«Ήξερα ότι παιδιά θα κάνω, ακόμη κι αν δεν υπήρχε σύντροφος»: Η Ελένη-Μαρία Ρήγα για την απόφασή της να γίνει μαμά με δότη σπέρματος

«Δεν με ενδιέφερε αν θα υπήρχε σύντροφος. Ήξερα ότι παιδιά θα κάνω», μου λέει – και το ίδιο είχε πει, χρόνια πριν, και στον πατέρα της. Από την πρώτη κιόλας στιγμή καταλαβαίνω ότι η ιστορία της δεν είναι εκείνη μιας γυναίκας που, επειδή δεν είχε άλλη επιλογή, στράφηκε στον δότη σπέρματος. Η Ελένη-Μαρία Ρήγα – η νέα Muse of the Week,- δεν θέλησε να βάλει τη ζωή της σε αναμονή. Επέλεξε να κυνηγήσει το όνειρό της να γίνει μητέρα, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι θα το έκανε μόνη της. Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Ούτε η πορεία ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Προηγήθηκαν 3 προσπάθειες εξωσωματικής, μια διακοπή κύησης που της στοίχισε ψυχολογικά και αμέτρητες στιγμές αγωνίας. Πάντα όμως είχε τη βαθιά πεποίθηση ότι κάποια μέρα θα κρατούσε στην αγκαλιά της το παιδί που ήθελε για καιρό.

Σήμερα, σχεδόν 2 μήνες μετά τη γέννηση του γιου της, του μικρού Ανδρέα, μιλά στο muse.gr για την επιλογή της να αποκτήσει παιδί με δότη σπέρματος, τις προκαταλήψεις που συνάντησε – αλλά πέρασαν και δεν ακούμπησαν – και όλα όσα της έμαθε αυτή η διαδρομή: μια διαδρομή που, όπως εξηγεί και η ίδια, δεν ξεκίνησε από την έλλειψη ενός συντρόφου, αλλά από την έντονη, ακλόνητη επιθυμία της να γίνει μητέρα.

Ελένη, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πού γεννήθηκες και μεγάλωσες, και με τι ασχολείσαι;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Γαλάτσι σε μια κλασική πυρηνική οικογένεια. Εγώ, η μαμά μου και ο μπαμπάς μου. Είμαι μοναχοπαίδι. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήμουν ιδιωτική υπάλληλος σε μεγάλη εταιρεία τηλεφωνίας και πλέον εργάζομαι στο δημόσιο. Τώρα, βέβαια, δεν δουλεύω γιατί είμαι σε άδεια μητρότητας.

Ήθελες πάντα να δημιουργήσεις τη δική σου οικογένεια;

Ναι, και μάλιστα ήθελα να κάνω και πολλά παιδιά.

Ιδανικά, ήθελα να κάνω 6-7 παιδιά.

Ονειρευόσουν να δημιουργήσεις μια κλασική πυρηνική οικογένεια όπως αυτή στην οποία μεγάλωσες; Πώς το φανταζόσουν;

Το παράδοξο είναι ότι από μικρή – ακόμα και όταν ζούσε ο πατέρας μου ο οποίος πέθανε το 2011 – του έλεγα πάντα ότι «δεν με ενδιαφέρει αν θα υπάρχει σύντροφος, εγώ παιδιά θα κάνω».

Και πώς αντιδρούσε; 

Πολύ καλά! Δεδομένου ότι είμαι μοναχοπαίδι και ότι μου είχε και αδυναμία – όπως οι περισσότεροι μπαμπάδες στις κόρες – μου έλεγε «παιδί μου, να κάνεις ό,τι θες, αρκεί να είσαι ευτυχισμένη».

Πολύ προχωρημένος ο μπαμπάς. Είναι έτσι και η μαμά σου;

Η μαμά είναι λίγο πιο συντηρητική, καθώς είναι και Μανιάτισσα. Τα θέλει όλα λίγο πιο συμβατικά. Ωστόσο, όταν πήρα την απόφαση να κάνω παιδί με δότη σπέρματος και το μοιράστηκα μαζί της, δεν έφερε αντίρρηση. Μου είπε «καλά θα κάνεις, είμαι μαζί σου».

