«Το σεξ μοιάζει πλέον με αγγαρεία»: Πώς θα ξαναβρείς την απόλαυση στον έρωτα ενώ προσπαθείς να κάνεις παιδί

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μιας γυναίκας που το σώμα τη μοιάζει να γίνεται ένα ημερολόγιο γεμάτο ημερομηνίες, εξετάσεις, αναμονές και πιθανότητες.

Πότε εινα η κατάλληλη μέρα. Πότε η ωορρηξία. Πότε η εξέταση. Πότε το αποτέλεσμα.

Και κάπου εκεί ανάμεσα υπάρχει ένας σύντροφος.

Ενας άντρας.

Ένα ζευγάρι.

Και κάτι σημαντικό που πολύ συχνά το ξεχνάμε: ο έρωτας.

Όταν το σεξ γίνεται «υποχρέωση»

Η επιθυμία να αποκτήσουμε ένα παιδί είναι βαθιά ανθρώπινη. Για πολλές γυναίκες και πολλά ζευγάρια όμως η προσπάθεια για εγκυμοσύνη μπορεί σταδιακά να μετατρέψει τη σεξουαλικη επαφή από χώρο σύνδεσης σωματικής, πνευματικής και ζωογόνου, σε «υποχρέωση».

Το σώμα παύει να βιώνεται ως πηγή απόλαυσης και γίνεται ένα σωμα που ΠΡΕΠΕΙ να αποδώσει. Η επαφή αποκτά στόχο, ημερομηνία και αποτέλεσμα.

Και τότε κάτι πολύ σημαντικό μπορεί να αρχίσει να χάνεται.

Στην αγωνία για ένα παιδί, μη χαθεί ο έρωτας

Στην αγωνία μας να είμαστε γόνιμοι, ας προσέξουμε μήπως τελικά γίνουμε άγονοι ερωτικά. Μήπως γίνουμε αντιερωτικοί.

Γιατί ο έρωτας δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως μέσον για να έρθει ένα παιδί.

Ο σύντροφός μας δεν είναι απλώς ο άνθρωπος με τον οποίο θα αποκτήσουμε ένα παιδί. Είναι ο άνθρωπος που κάποτε μας έκανε να  ανυπομονούμε  να τον αγγίξουμε, να τον κοιτάξουμε, να τον φιλήσουμε.

Είναι εκείνος με τον οποίο γελάσαμε, ταξίδεψαμε, φοβηθήκαμε, ονειρεύτηκαμε.

Και όταν η σεξουαλικη ζωή ενός ζευγαριού αρχίζει να περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τη σύλληψη, υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί αυτό που κάποτε τους ένωσε: η αυθόρμητη επιθυμία.

Δε σημαίνει ότι πρέπει να πάψουμε να προσπαθούμε. Σημαίνει ότι χρειάζεται να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον. Να προστατεύσουμε την ιερότητα της επιθυμίας.

Να μη χάσουμε ο ένας τον άλλον προσπαθώντας να φέρουμε στον κόσμο έναν τρίτο.

Το παιδί χρειάζεται μια σχέση που παραμένει ζωντανή – όχι καταναγκαστικό σεξ

Γιατί ένα παιδί χρειάζεται να έρθει σε μια σχέση στην οποία υπάρχει χώρος για τρυφερότητα, αγάπη, επιθυμία, παιχνίδι, άγγιγμα και επικοινωνία. Και αυτά δεν είναι «πολυτέλειες» μπροστά στον στόχο της εγκυμοσύνης. Είναι η ουσία της ίδιας της σχέσης.

Η πίεση, το άγχος και η συνεχής ενασχόληση με τη σύλληψη μπορούν να επηρεάσουν την ψυχολογία και τη σεξουαλικη λειτουργία των δύο συντρόφων.

Η γυναίκα μπορεί να αισθανθεί ότι το σώμα της έχει γίνει εργαλείο αναπαραγωγής, ενώ ο άνδρας ότι η σεξουαλική του επιθυμία έχει μετατραπεί σε απόδοση.

