Από τη «μία στιγμή» στη «δεύτερη ζωή»

Μιλώντας αυτό το καλοκαίρι με παλιούς και καινούριους φίλους, άρχισα να παρατηρώ ότι διαφορετικές ιστορίες κατέληγαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην ίδια κουβέντα.

Άνθρωποι παντρεμένοι ή χρόνια δεσμευμένοι που δεν αναζητούν απαραίτητα μια δεύτερη σχέση, αλλά δεν αποκλείουν μια περιστασιακή εμπειρία.

Κάποιοι θεωρούν ότι, από τη στιγμή που είναι ξεκάθαροι απέναντι στον τρίτο άνθρωπο -«είμαι παντρεμένος, δεν μπορώ να σου προσφέρω κάτι περισσότερο»- είναι κατά κάποιον τρόπο καλυμμένοι. Άλλοι λένε ότι αυτό αποτελεί μέρος μιας συμφωνίας με τον σύντροφό τους και ότι η ίδια ελευθερία ισχύει και για τις δύο πλευρές. Εφόσον πράγματι έχουν θέσει από κοινού αυτούς τους όρους, μιλάμε φυσικά για κάτι διαφορετικό.

Οι συζητήσεις αυτές με έβαλαν σε μια σκέψη: πόσο εύκολα μπορεί το «μια στιγμή» να γίνει «δεύτερη ζωή»;

Η ζωή δεν λειτουργεί πάντα με κανόνες. Οι άνθρωποι γνωρίζονται, συνεργάζονται, ταξιδεύουν, περνούν δύσκολες ή όμορφες περιόδους και, κάποιες φορές, χωρίς να το έχουν επιδιώξει, κάτι καινούριο γεννιέται.

Και δεν ξέρω τι κουβαλά ο καθένας μέσα στη σχέση του. Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν βαθιά μόνοι ενώ κοιμούνται δίπλα στον σύντροφό τους. Άλλοι που φοβούνται να φύγουν. Άλλοι που διψούν να νιώσουν ξανά επιθυμητοί. Άλλοι που επαναλαμβάνουν μοτίβα που κουβαλούν χρόνια.

Οι λόγοι είναι αμέτρητοι. Γι’ αυτό και δεν πιστεύω ότι όλοι όσοι απιστούν είναι ίδιοι. Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να κρίνω κανέναν. Καταθέτω απλώς τους προβληματισμούς μου.

Πιστεύω ότι μπορεί να συμβεί στον καθένα μας να ερωτευτεί έναν άλλον άνθρωπο ενώ βρίσκεται ήδη σε μια σχέση, ακόμη κι αν δεν έψαχνε τίποτα. Βλέπεις, ο έρωτας και η έλξη δεν ζητούν πάντα την άδειά μας.

Ένα περιστασιακό σεξ μπορεί να μείνει στο «μια στιγμή». Ή να γίνει μήνυμα, καφές, προσμονή, ανάγκη. Και κάπου εκεί, πριν η έλξη γίνει μυστικό και το μυστικό δεύτερη ζωή, εμφανίζεται η επιλογή.

Και όχι, κάθε έλξη προς έναν τρίτο άνθρωπο δεν σημαίνει υποχρεωτικά το τέλος μιας σχέσης. Υπάρχουν άνθρωποι που την ένιωσαν, ταλαντεύτηκαν, μίλησαν, προσπάθησαν και επέλεξαν ο ένας τον άλλον ξανά, ίσως αυτή τη φορά πιο συνειδητά.

Υπάρχουν και εκείνοι που συνειδητοποιούν ότι η σχέση τους έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της.

Σίγουρα δεν υπάρχει μία σωστή απόφαση για όλους. Αυτό είναι κάτι προσωπικό. Εγώ όμως έχω μια βαθιά πεποίθηση.

Ο αυτοσεβασμός δεν φαίνεται μόνο στον τρόπο που φερόμαστε στον εαυτό μας. Φαίνεται και στον τρόπο που φερόμαστε στους ανθρώπους που αγαπήσαμε και σε όσα μοιραστήκαμε μαζί τους.

Και ίσως το μεγαλύτερο θάρρος να μην είναι να ξεκινήσουμε μια καινούρια σχέση, αλλά να πάρουμε πρώτα μια καθαρή απόφαση για την παλιά, πριν το «μια στιγμή» γίνει «δεύτερη ζωή».

Το να κοιτάξουμε έναν άνθρωπο στα μάτια και να του πούμε ότι κάτι μέσα μας έχει αλλάξει ίσως είναι από τα δυσκολότερα πράγματα που καλούμαστε να κάνουμε. Για μένα, όμως, είναι πάνω απ’ όλα μια πράξη σεβασμού: προς τον εαυτό μας, προς τον άλλον, προς όσα ζήσαμε μαζί.

Γιατί ο έρωτας δεν είναι πάντα επιλογή.

Η ειλικρίνεια όμως είναι.

Και τελικά, η ουσία δεν είναι ποιον ερωτευτήκαμε, αλλά τι επιλέγουμε να κάνουμε με αυτό που αισθανθήκαμε. Αν μπορούμε να είμαστε αρκετά ειλικρινείς ώστε να μην αφήσουμε έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε να συνεχίζει να ζει μέσα σε μια πραγματικότητα που έχει πάψει να είναι αληθινή.