Πώς πήρες λοιπόν την απόφαση να προχωρήσεις με αυτήν την επιλογή; Ήταν κάτι που το δούλευες μέσα σου για καιρό;

Ναι, το δούλευα καιρό. Η διαδικασία ίσως και να μην ξεκινούσε έτσι, ίσως να ξεκινούσε με πιο συμβατικούς τρόπους. Αλλά κατέληξα στην επιλογή του δότη σπέρματος, γιατί φοβήθηκα τα θέματα υγείας. Είναι πιο ελεγχόμενη αυτή η επιλογή και συνήθως δεν υπάρχουν εκπλήξεις σε ό,τι αφορά την υγεία.

Όταν λες ότι σε οδήγησε σε αυτήν την επιλογή και ο φόβος για θέματα υγείας, τι εννοείς ακριβώς; Σου συνέβη κάτι που σε ταρακούνησε;

Ναι, ακριβώς. Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, και ενώ πάντα πρόσεχα τη διατροφή μου και γενικότερα την υγεία μου, εμφάνισα θέματα με τον θυρεοειδή καθώς και μια ασθένεια που λέγεται μεγαλακρία. Πρόκειται για μια σπάνια νόσο κατά την οποία μεγαλώνουν τα άκρα. Αλλοιώνονται όλα τα χαρακτηριστικά. Και η εξέλιξή της είναι σε βάθος δεκαετίας. Δεν είναι δηλαδή εύκολο να το καταλάβεις.

Εσύ, πώς το κατάλαβες;

Στάθηκα τυχερή και το βρήκα από σπόντα, ζητώντας γνώμη ενδοκρινολόγου για το αν θα κάνω ολική αφαίρεση του θυρεοειδούς ή μερική.

Οπότε, για να αισθάνεσαι ασφαλής σε ό,τι αφορά θέματα υγείας, αποφασίζεις να προχωρήσεις σε μια εγκυμοσύνη με δότη σπέρματος. Τότε, δεν είχες κάποιον σύντροφο;

Και δεν είχα σύντροφο, αλλά και αισθανόμουν ότι έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Ήθελα πολύ να γίνω μαμά. Ένιωσα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή.

Σκέφτηκες ποτέ να περιμένεις, μήπως εμφανιστεί ένας σύντροφος με τον οποίο θα αποκτούσες παιδί; 

Όχι! Έχει φύγει από το μυαλό μου αυτό εδώ και πολλά χρόνια.

Πώς ξεκινά λοιπόν αυτό το ταξίδι της μητρότητας; Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείς;

Αρχικά, μοιράζεσαι την επιθυμία σου με τον γυναικολόγο σου, ο οποίος είναι και ο πλέον κατάλληλος για να σε κατευθύνει, γιατί πολύ απλά γνωρίζει κατά γράμμα τη διαδικασία. Εγώ ξεκίνησα την πρώτη προσπάθεια το 2019. Πρώτο βήμα λοιπόν ήταν να γίνει ένας γυναικολογικός έλεγχος για να δούμε ότι όλα είναι καλά με την υγεία μου. Έπειτα, ο γιατρός μου, ο υπέροχος  Ιωάννης Καλόγηρου, με συμβούλευσε να ψάξω online τις τράπεζες σπέρματος για να προγραμματίσω ραντεβού.

Να πούμε σε αυτό το σημείο ότι, για να σε δεχθεί η τράπεζα σπέρματος, υπογράφεις μία συμβολαιογραφική πράξη, η οποία συγκεκριμένα αναφέρει με ποιον γιατρό θα συνεργαστείς, σε ποια κλινική θα γίνει η διαδικασία και από ποια τράπεζα έχεις πάρει το σπέρμα. Στη συνέχεια, απευθύνεσαι στην κλινική, όπου σε ενημερώνουν ότι, όταν το πάρεις απόφαση, θα πρέπει να πας να διαλέξεις δότη, καθώς και ότι θα χρειαστεί να κάνεις ένα ραντεβού εκεί για διαδικαστικά θέματα.

Η υποψήφια μητέρα μαθαίνει τα στοιχεία του δότη; 

Όχι. Δεν γνωρίζεις ποτέ κανέναν. Δεν βλέπεις τον δότη σε φωτογραφία. Δεν ξέρεις κανένα στοιχείο του.

