Όταν δύο κορμιά ταιριάζουν αλλά οι ψυχές δεν φτάνουν πάντα στον ίδιο προορισμό

Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας με μεγάλα λόγια.

«Είσαι η γυναίκα της ζωής μου».

«Δεν έχω νιώσει ποτέ έτσι».

Υπάρχουν και εκείνοι που δεν υπόσχονται τίποτα.

Έρχονται αθόρυβα. Δεν ξέρουν να ντύνουν τα συναισθήματά τους με εντυπωσιακές λέξεις. Δεν σε κατακλύζουν με διαβεβαιώσεις. Είναι λιγομίλητοι. Κάποιες φορές αδέξιοι.

Κι όμως…

Μερικές φορές αυτοί οι άνθρωποι καταφέρνουν να πουν περισσότερα χωρίς να μιλήσουν καθόλου.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που δύο κορμιά συναντιούνται και αναγνωρίζονται.

Όχι επειδή υπάρχει μόνο πάθος.

Αλλά επειδή το σώμα δεν χρειάζεται να προσπαθήσει.

Σαν να ξέρει ήδη τον δρόμο.

Σαν τα κορμιά να ταιριάζουν απόλυτα. Σαν να έχουν φτιαχτεί για να ακουμπάνε το ένα το άλλο.

Δεν είναι εύκολο να το περιγράψεις.

Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι ακριβώς είναι αυτό.

Είναι έρωτας;

Είναι μόνο έλξη;

Κάποιες φορές αρκεί να αποδεχτούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνούν μέσα μας κάτι που δεν είχαμε νιώσει ποτέ πριν.

Όμως, όσο σημαντική κι αν είναι η χημεία, δεν μπορεί να χτίσει μόνη της μια σχέση.

Όπως και τα μεγάλα λόγια δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ουσία.

Οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι, ακόμα και όταν μοιάζουν απίστευτα μεταξύ τους. Μπορεί να έχουν παρόμοιες εμπειρίες. Να έχουν ζήσει ίδιες απώλειες.

Κι όμως, ο τρόπος που αγαπούν, που πενθούν, που πλησιάζουν και που απομακρύνονται είναι εντελώς διαφορετικός.

Ο ένας μπορεί να σου τάξει τον ουρανό με τ’ άστρα και να χαθεί στη σιωπή, πριν καν προλάβει να χτιστεί η εμπιστοσύνη.

Ο άλλος να μη σου τάξει τίποτα και όμως, με τον δικό του τρόπο, να είναι εκεί.

Γιατί τελικά δεν είμαστε οι συμπτώσεις μας.

Είμαστε ο τρόπος που επιλέγουμε να υπάρχουμε μέσα σε αυτές.

Και ίσως κάποια στιγμή σταματάμε να ακούμε μόνο όσα μας λένε οι άνθρωποι και αρχίζουμε να παρατηρούμε πώς μας κάνουν να αισθανόμαστε.

Γιατί οι πράξεις έχουν πάντα πιο ισχυρή φωνή από τις υποσχέσεις.

Και τελικά, αυτές είναι που μένουν.