Το 92% των γυναικών ανησυχεί για την ασφάλειά του όταν κάνει jogging – Κοινωνική αποτυχία
Το τρέξιμο είναι πολλά περισσότερα από μια μορφή άσκησης. Είναι χρόνος για τον εαυτό σου, αποφόρτιση από την καθημερινότητα, δύναμη, ψυχική ισορροπία και ελευθερία. Για πολλές γυναίκες, όμως, η ελευθερία αυτή συνοδεύεται από έναν αόρατο αλλά διαρκή φόβο. Όχι για το αν θα αντέξουν τα χιλιόμετρα ή αν θα πετύχουν τον στόχο τους, αλλά για το αν θα επιστρέψουν σπίτι ασφαλείς.
Πριν καν φορέσουν τα αθλητικά τους, πολλές γυναίκες έχουν ήδη κάνει έναν ολόκληρο σχεδιασμό. Επιλέγουν διαδρομές με περισσότερο κόσμο, αποφεύγουν τα πάρκα όταν νυχτώνει, ενημερώνουν κάποιον για το πού βρίσκονται ή περιμένουν μια φίλη για να τρέξουν μαζί. Είναι μια πραγματικότητα που έχει γίνει τόσο συνηθισμένη, ώστε σχεδόν κανείς δεν την αμφισβητεί. Κι όμως, δεν θα έπρεπε να θεωρείται φυσιολογική.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους
Η έρευνα που πραγματοποίησε η Αdidas το 2023 σε 9.000 δρομείς, ηλικίας 16 έως 34 ετών, από εννέα χώρες, επιβεβαιώνει αυτό που χιλιάδες γυναίκες βιώνουν καθημερινά.
Το 92% των γυναικών δηλώνει ότι ανησυχεί για την ασφάλειά του όταν τρέχει. Παράλληλα, μία στις δύο (51%) φοβάται ότι μπορεί να δεχθεί σωματική επίθεση, έναντι 28% των ανδρών. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι το 38% έχει ήδη βιώσει λεκτική ή σωματική παρενόχληση την ώρα που έτρεχε.
Ανεπιθύμητα σχόλια, σεξιστικές παρατηρήσεις, κορναρίσματα, επίμονα βλέμματα ή άνθρωποι που ακολουθούν γυναίκες στον δρόμο δεν είναι «κομπλιμέντα» ούτε αθώα περιστατικά. Είναι συμπεριφορές που δημιουργούν ανασφάλεια, περιορίζουν την ελευθερία και αφήνουν ψυχολογικό αποτύπωμα. Δεν είναι τυχαίο ότι περισσότερες από τις μισές γυναίκες που έχουν δεχθεί παρενόχληση αναφέρουν αυξημένο άγχος, ενώ σχεδόν οι μισές δηλώνουν ότι έχασαν το ενδιαφέρον τους για το τρέξιμο.
Όταν ο φόβος καθορίζει τις επιλογές σου
Η ίδια έρευνα δείχνει ότι το 69% των γυναικών λαμβάνει επιπλέον μέτρα προστασίας πριν βγει για τρέξιμο. Δεν διαλέγει τη διαδρομή που της αρέσει περισσότερο, αλλά εκείνη που θεωρεί πιο ασφαλή. Δεν φορά πάντα ό,τι την κάνει να αισθάνεται άνετα, αλλά ό,τι πιστεύει ότι θα τραβήξει λιγότερη προσοχή. Κρατά κλειδιά στο χέρι, χρησιμοποιεί μόνο ένα ακουστικό για να ακούει καλύτερα ή μοιράζεται την τοποθεσία της με φίλους και συγγενείς.
Το πιο λυπηρό είναι ότι αυτή η συμπεριφορά παρουσιάζεται συχνά ως «λογική προφύλαξη». Έχουμε συνηθίσει να λέμε στις γυναίκες «να προσέχουν», αντί να αναρωτιόμαστε γιατί χρειάζεται να προσέχουμε τόσο πολύ.
Η ευθύνη δεν μπορεί να βαραίνει πάντα τις γυναίκες
Για δεκαετίες, η κοινωνία έχει μάθει στις γυναίκες πώς να προστατεύονται. Να μην κυκλοφορούν μόνες, να αποφεύγουν συγκεκριμένες ώρες, να προσέχουν τι φοράνε, να ενημερώνουν πάντα κάποιον. Σπάνια, όμως, αφιερώνει την ίδια ενέργεια στο να εκπαιδεύσει τους άνδρες να σέβονται τα όρια, τον δημόσιο χώρο και την ελευθερία των γυναικών.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι μια γυναίκα τρέχει μόνη. Το πρόβλημα είναι ότι εξακολουθεί να υπάρχει η πιθανότητα κάποιος να θεωρήσει πως έχει το δικαίωμα να τη σχολιάσει, να την ακολουθήσει ή να την κάνει να αισθανθεί ότι κινδυνεύει.
Η αλλαγή ξεκινά από όλους μας
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα της έρευνας είναι ότι το 62% των ανδρών αναγνωρίζει πως οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ζητήματα ασφάλειας όταν τρέχουν. Ωστόσο, μόλις το 18% πιστεύει ότι οι ίδιοι οι άνδρες έχουν ευθύνη να συμβάλουν ώστε οι γυναίκες να αισθάνονται πιο ασφαλείς.
Η αλλαγή, όμως, δεν μπορεί να έρθει μόνο από τις γυναίκες. Χρειάζεται καλύτερος φωτισμός στους δημόσιους χώρους, ασφαλέστερες υποδομές, ουσιαστική αντιμετώπιση της παρενόχλησης και, πάνω απ’ όλα, εκπαίδευση γύρω από τον σεβασμό, τη συναίνεση και την ισότητα ήδη από μικρή ηλικία. Χρειάζονται περισσότεροι άνδρες που δεν θα είναι απλοί θεατές, αλλά ενεργοί σύμμαχοι απέναντι σε κάθε μορφή παρενόχλησης.
Γιατί ο στόχος δεν είναι να μάθουν οι γυναίκες περισσότερους τρόπους να προστατεύονται. Ο στόχος είναι να δημιουργήσουμε μια κοινωνία όπου δεν θα χρειάζεται να το κάνουν. Μια κοινωνία όπου κάθε γυναίκα θα μπορεί να φορέσει τα αθλητικά της, να βγει στον δρόμο και να τρέξει με το μυαλό της στον επόμενο στόχο, όχι στον επόμενο κίνδυνο. Γιατί το δικαίωμα στην ελευθερία της κίνησης δεν είναι προνόμιο. Είναι αυτονόητο δικαίωμα.