Εγώ, όταν έκανα την πρώτη προσπάθεια το 2019 – γιατί συνολικά έκανα 3 προσπάθειες – δεν είχε θεσπιστεί ο νόμος της λίστας εγκεκριμένων δοτών. Οπότε, από τη στιγμή που δεν υπήρχε συγκεκριμένο μητρώο, υπήρχε και η δυνατότητα να διαλέξεις Έλληνα ή αλλοδαπό. Τότε λοιπόν αυτό που μου έδωσαν ως στοιχείο ήταν κάτι σαν ένα mini βιογραφικό του δότη. Δηλαδή, ήξερα την ηλικία, το ύψος, το βάρος, το χρώμα μαλλιών και ματιών, τι ασθένειες έχει περάσει και τα ενδιαφέροντά του, π.χ. αν του αρέσει να ακούει ροκ μουσική, το αγαπημένο του φαγητό κλπ. Αυτά έγιναν στην πρώτη προσπάθεια. Εκεί ανέφεραν, για παράδειγμα, και ότι μπορεί η γιαγιά του ή ο παππούς του να πέθαναν από καρκίνο. Ή ότι η δουλειά του πατέρα του είναι ηλεκτρολόγος και της μητέρας του κομμώτρια. Τη δεύτερη φορά, υπήρχε περιορισμός. Έπρεπε να βρω εγκεκριμένο δότη, δηλαδή να είναι καταγεγραμμένος στα μητρώα, γιατί άλλαξε τότε η νομοθεσία.

Τι άλλαξε στην πράξη για τις γυναίκες που ήθελαν να αποκτήσουν παιδί με δότη;

 Πλέον, ο κάθε δότης έπρεπε να είναι πιστοποιημένος και να αναφέρεται σε συγκεκριμένες λίστες δοτών.

Δηλαδή το 2019, πριν από την αλλαγή της νομοθεσίας, ποια ήταν η βασική διαφορά σε σχέση με σήμερα;

Δεν ήταν υποχρεωτικό ο δότης να εμπεριέχεται σε κάποια επίσημη λίστα. Μπορούσε ο ίδιος να το έχει πάρει απόφαση και να σου πει ότι θέλει να δώσει σπέρμα, γιατί χρειάζεται χρήματα, για παράδειγμα. Όταν λοιπόν η λίστα είναι εγκεκριμένη, τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα είναι τα εξής: φύλο, ύψος, βάρος, χρώμα μαλλιών, ματιών και δέρματος, ομάδα αίματος. Τα βλέπεις όλα σε ένα πινακάκι.

Και πώς διαλέγεις τελικά τον κατάλληλο για εσένα; Με τι κριτήρια;

Ακριβώς αυτό ρώτησα την υπεύθυνη στην τράπεζα σπέρματος. Με ποιο κριτήριο να επιλέξω; Να σκεφτώ τι θα μου άρεσε; Γιατί εγώ, για παράδειγμα, μπορεί να ήθελα να διαλέξω ξανθό με γαλανά μάτια και το παιδί να βγει σκουρόχρωμο, όπως είμαι εγώ, με μαύρα μάτια. Μου εξήγησε, λοιπόν, ότι το παιδί παίρνει τα περισσότερα χαρακτηριστικά του από τη μητέρα – σε γενικές γραμμές- όσον αφορά τα χρώματα. Επομένως, με συμβούλευσε να επιλέξω χαρακτηριστικά που είναι κοντά στα δικά μου. Τώρα λοιπόν ο μικρός μου έχει καστανά μαλλάκια και επειδή είχα επιλέξει δότη με καστανοπράσινα μάτια, τα μάτια του τώρα μου φαίνονται σε αυτήν την απόχρωση. Θα δούμε μετά τους 6 μήνες τελικά πού μοιάζει.

Αυτή είναι η τρίτη προσπάθεια που έκανες, σωστά; Τι συνέβη στις δύο προηγούμενες;

Σωστά!

