Πότε αρχίσαμε να εντυπωσιαζόμαστε από τα αυτονόητα;

Καλημέρα φίλες μου.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ κάτι που από τη μία με κάνει να γελάω και από την άλλη με προβληματίζει. Κάθομαι με φίλες μου, συζητάμε για τα προσωπικά μας και κάποια στιγμή μία από αυτές αρχίζει να μου περιγράφει πόσο καταπληκτικό είναι το καινούριο αγόρι που γνώρισε.

«Δεν φαντάζεσαι! Ήρθε και με πήρε από το σπίτι για να πάμε για φαγητό!».

Και περιμένει την αντίδρασή μου.

Κι εγώ σκέφτομαι: Μπράβο του. Να τον κεράσουμε μια πάστα;

Όχι, κορίτσια μου. Δεν λέω ότι δεν είναι όμορφη κίνηση. Ίσα ίσα. Αλλά από πότε το να έρθει ένας άντρας να σε πάρει από το σπίτι για το ραντεβού σας έγινε τόσο σπουδαίο γεγονός ώστε να το αναφέρουμε σαν απόδειξη ότι βρήκαμε τον πρίγκιπα;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Πρόσφατα άκουσα και το εξής:

«Με περίμενε μέχρι να μπω στην είσοδο της πολυκατοικίας!».

Μάλιστα.

Δηλαδή ο άνθρωπος σε γύρισε σπίτι μετά τη βραδινή σας έξοδο και περίμενε να βεβαιωθεί ότι μπήκες μέσα με ασφάλεια.

Τι θα έκανε δηλαδή; Θα πατούσε γκάζι την ώρα που εσύ έψαχνες τα κλειδιά σου στις 2 το πρωί;

Και κάπως έτσι άρχισα να σκέφτομαι πόσα πράγματα έχουμε φτάσει να θεωρούμε εξαιρετικά στις σχέσεις, ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να περνούν σχεδόν απαρατήρητα. Όχι επειδή δεν έχουν αξία, αλλά επειδή θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.

Για παράδειγμα, το περίφημο «μου έστειλε μήνυμα να δει αν έφτασα σπίτι».

Συγγνώμη, αλλά τι ακριβώς περιμέναμε; Να εξαφανιστεί μέχρι την επόμενη Πέμπτη;

Δεν είναι συγκλονιστική ρομαντική χειρονομία το να ενδιαφέρεσαι αν ο άνθρωπος με τον οποίο μόλις πέρασες ένα ωραίο βράδυ επέστρεψε ασφαλής στο σπίτι του. Είναι ενδιαφέρον. Και το ενδιαφέρον θα έπρεπε να είναι η βάση, όχι το κερασάκι στην τούρτα.

Ή το άλλο, που το ακούω επίσης συχνά.

«Με πήρε τηλέφωνο χωρίς να του το ζητήσω!».

Και εδώ αρχίζω να ανησυχώ πραγματικά.

Γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε σχεδόν εξωπραγματικό το ότι ένας άντρας που ενδιαφέρεται για μια γυναίκα θέλει να ακούσει τη φωνή της;

Δεν χρειάζεται να μιλάμε 17 ώρες την ημέρα. Έχουμε δουλειές, κάποιες παιδιά, υποχρεώσεις, ζωές. Αλλά όταν θέλεις κάποιον, βρίσκεις έναν τρόπο να επικοινωνήσεις μαζί του. Δεν χρειάζεται ούτε να σου το υπενθυμίσει ούτε να σου στείλει πρόσκληση στο ημερολόγιο.

Και μετά έρχεται το «θυμόταν τι του είχα πει ότι μου αρέσει!».

Μια φίλη μπορεί να μου περιγράφει με ενθουσιασμό ότι ο καινούριος της σύντροφος θυμήθηκε το αγαπημένο της φαγητό ή ότι πίνει τον καφέ της χωρίς ζάχαρη.

Και προφανώς είναι γλυκό. Αλλά μήπως έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να μη μας προσέχουν, ώστε όταν κάποιος μας ακούει πραγματικά να μας φαίνεται απίστευτο;

Γιατί το να ακούς τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου δεν είναι ταλέντο. Είναι ενδιαφέρον.

Ένα άλλο αγαπημένο μου είναι το «μου είπε ότι θα κανονίσει το Σαββατοκύριακο και όντως το κανόνισε!».

Μάλιστα.

Δηλαδή είπε κάτι και το έκανε.

