Έχει 70% έκπτωση. Κρίμα να μην το πάρω!

Καλημέρα φίλες μου!

Αυτές τις μέρες κατέβασα επιτέλους τα χειμωνιάτικα. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ αυτή τη διαδικασία την αναβάλλω όσο μπορώ. Όχι τόσο επειδή βαριέμαι να αλλάζω τα ρούχα από τη μία εποχή στην άλλη, αλλά γιατί ξέρω πολύ καλά τι με περιμένει.

Και φέτος, ομολογώ, ήρθα αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που δεν μου άρεσε καθόλου.

Πόσα χρήματα έχω ξοδέψει όλα αυτά τα χρόνια σε ρούχα που τελικά δεν φόρεσα ποτέ; Ή, ακόμη χειρότερα, φόρεσα μία φορά και μετά ξεχάστηκαν σε κάποια κρεμάστρα;

Και δεν αναφέρομαι στα ακριβά κομμάτια. Αυτά, τις περισσότερες φορές, τα έχω ευχαριστηθεί και εξακολουθώ να τα φοράω.

Μιλάω κυρίως για όλες εκείνες τις αγορές από fast fashion καταστήματα, που τη στιγμή που τις έκανα μου φαίνονταν εξαιρετική ιδέα.

Ειδικά αν υπήρχε και μια γενναία έκπτωση.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, πόσες φορές δεν έχουμε αγοράσει κάτι μόνο και μόνο επειδή ήταν πάρα πολύ φθηνό;

Εγώ πάντως πολλές.

Και το χειρότερο είναι ότι εκείνη τη στιγμή αισθάνεσαι πως έχεις κάνει και οικονομία! Βλέπεις την αρχική τιμή, βλέπεις τη νέα και σκέφτεσαι «έχει τεράστια έκπτωση, κρίμα να μην το πάρω».

Μόνο που, αν δεν το φορέσεις ποτέ, τι ακριβώς έχεις κερδίσει;

Αυτό σκεφτόμουν όσο έβγαζα από τις ντουλάπες ρούχα που δεν θυμόμουν καν ότι είχα αγοράσει. Ότι, αν έβαζα κάτω όλα αυτά τα χρήματα, θα μπορούσα να είχα πάρει μερικά πολύ ωραία, διαχρονικά κομμάτια, που θα τα φορούσα για χρόνια.

Αντί γι’ αυτό, είχα μαζέψει ένα σωρό πράγματα που τελικά δεν χάρηκα.

Και ναι, βρήκα και ρούχα με τα καρτελάκια τους.

Γιατί όταν τα αγόρασα ήμουν σίγουρη ότι θα τα φορούσα στην κατάλληλη περίσταση. Μόνο που η κατάλληλη περίσταση δεν ήρθε ποτέ. Ή μπορεί και να ήρθε, αλλά εγώ να είχα ξεχάσει ότι υπήρχε το συγκεκριμένο ρούχο.

Το ωραίο είναι ότι, ενώ το συνειδητοποιούσα όλο αυτό, έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται για κάποια κομμάτια «μήπως να το κρατήσω λίγο ακόμη;».

Ευτυχώς, αυτή τη φορά ήμουν αρκετά αποφασιστική.

Έδωσα πολλά. Πάρα πολλά, για την ακρίβεια. Και χωρίς τις δεύτερες σκέψεις που έκανα άλλες χρονιές.

Γιατί παλιότερα είχα την τάση να κρατάω πράγματα για εντελώς παράλογους λόγους. Επειδή ήταν ακριβά, επειδή ήταν σε καλή κατάσταση, επειδή μπορεί κάποια στιγμή να τα ξαναφορούσα.

Και φυσικά υπάρχουν και τα ρούχα που κρατάω για συναισθηματικούς λόγους. Αυτά είναι άλλη ιστορία. Έχω κομμάτια που συνδέονται με συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μου και δεν θέλω να τα αποχωριστώ, ακόμη κι αν ξέρω ότι δεν θα τα ξαναφορέσω. Βρήκα ένα παντελόνι που είχα φορέσει κάποτε σε ένα τέλειο πρώτο ραντεβού και παρότι τώρα μου μπαίνει μέχρι το γόνατο, ήταν αδύνατο να το δώσω.