Την πρώτη φορά, το 2019, δυστυχώς δεν επέζησε κανένα έμβρυο. Τη δεύτερη φορά, το 2023, ο γιατρός μου, που είναι κορυφαίος – και θα καταλάβεις γιατί το λέω-, διαπίστωσε στον υπέρηχο ότι δεν είναι υγιές το έμβρυο. Εντόπισε τρισωμία 9 – κάτι που συμβαίνει μία στο εκατομμύριο – και έτσι προχώρησα σε διακοπή κύησης.

Πώς βίωσες εκείνη τη στιγμή; Ήταν μια απώλεια που σε λύγισε; 

Ναι, βέβαια. Μέ έριξε ψυχολογικά πολύ. Μου πήρε σχεδόν έναν χρόνο μέχρι να πατήσω ξανά στα πόδια μου, να σηκωθώ και να πω «τώρα πάμε πάλι από την αρχή». Σκεφτόμουν τι μπορεί να φταίει, αν έφταιγα εγώ, ο οργανισμός μου, και μπήκα στη διαδικασία για ακόμη μια φορά να κάνω όλες τις απαραίτητες εξετάσεις.

Και τελικά, τι έγινε; 

Έκανα θεραπεία, επομένως αναζήτησα άλλον δότη. Στη συνέχεια, κάναμε 2 φορές ωοληψία για να είμαστε σίγουροι ότι θα έχουμε αποτέλεσμα. Έγινε η γονιμοποίηση στο εργαστήριο, μετά η μεταφορά, και επιτέλους έμεινα έγκυος και έκανα αυτό το θηρίο (γέλια).

Η διαδικασία της μεταφοράς γίνεται με εξωσωματική γονιμοποίηση;

Ναι. Αρχικά, γίνεται ωοληψία. Υπάρχει το σπερματοζωάριο από την τράπεζα, γίνεται η ένωση, και μετά τις 3 μέρες, ανάλογα με το πόσο έχουν αναπτυχθεί τα έμβρυα, γίνεται και η μεταφορά.

Ελένη, πάμε τώρα σε ένα άλλο θέμα: στον περίγυρό σου. Όταν μοιράστηκες τη σκέψη σου με φίλους, με συγγενείς, με το επαγγελματικό σου περιβάλλον, τι συνέβη; Πώς αντέδρασαν; Υπάρχει προκατάληψη απέναντι σε μια γυναίκα που επιλέγει να γίνει μητέρα χωρίς σύντροφο;

Υπάρχει μια αμφιβολία, μια δεύτερη σκέψη. Ή μάλλον… Πολλές δεύτερες σκέψεις. Στη δουλειά βέβαια ήμουν τυχερή, γιατί η εταιρεία στην οποία τότε εργαζόμουν υποστηρίζει πολύ τέτοιες επιλογές. Οι συνάδελφοί μου το αντιμετώπισαν με τρομερή ενσυναίσθηση, έβλεπαν ότι το θέλω πολύ, επομένως ήταν πάντα δίπλα μου σε ό,τι χρειαζόμουν.

Οι συγγενείς, αν εξαιρέσεις εκείνους που είναι μεγάλοι σε ηλικία και κάπως πιο οπισθοδρομικοί, αισθανόμουν ότι με αντιμετώπιζαν με κάτι το προσποιητό πολλές φορές. Έλεγαν «μπράβο, μπράβο» αλλά νιώθω ότι από πίσω έλεγαν «καλά, τώρα τι πήγε και έκανε;».

Δηλαδή, μπορούμε να τα καταφέρουμε σε όλα και δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε σε αυτό; Ή δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί υπό άλλες συνθήκες; Π.χ. να χώριζα με τον μπαμπά του παιδιού;

Εσύ είχες ποτέ -σε όλη αυτήν τη διαδρομή- δεύτερες σκέψεις;

Πάντα υπάρχει μια ανασφάλεια και σκέψεις για το αν – μελλοντικά – μου συμβεί κάτι, τι θα γίνει. Πώς θα το αντιμετωπίσω, επειδή είμαι μονογονέας. Νομίζω ότι είναι ανθρώπινο.

Από εκεί και πέρα προσπαθείς να προλάβεις πράγματα και να οργανώσεις ό,τι μπορείς όσο καλύτερα μπορείς.