Πραγματικά, πού στέλνουμε την ανθοδέσμη;

Και δεν μιλάω μόνο για ραντεβού ή για τις πρώτες εβδομάδες μιας γνωριμίας. Μιλάω και για σχέσεις που έχουν προχωρήσει. Για γυναίκες που μου λένε με ανακούφιση ότι ο σύντροφός τους δεν θύμωσε όταν του είπαν κάτι που τις ενόχλησε. Ότι τις άκουσε χωρίς να αρχίσει να φωνάζει. Ότι δεν εξαφανίστηκε για 3 ημέρες επειδή διαφώνησαν.

Συγγνώμη, αλλά από πότε το να μπορείς να κάνεις μια φυσιολογική συζήτηση με τον άνθρωπό σου έγινε τόσο σπάνιο προσόν;

Και κάπου εδώ θέλω να είμαι δίκαιη.

Γιατί ναι, πιστεύω ότι πολλές φορές εμείς οι γυναίκες ανεχόμαστε περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε. Δικαιολογούμε συμπεριφορές, κάνουμε υπομονή, εξηγούμε ξανά και ξανά πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα και κάποιες φορές χαμηλώνουμε τόσο πολύ τον πήχη, που στο τέλος μας εντυπωσιάζει απλώς το ότι κάποιος τον πέρασε.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά.

Πολλές φορές δεν αφήνουμε ούτε εμείς περιθώριο στους άντρες να κάνουν το αυτονόητο.

Θα οργανώσουμε, θα οδηγήσουμε, θα κλείσουμε το εστιατόριο, θα κουβαλήσουμε τις βαλίτσες, θα βρούμε τη λύση, θα τα κανονίσουμε όλα. Γιατί μπορούμε. Και γιατί έχουμε μάθει να μπορούμε.

Και φυσικά μπορούμε!

Αλλά μήπως κάπου εκεί έχουμε μπερδέψει το «μπορώ να τα κάνω όλα μόνη μου» με το «πρέπει να τα κάνω όλα μόνη μου»;

Το ότι μπορώ να κουβαλήσω τη βαλίτσα μου δεν σημαίνει ότι δεν θα μου άρεσε να την πάρει κάποιος από τα χέρια. Το ότι μπορώ να οδηγήσω δεν σημαίνει ότι δεν θα χαρώ αν κάποιος προσφερθεί να με πάει κάπου. Και το ότι μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου δεν σημαίνει ότι δεν θέλω να με φροντίζουν.

Και εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι πολύ σημαντικό.

Για μένα η φροντίδα δεν ζητιέται. Προσφέρεται. Από καρδιάς.

Δεν θέλω να πρέπει να εξηγήσω σε έναν άντρα γιατί θα ήταν όμορφο να με προσέξει. Δεν θέλω να του δώσω οδηγίες για το πώς να ενδιαφερθεί. Θέλω να του βγαίνει. Όπως ακριβώς θέλω να μου βγαίνει κι εμένα να τον φροντίζω.

Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το αν μια γυναίκα είναι ανεξάρτητη, δυναμική ή οικονομικά αυτάρκης.

Μπορείς να είσαι όλα αυτά και ταυτόχρονα να απολαμβάνεις το γεγονός ότι κάποιος θέλει να κάνει κάτι για σένα.

Δεν χάνεις την ανεξαρτησία σου επειδή κάποιος σε φροντίζει.

Ούτε χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς ότι δεν έχεις ανάγκη κανέναν.

Και για να μην παρεξηγηθώ, φυσικά και υπάρχουν άντρες που κάνουν υπέροχα πράγματα για τις γυναίκες τους. Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν πραγματικά, που σκέφτονται, που παρατηρούν, που κάνουν κάτι παραπάνω μόνο και μόνο για να δουν τον άλλον να χαμογελάει.

Και εννοείται πως όλα αυτά πρέπει να τα εκτιμάμε.

Αλλά άλλο να σου οργανώσει κάποιος ένα υπέροχο ταξίδι επειδή θυμήθηκε ότι είναι ένα όνειρό σου και άλλο να πανηγυρίζεις επειδή απάντησε στο μήνυμά σου μέσα στην ίδια ημέρα.

Άλλο να σε εκπλήξει με κάτι που δείχνει πόσο καλά σε γνωρίζει και άλλο να θεωρείς εξαιρετικό το ότι θυμήθηκε πως έχεις γενέθλια.