Αλλά δεν γίνεται να έχει συναισθηματική αξία κάθε μπλούζα που αγόρασα την τελευταία 15ετία!

Ένα άλλο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο έχει αλλάξει το στιλ μου.

Για παράδειγμα, πλέον δεν φοράω καθόλου χρώματα. Και δεν είναι κάτι που αποφάσισα ξαφνικά. Απλώς κάποια στιγμή σταμάτησαν να με εκφράζουν. Οπότε, όταν βλέπω σήμερα κάποια παλιότερα ρούχα μου, αναρωτιέμαι πότε ακριβώς πίστευα ότι θα τα ξαναφορέσω.

Δεν είναι ότι δεν μου αρέσουν. Απλώς δεν θέλω πια να τα φοράω εγώ.

Βέβαια, για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω γίνει και ο άνθρωπος που δεν ψωνίζει ποτέ.

Απλώς πλέον σκέφτομαι πολύ περισσότερο τι αγοράζω. Προσπαθώ να φοράω αυτά που ήδη έχω, να τα συνδυάζω διαφορετικά και να μην παίρνω κάτι μόνο και μόνο επειδή μου άρεσε για 5 λεπτά μέσα σε ένα κατάστημα.

Υπάρχει όμως μια μικρή εξαίρεση.

Τα λευκά T-shirts.

Εδώ, πραγματικά, δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.

Κάθε χρόνο αγοράζω καμιά δεκαριά. Και δεν υπερβάλλω. Το αστείο είναι ότι αν τα βάλεις όλα δίπλα δίπλα, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί γιατί έχω αγοράσει 10 φορές το ίδιο πράγμα.

Εγώ φυσικά βλέπω τεράστιες διαφορές.

Το ένα έχει λίγο πιο ωραίο μανίκι, το άλλο καλύτερο ύφασμα, το τρίτο έχει ακριβώς το μήκος που θέλω. Και πάει λέγοντας.

Αν και μεταξύ μας, στο τέλος φοράω συνήθως τα ίδια δύο ή τρία.

Κατά τα άλλα, πάντως, αισθάνομαι ότι έχω αλλάξει αρκετά ως καταναλώτρια.

Και ίσως αυτό να είναι που μου έμεινε περισσότερο από το φετινό ξεκαθάρισμα. Όχι ότι έχω πολλά ρούχα. Αυτό το ήξερα.

Αλλά ότι για χρόνια αγόραζα πράγματα που δεν είχα πραγματικά ανάγκη, πολλές φορές επειδή ήταν οικονομικά, χωρίς να σκέφτομαι πόσο τελικά μου κόστιζαν όλα μαζί.

Και το πιο εκνευριστικό; Δεν τα χάρηκα κιόλας.

Δεν ξέρω αν σας συμβαίνει το ίδιο, αλλά εγώ πλέον προτιμώ να αγοράσω κάτι που πραγματικά θέλω, ακόμη κι αν χρειαστεί να περιμένω, παρά 5 πράγματα που απλώς μου φαίνονται ευκαιρία.

Και μιας και μιλάμε για ντουλάπες, να σας πω και κάτι τελευταίο.

Δεν λέω ποτέ «δεν έχω τίποτα να φορέσω».

Πρώτον, γιατί θα ήταν ψέμα. Και δεύτερον, γιατί με τόσα ρούχα που έχω αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια, θα ήταν και αμαρτία.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι, μετά το φετινό ξεκαθάρισμα, δεν σκοπεύω να αγοράσω τίποτα που δεν χρειάζομαι.

Τουλάχιστον μέχρι να βρω εκείνο το τέλειο λευκό T-shirt που, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, εξακολουθεί να μου λείπει.