Όταν έκανες τη διαδικασία, πήγαινες μόνη σου στον γιατρό;

Όχι! Με συνόδευε συνήθως μία φίλη μου.

Ποια ήταν τα συναισθήματά σου εκείνες τις στιγμές;

Η όλη διαδικασία έχει να κάνει με ορμόνες, πράγμα που σημαίνει απερίγραπτες εναλλαγές στη διάθεση. Απερίγραπτες. Κάποιες στιγμές έλεγα «είμαι ΟΚ, όλα θα πάνε τέλεια», κάποιες στιγμές ερχόταν το σκοτάδι και σκεφτόμουν «τι θα κάνω, πώς θα τα καταφέρω». Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και αμέσως μετά τη γέννα.

Φόβο είχες, καθώς ξεκινούσες τις προσπάθειες;

Ελάχιστο, ως προς το τι θα γίνει. Σκεφτόμουν μόνο αν θα έχει επιτυχία η διαδικασία. Μέχρι εκεί όμως. Ίσως βάζω και μόνη μου κόφτες.

Υπήρξαν δυσκολίες που δεν περίμενες; 

Αν την όλη διαδικασία την κάνει ένα ζευγάρι, πολλά από αυτά τα οποία χρειάζεται να δώσει, – χρηματικά κυρίως – μπορεί να τα αντέξει. Κάπως καλύπτονται. Μπορεί όχι άμεσα, αλλά καλύπτονται μακροπρόθεσμα. Αν πεις ότι «κάνω τη διαδικασία μόνη μου», δεν καλύπτονται. Ένα πολύ μικρό ποσό το καλύπτει η ιδιωτική ασφάλεια.

Το κόστος είναι τεράστιο δηλαδή…

Ναι. Δεν είναι αμελητέο. Ούτε λες «α, δεν θα πάω διακοπές μία χρονιά για να κάνω αυτό». Είναι οι διακοπές επί 5, μέχρι να γίνει η διαδικασία. Άσε το το μετά…

Την εγκυμοσύνη, πώς τη βίωσες; Ήσουν μόνη, δεν είχες σύντροφο. Πώς ήταν η εμπειρία;

Η αλήθεια είναι πως ναι, ήμουν μόνη, αλλά προσπαθούσα να προλαμβάνω ό,τι μπορούσα. Από εκεί και πέρα αγγάρευα όποιον μπορούσα (γέλια).

Ποιοι σε βοήθησαν πολύ σε αυτήν τη φάση;

Οι φίλοι μου περισσότερο, γιατί η μητέρα μου είναι μεγάλη σε ηλικία. Είχαμε μια ομαδική συνομιλία, οπότε έλεγα εγώ «παιδιά, ποιος περνάει από εκεί να μου φέρει αυτό;». Βέβαια, είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη. Δεν χρειαζόμουν ιδιαίτερη βοήθεια.

Στο μαιευτήριο, ποιοι ήταν κοντά σου;

Είχα κερκίδα απ’ έξω (γέλια). Είχα όμως στο πλευρό μου και τον γιατρό μου και τη μαία μου, οι οποίοι ήταν πολύ υποστηρικτικοί. Και σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω κάτι: είναι πολύ βοηθητικό να έχεις το μωρό μαζί σου από την πρώτη στιγμή που θα γεννήσεις – προτού πάτε σπίτι και πελαγώσεις σε αυτήν τη νέα πίστα.

Καταλαβαίνω ότι δεν ένιωσες ποτέ μοναξιά σε όλη αυτήν τη διαδρομή…

Όχι, ποτέ! Είμαι μοναχοπαίδι, δεν μπορώ να νιώσω μοναξιά.

Άρα, όπως τα περισσότερα μοναχοπαίδια, θέλεις να χαρίσεις αδερφάκι στον γιο σου;

Ναι! Τουλάχιστον ένα.

