αίσθημα συμπόνιας» για το κορίτσι που προσπαθούσε να βρει τη θέση του στον κόσμο.
Και ίσως εδώ βρίσκεται ο πυρήνας ολόκληρης της ιστορίας της. Δεν πρόκειται για μια γυναίκα που «νίκησε» την αναπηρία της. Πρόκειται για μια γυναίκα που έμαθε να ζει, να δημιουργεί και να προχωρά χωρίς να επιτρέπει στην αναπηρία να αποφασίζει για εκείνη.
Από ένα παιδί που δυσκολευόταν να γράψει, σε μια γυναίκα που σήμερα γράφει ποίηση. Από τη δυσκολία στην επικοινωνία, σε μια δυνατή δημόσια φωνή. Από φοιτήτρια, σε λέκτορα. Και από μια προσωπική εμπειρία, στον ακτιβισμό που μπορεί να δώσει κουράγιο σε ανθρώπους που αισθάνονται μόνοι.
Η Vinayana Khurana δεν ζητά να τη λυπηθούν. Ζητά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: να αφαιρεθούν τα εμπόδια που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν εξαρχής.
Η ιστορία της Vinayana δεν είναι μόνο μια ιστορία επιμονής. Είναι μια υπενθύμιση ότι οι άνθρωποι μπορούν να «ανθίσουν» όταν τους δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες, η πρόσβαση και ο χώρος να ακουστεί η φωνή τους.