Όταν ερωτευόμαστε μια ψευδαίσθηση

Κάποιες φορές δεν ερωτευόμαστε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας. Ερωτευόμαστε μια εκδοχή του που έχουμε δημιουργήσει μέσα μας.

Η φαντασία είναι ένα υπέροχο δώρο. Μέχρι τη στιγμή που αρχίζει, αθόρυβα, να αντικαθιστά την πραγματικότητα.

Αρκούν μερικές όμορφες στιγμές, κάποιες πλευρές του που μας συγκινούν, ίσως μια προσωπική εξομολόγηση που γεννά μια αίσθηση οικειότητας, για να αρχίσουμε να πλάθουμε έναν άνθρωπο που, στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε ποτέ.

Και,τότε, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να περιμένουμε από τον άλλον να γίνει αυτός ο άνθρωπος που έχουμε πλάσει μέσα μας.

Εκεί, όμως, βρίσκεται και η μεγαλύτερη παγίδα. Φυσικά, οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν. Όμως δεν αλλάζουν επειδή το περιμένουμε εμείς, ούτε επειδή το ζητάμε. Και καμία σχέση δεν μπορεί να στηριχθεί στην προσδοκία μιας μελλοντικής αλλαγής.

Ίσως, λοιπόν, η πιο τίμια ερώτηση που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας είναι μία:

Αν αυτός ο άνθρωπος έμενε ακριβώς όπως είναι σήμερα, θα τον επέλεγα ξανά;

Αν η απάντηση είναι «όχι», τότε ίσως να αγαπήσαμε περισσότερο την εκδοχή που είχαμε δημιουργήσει μέσα μας παρά τον άνθρωπο που είχαμε απέναντί μας.

Και τότε ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πιο δύσκολη αλήθεια: πολλές φορές το μεγαλύτερο πένθος στο τέλος μιας σχέσης δεν είναι μόνο η απουσία του άλλου. Είναι το γκρέμισμα του ονείρου που είχαμε χτίσει. Της ζωής που πιστεύαμε πως θα ζούσαμε μαζί του.

Και τότε συνειδητοποιούμε πως, τελικά, δεν αποχαιρετούμε μόνο έναν άνθρωπο. Αποχαιρετούμε και το μέλλον που νομίζαμε ότι μας περίμενε.

Και αυτός είναι, ίσως, ο πιο δύσκολος αποχαιρετισμός.