Και θέλω να επιδιώξω να κάνω παιδί με τον ίδιο δότη, για να έχει ο Ανδρέας την ίδια μαμά και τον ίδιο μπαμπά. Οι δότες πλέον επιτρέπεται να κάνουν μέχρι 10 παιδιά, επομένως πιστεύω να προλάβω.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που κράτησες τον μπέμπη στην αγκαλιά σου;

Ναι, δεν θα την ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Κάναμε καισαρική τομή και τον έβγαλε ο γιατρός, μετά τον πήρε η μαία, έκλαψε λίγο, και τον έβαλαν στο πυρέξ. Μετά, τον ξαναπήρε η μαία –  εκεί άρχισε να τσιρίζει – και με το που τον ακούμπησε στο στήθος μου ηρέμησε στο δευτερόλεπτο. Το κλάμα, φυσικά, που έριξα εγώ εκείνη τη στιγμή δεν περιγράφεται.

Έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τον εαυτό σου από τότε που έγινες μαμά;

Ναι. Αν πριν θεωρούσα ότι πρέπει να είμαι σαλιγκάρι, που κουβαλά το τσαντάκι του Sport Billy – με τα πάντα μέσα – τώρα είμαι δύο φορές σαλιγκάρι. Και πρέπει να μην ξεχνάω και τίποτα, γιατί πάνω σε μένα στηρίζεται και το βατραχάκι.

Άρα, η μητρότητα σε έκανε να φροντίζεις περισσότερο και τον εαυτό σου.

Ναι.

Θέλω και ο γιος μου να με έχει στο μυαλό του πιο περιποιημένη, για να καταλάβει ότι πρέπει να αγαπάμε, να σεβόμαστε και να προσέχουμε τον εαυτό μας. Θέλω να γίνω ένα καλό παράδειγμα για εκείνον.

Ο τρόπος που οι άλλοι σε βλέπουν, άλλαξε;

Δεν έχω προλάβει να το διαπιστώσω, γιατί δεν έχω δει και πολύ κόσμο. Ίσως και να άλλαξε, τώρα που το λες, γιατί είναι όλοι λίγο πιο επιφυλακτικοί. Λένε «ας μην την πάρουμε τώρα να την ενοχλήσουμε». Με σέβονται περισσότερο.

Πώς είναι η καθημερινότητα με τον μπέμπη;

Τώρα είμαι σε άδεια μητρότητας, επομένως είμαστε όλη μέρα μαζί. Και δόξα τω Θεώ έχω πάρει μονογονεϊκή άδεια.

Τι σημαίνει αυτό; Επειδή είσαι μονογονέας, ισχύει κάτι διαφορετικό;

Ναι. Μου δίνεται ένας μήνας επιπλέον στην άδεια μητρότητας, δηλαδή συνολικά θα είμαι εκτός δουλειάς για 10 μήνες, αντί για 9.

Πέρα από την άδεια, υπάρχουν άλλες διευκολύνσεις για μια μονογονεϊκή οικογένεια;

Υπάρχουν κάποιες φοροελαφρύνσεις και κάποια επιδόματα. Και ευτυχώς συμπληρώθηκαν όλα τα απαραίτητα έγγραφα μέσα στο μαιευτήριο. Ήταν εύκολη διαδικασία.

Ο μικρός θα έχει το επίθετό σου, σωστά;

Ναι, το έχει ήδη. Έχω κάνει ονοματοδοσία και τον ονόμασα Ανδρέα, όπως τον αείμνηστο μπαμπά μου. Έχουν ακριβώς το ίδιο όνομα: Ανδρέας Ρήγας.

Το παράλογο ήταν ότι, για να μπορέσεις να βγάλεις στο παιδί ΑΦΜ, στην αίτηση που συμπληρώνεις τα στοιχεία του, πρέπει στο όνομα πατρός να γράψεις «Άνευ». Δεν αρκεί το κενό ή μια παύλα. Μου φάνηκε περίεργο να πρέπει να συμπληρωθεί η λέξη «άνευ».

Έχεις σκεφτεί τι θα του πεις όταν μεγαλώσει; Θα έρθει η στιγμή που θα σε ρωτήσει για τον μπαμπά του.

Έχω σκεφτεί – δεν ξέρω αν όντως έτσι θα γίνει. Και σίγουρα μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή θα έχω ζητήσει βοήθεια και από ειδικούς.

