Κάθε άνθρωπος ξυπνά έναν διαφορετικό εαυτό μέσα μας

Πόσες φορές έχουμε πει: «Μα μαζί του δεν ήμουν έτσι» ή «Δεν με αναγνωρίζω όταν είμαι μαζί της»; Και σχεδόν πάντα βιαζόμαστε να το ερμηνεύσουμε ως κάτι αρνητικό. Σαν να σημαίνει πως κάποια εκδοχή του εαυτού μας ήταν ψεύτικη.

Ίσως όμως να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Τελικά, μπορεί να μην υπάρχει ένας μόνο εαυτός που περιμένει να τον ανακαλύψουμε, αλλά πολλοί. Σαν δωμάτια μέσα μας που μένουν σκοτεινά, ώσπου κάποιος, χωρίς καν να το καταλάβει, να ανοίξει την πόρτα τους.

Κάθε άνθρωπος που συναντάμε φωτίζει ένα διαφορετικό κομμάτι μας. Με άλλους γελάμε πιο εύκολα απ’ όσο πιστεύαμε ότι μπορούμε. Με άλλους γινόμαστε πιο θαρραλέοι, πιο αυθόρμητοι, πιο ήρεμοι. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που ξυπνούν μέσα μας την άμυνα, τον φόβο, την καχυποψία ή την ανάγκη να αποδεικνύουμε διαρκώς την αξία μας.

Δεν σημαίνει ότι οι άλλοι δημιουργούν αυτό που είμαστε. Απλώς φέρνουν στην επιφάνεια κάτι που υπήρχε ήδη. Μια πληγή, μια τρυφερότητα, μια δύναμη. Ή μια δυνατότητα που περίμενε απλώς τις κατάλληλες συνθήκες για να φανερωθεί.

Ίσως γι’ αυτό, όταν τελειώνει μια σχέση, να μας λείπει και εκείνη η εκδοχή του εαυτού μας που υπήρχε δίπλα στον άλλον. Εκείνη που γελούσε πιο ανέμελα, ονειρευόταν περισσότερο, ένιωθε ασφαλής ή πίστευε πως όλα ήταν ακόμη πιθανά.

Και κάθε φορά που ένας νέος άνθρωπος μπαίνει στη ζωή μας, δεν γνωρίζουμε μόνο εκείνον. Συναντάμε και έναν εαυτό που, μέχρι τότε, έμενε σιωπηλός.

Ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο δώρο των ανθρώπινων σχέσεων. Δεν μας αποκαλύπτουν μόνο ποιοι είναι οι άλλοι. Μας δείχνουν πόσο ανεξερεύνητοι είμαστε εμείς.

Γι’ αυτό αξίζει να αναρωτιόμαστε όχι μόνο «πώς με κάνει να νιώθω αυτός ο άνθρωπος», αλλά και «ποιον εαυτό ξυπνά μέσα μου».

Γιατί η απάντηση σε αυτή την ερώτηση λέει περισσότερα για μια σχέση απ’ όσα θα μπορούσαν να πουν χίλιες δηλώσεις αγάπης.