Και άλλο να θαυμάζεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου και άλλο να τον θαυμάζεις επειδή απλώς σου συμπεριφέρεται με σεβασμό.

Δεν λέω να σταματήσουμε να χαιρόμαστε με τις μικρές κινήσεις. Κάθε άλλο. Εγώ πιστεύω πολύ στις μικρές κινήσεις. Μερικές φορές μάλιστα τις θεωρώ σημαντικότερες από τις μεγάλες.

Απλώς υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να εκτιμάς κάτι και στο να εκπλήσσεσαι που συνέβη.

Και ξέρετε τι άλλο σκέφτομαι;

Ότι ίσως μέσα σε όλη αυτή την υπερβολική επικοινωνία που έχουμε σήμερα, έχουμε αρχίσει να θεωρούμε ξεχωριστή ακόμα και την πιο απλή, άμεση ανθρώπινη επαφή.

Θα σας πω κάτι που εμένα προσωπικά μου αρέσει πολύ.

Ένας άντρας που δεν έχει social media και, αν θέλει να με γνωρίσει, θα μου ζητήσει τον αριθμό του τηλεφώνου μου.

Όχι Instagram, όχι follow, όχι ένα like σε story για να δούμε αν θα ακολουθήσει άλλο ένα.

Έναν αριθμό τηλεφώνου. Για να μιλήσουμε.

Το βρίσκω πραγματικά γοητευτικό.

Και όχι, δεν σημαίνει ότι όποιος έχει Instagram υστερεί σε κάτι. Προφανώς και όχι. Άλλωστε, εγώ δουλεύω μέσα από τα social media.

Απλώς μου αρέσει αυτή η αμεσότητα. Το να θέλει κάποιος να επικοινωνήσει μαζί σου χωρίς να χρειάζεται πρώτα να παρακολουθήσει τη ζωή σου μέσα από μια οθόνη.

Και αυτό, για παράδειγμα, είναι κάτι που μπορεί πραγματικά να μου τραβήξει την προσοχή.

Όχι επειδή έκανε το αυτονόητο, αλλά επειδή έχει έναν τρόπο που εμένα προσωπικά μου αρέσει.

Και κάπως έτσι επιστρέφω στην αρχική μου σκέψη.

Μήπως τελικά δεν είναι ότι οι γυναίκες σήμερα ζητάμε πάρα πολλά, όπως ακούμε συχνά, αλλά ότι κάποιες έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε τόσο λίγα, ώστε όταν εμφανίζεται ένας άνθρωπος που συμπεριφέρεται φυσιολογικά να μας φαίνεται εξαιρετικός;

Και μήπως, από την άλλη, πρέπει κι εμείς να αφήσουμε λίγο χώρο για να μας προσφέρουν κάτι, χωρίς να βιαζόμαστε να αποδείξουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε μόνες μας;

Γιατί φυσικά και μπορούμε.

Το θέμα είναι ότι δεν χρειάζεται να τα κάνουμε πάντα όλα μόνες μας.

Και κάτι τελευταίο. Όλα αυτά ισχύουν και αντίστροφα. Ούτε οι άντρες πρέπει να θεωρούν εξαιρετική μια γυναίκα επειδή τους φέρεται με σεβασμό, ενδιαφέρεται για τη ζωή τους ή κρατάει τον λόγο της. Η φροντίδα δεν είναι υποχρέωση τού ενός φύλου. Είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει και από τις δύο πλευρές.

Απλώς την επόμενη φορά που μια φίλη μου θα μου πει με ενθουσιασμό «Δεν φαντάζεσαι, με περίμενε μέχρι να μπω στην πολυκατοικία!», μάλλον θα της απαντήσω:

«Και πολύ ωραία έκανε, αγάπη μου. Τώρα πες μου κάτι που να με εντυπωσιάσει πραγματικά!».

Γιατί δεν θέλω να σταματήσουμε να εκτιμάμε τις όμορφες κινήσεις.

Θέλω απλώς να σταματήσουμε να εκπλησσόμαστε από την κανονική, ανθρώπινη συμπεριφορά.

Και κυρίως να θυμόμαστε ότι η φροντίδα δεν είναι πολυτέλεια. Ούτε χάρη που μας κάνει κάποιος.

Είναι κάτι που προσφέρεται από καρδιάς. Και, όταν υπάρχει πραγματικά, δεν χρειάζεται να το ζητήσεις.