Σκέφτομαι λοιπόν ότι θα του πω πως, από τη στιγμή που η μαμά είχε να δώσει πάρα πολλή αγάπη και σε ήθελε πάρα πολύ, βρήκε τον τρόπο να σε φέρει στη ζωή της.

Και από εκεί και πέρα, ως παραδείγματα μπαμπάδων, θα μπορεί να έχει άτομα από τον περίγυρό μου.

Μέχρι τώρα μιλήσαμε πολύ για τη μητρότητα. Θέλω όμως να σε ρωτήσω και για εσένα ως γυναίκα. Θα ήθελες κάποια στιγμή να ερωτευτείς ξανά, να έχεις έναν σύντροφο; 

Ναι, φυσικά. Το ότι έχω ένα παιδί δεν αναιρεί το γεγονός ότι θέλω να ερωτευτώ και να είμαι με έναν άνθρωπο, να πορεύομαι μαζί του.

Τώρα, ποια είναι η πιο δύσκολη στιγμή μέσα στη μέρα και ποια η πιο όμορφη με τον μικρό;

Η πιο δύσκολη είναι όταν ξυπνάει μέσα στη μαύρη νύχτα (γέλια). Και η πιο ωραία όταν σκάει χαμόγελα.

Έχει πέσει πολλή αϋπνία; Είναι γκρινιάρης;

Όχι, είναι καλόβολος. Απλά ξυπνάει σε περίεργη ώρα. Θα κοιμηθεί σερί και θα ξυπνήσει 4-5 το πρωί. Και είναι λίγο βάρβαρο.

Τώρα, βλέποντας όλη αυτήν τη διαδρομή, αν μπορούσες να μιλήσεις στον εαυτό σου πριν ξεκινήσεις αυτό το ταξίδι, τι θα του έλεγες;

Ότι έπρεπε να το έχω ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν.

Κι αν μια κοπέλα τώρα σκέφτεται να αποκτήσει παιδί με δότη σπέρματος, αλλά έχει δεύτερες σκέψεις, τι θα της έλεγες;

Αυτό που θα ήθελα να πω σε όλες τις κοπέλες είναι, αν τους δίνεται η δυνατότητα και έχουν το ψυχικό σθένος – γιατί είναι λίγο επίπονη διαδικασία -, οπωσδήποτε να κάνουν κατάψυξη ωαρίων. Οπωσδήποτε! Όσο είμαστε πιο μικρές, τόσο πιο καλής ποιότητας ενδεχομένως να είναι τα ωάρια. Οπότε, αν υπάρχει η δυνατότητα, καλό είναι να φυλάξει ό,τι παραπάνω έχει, ούτως ώστε, ανεξάρτητα από το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα μελλοντικά στη ζωή της, να έχει παραπάνω επιλογές.

Εσύ, είχες κάνει κατάψυξη ωαρίων;

Όχι. Δεν δυσκολεύτηκα όμως να κάνω το μωρό, γιατί έχω πείσμα. Νομίζω γενικότερα πως το άγχος κάνει πιο δύσκολα τα πράγματα.

Θυμάσαι πώς ένιωθες κάθε φορά που πήγαινες για ωοληψία;

Λίγο άγχος πάντα υπήρχε. Μην ξεχνάς ότι μιλάμε για μία διαδικασία που – ειδικά την πρώτη φορά – δεν τη γνωρίζεις, επομένως δεν ξέρεις πώς εξελίσσεται. Είναι λογικό να υπάρχει άγχος.

Πόνεσες;

Όχι, γιατί σου κάνουν αναισθησία. Κάνεις έναν μίνι υπνάκο (γέλια).

Σήμερα, τι σημαίνει για εσένα η λέξη οικογένεια; Δεδομένου ότι έχεις μεγαλώσει σε ένα κλασικό μοντέλο ελληνικής πυρηνικής οικογένειας, αλλα εσύ δημιούργησες ένα εντελώς διαφορετικό «σχήμα». 

Οικογένεια για εμένα σημαίνει σιγουριά, στήριξη, αγάπη.

Αυτόν τον ενάμιση μήνα που είσαι μαμά, τι σου έχει δείξει η μητρότητα;

Ότι κρύβουμε μέσα μας πολλή περισσότερη αγάπη και καλοσύνη από όσο νομίζουμε.