Γι’ αυτό και μέσα στη διαδικασία της προσπάθειας, καλό θα είναι να υπάρχουν στιγμές που δεν θα έχουν «σκοπό».

Ένα φιλί που δεν θα οδηγήσει κάπου. Μια αγκαλιά που δεν χρειάζεται να καταλήξει σε σεξ. Ένα βράδυ που δεν θα μετρηθούν ημέρες  και πιθανότητες. Ένα άγγιγμα που θα θυμίσει στο σώμα πως «δεν είσαι εδώ μόνο για να συλλάβεις, είσαι και για να αισθανθείς».

Γιατί η γονιμότητα αφορά το σώμα.

Ο έρωτας όμως αφορά ολόκληρο τον άνθρωπο.

Η επιστημονική βιβλιογραφία γύρω από την υπογονιμότητα δείχνει ότι η παρατεταμένη ψυχολογική πίεση μπορει να επηρεάσει σημαντικά την ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού καθώς και τη σεξουαλικη λειτουργία. Για αυτόν τον λόγο, η φροντίδα χρειάζεται να αφορά και τη σχέση και όχι μόνο το σώμα και την επίτευξη μιας εγκυμοσύνης.

Γιατί υπάρχει ένας κίνδυνος που δεν φαίνεται σε καμία ιατρική εξέταση, σε καμία μέτρηση.

Να αποκτήσουμε τελικά το παιδί που τόσο επιθυμήσαμε, αλλά να χάσουμε στην πορεία το «εμείς» που θα το μεγαλώσει.

Να μη χαθεί το «εμείς»

Και εδώ βρίσκεται ίσως η πιο δύσκολη ισορροπία.

Δεν χρειάζεται να νιώθει κανείς ενοχές επειδή αγωνιά.

Δεν χρειάζεται να προσποιείται ότι είναι ανέμελος όταν μέσα του φοβάται.

Δεν χρειάζεται να αγαπά λιγότερο την επιθυμία του για ένα παιδί.

Χρειάζεται όμως να θυμάται πως το παιδί δεν είναι ο τελικός προορισμός μιας σχέσης. Είναι ένας νέος άνθρωπος, που αν έρθει, θα συναντήσει μια σχέση που ήδη υπάρχει.

Και αυτή η σχέση χρειάζεται να παραμείνει ζωντανή και γόνιμη.

Να έχει γέλιο, τρυφερότητα, επιθυμία.

Να έχει μέσα δύο ανθρώπους που να εξακολουθούν να κοιτάζονται και να λένε, έστω και σιωπηλά: «Σε θέλω. Όχι επειδή σήμερα πρέπει. Επειδή είσαι εσύ».

Ίσως λοιπόν μέσα στην αγωνία να δημιουργήσουμε ζωή, χρειάζεται να προστατεύσουμε και να φροντίσουμε αυτή που ήδη έχουμε.

Να μην αφήσουμε τις ημερομηνίες να αντικαταστήσουν τα φιλιά.

Τις εξετάσεις να υπονομεύσουν την επικοινωνία.

ΤοΝ στόχο να ακυρώσει την επιθυμία.

Πριν από το «μαζί για πάντα» ενός παιδιού, χρειάζεται ένα άλλο «μαζί», που πρέπει να φροντίζουμε.

Εκείνο των δύο ανθρώπων που κάποτε ερωτεύτηκαν.

Η μεγαλύτερη πράξη φροντίδας – πέρα από βιταμίνες, ορμόνες, προληπτικές εξετασεις – είναι να μην ξεχάσουν να ερωτεύονται ο ένας τον άλλον.

Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να δημιουργήσουμε μια νέα ζωή.

Είναι να μη χάσουμε και τη δική μας στην πορεία.

Όπως άλλωστε έγραψε και ο Ελύτης: «το σώμα είναι η αφετηρία και η επιστροφή».

Ένα παιδί μπορεί να είναι η συνέχεια μιας μεγάλης αγάπης. Ας μη γίνει όμως η αιτία να χαθεί αυτή η αγάπη.